ตามรอยเท้าพ่อ
ฉันคิดว่าการไว้ทุกข์ที่ดีที่สุด
คือการประพฤติปฏิบัติชอบ มีสติในการดำรงชีวิต

เราโศกเศร้าได้
แต่พึงเคารพสิทธิในการแสดงออกและเห็นต่างของบุคคลอื่นด้วย

สีเสื้อไม่ได้บอกอะไรมากไปกว่าการไว้ทุกข์เลย
ต่างคนต่างมีสภาพการณ์ที่ไม่เหมือนกัน
สีของใจภายในต่างหากสำคัญกว่า

ฉันคิดว่า ไม่ว่าจะใส่เสื้อสีใด
การรักษาใจให้คิดดี พูดดี ทำดี
ตามแบบอย่างพ่อหลวงคือสิ่งควรทำ
หมั่นชำระดูแล "สีของใจ" ให้ขาวสะอาด
ดั่งที่พ่อแสดงให้ประจักษ์มาตลอดพระชนม์ชีพ

พ่อหลวงอาจทอดพระเนตรลงมาจากบนนั้น
ฉันอยากให้พ่อเห็นเรารักกัน
เอื้ออาทรต่อกัน

ความดีที่ฉันเรียนรู้จากพ่อหลวง
คือการไม่ก่อความชั่ว ไม่สร้างความเดือดร้อนให้ผู้อื่น
พึงกระทำหน้าที่ของตนโดยสุจริต
เพื่อให้ประเทศชาติเป็นปึกแผ่น มั่นคง
สงบร่มเย็นสมดังพระราชดำริของพระองค์

ไม่ใช่การก่นด่า ตามรุมประนามผู้เห็นต่าง

ตอนนี้ไม่มีพ่อหลวงแล้ว
แต่สิ่งที่พ่อสอนยังอยู่
หนทางที่พ่อปูให้ยังอยู่
ความรักของพ่อปรากฎอยู่ทุกที่
มรดกทางปัญญามากมายที่พ่อทิ้งไว้ให้

บนผืนดินที่ได้อาศัย
ในอากาศที่เราหายใจ
ในทุกห้วงคิดคำนึง

ฉันอยากทำดีให้พ่อหลวงภูมิใจ
นี่หรือมิใช่ หน้าที่ของผู้อุทิศตนเป็นข้ารองบาท?

มีอะไรอีกมากมายที่เรายังต้องช่วยกัน
ดูแลบ้านของเรา
ดูแลลูกของพ่อคนอื่นๆ

เผื่อวันหนึ่ง
หากโลกหน้ามีจริง ภพหน้ามีจริง
ฉันอยากกราบทูลพระองค์ว่า
ฉันได้กระทำหน้าที่ข้ารองบาทอย่างสุดความสามารถ
สุดแรงกำลังแล้ว.

บันทึกเมื่อ 18 สิงหาคม 2559
ข้าแผ่นดินคนนี้คิดถึงพ่อหลวงเหลือเกิน
SHARE
Writer
Gentlediary
Language enthusiast
ความคิด I ความสนใจ I ความทรงจำ IG: Eve.piri

Comments