ไ ม่ ใ ช่ เ พ ร า ะ อ า ก า ศ
          ๑๔ ตุลาคม ๒๕๕๙ เช้านี้ตื่นมาพร้อมกับรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลง... วันแรกที่เริ่มมีสายลมหนาวพัดไปทางตะวันตก ความชื้นในอากาศเริ่มเหือดหาย ท้องฟ้าใส หากตรงข้ามกับความรู้สึกของใจที่อึมครึมหวิวไหวอย่างไรพิกล ไม่ได้เกิดจากความเปลี่ยนแปลงของอากาศ ไม่ใช่เพราะสายลมหนาว ไม่เลย...

          เรื่องราวต่างๆ วนเวียนเข้ามา ความทรงจำเก่าๆ ย้อนคืนให้ได้ทบทวน... นึกถึงเมื่อสองปีก่อน ตอนนั้นอยู่ที่บัตด็อมบอง กัมปุเจีย* ในวันเริ่มต้นฤดูหนาวแบบนี้เช่นกัน...


          "รู้จักไหมว่าใคร" เด็กหญิงก่อนวัยเรียนทำหน้าครุ่นคิดกับคำถามนั้น จ้องมองภาพในโทรศัพท์ที่ถูกยื่นให้ดูพลางส่ายหน้า...

          มันเริ่มจากกการชวนพูดคุยกันในเช้าวันนั้น... 'ไปเที่ยวไทยไหม' 'เมืองไทยสวยนะมีทะเลด้วย' และขณะที่เปิดโทรศัพท์เพื่อหาภาพทะเลให้เธอดูก็ได้เจอภาพวาดที่สแกนไว้นี้พอดีจึงยื่นให้แล้วลองถามดู...

          เธอยังเด็กมากคงไม่รู้จักคนในภาพวาดนี้หรอก แล้วรูปนี้ก็วาดจากต้นฉบับที่ค่อนข้างเก่าสักหน่อยแล้วด้วย... แต่ขณะที่จะเก็บโทรศัพท์เธอก็ชะโงกหน้ามาดูอีกครั้ง...

          "อ๋อ สมดัจไทย" เด็กหญิงตัวน้อยพูดจบก็ยิ้มภูมิใจที่ตอบได้... ยังจำความปลาบปลื้มที่ได้ยินคำตอบในวันนั้นได้ดี... หากแต่วันนี้เมื่อทบทวนเรื่องราวความประทับใจเก่าๆ แล้วกลับรู้สึกว่าน้ำตามันจะไหล ไม่ใช่เพราะอากาศแน่นอน...


อาตุระ โศกาลัย ไห้ถวิล
ดั่งผืนดิน สิ้นสุธา ล้าแรงหวัง
นพรัตน์ แสงรอน อ่อนพลัง
อธิคุณยัง ปกผืนดิน แม้สิ้นกาล

*พระตะบอง กัมพูชา
SHARE
Written in this book
เรื่องเล่าของลุงน้อย
ความหลังครั้งเก่า เรื่องเล่า เรื่องโม้
Writer
Lava
ผู้เฒ่าธรรมดา
เจ้าปัญหา จอมโวยวาย

Comments