เมื่อเราสูญเสียพ่อไปเป็นครั้งที่2
นึกย้อนไปวันนั้น วันที่เราซ้อมร้องเพลงประสานเสียง เพลงใกล้รุ่ง เพลงพระราชนิพนธ์ที่ไพเราะเหลือเกินของพ่อ ย้อนไปไกลกว่านั้น วันที่เราเปล่งเสียงร้องเพลงสรรเสริญพระบารมี ตอนประถมเราร้องด้วยน้ำเสียงที่ดังก้อง ตอนนั้นไม่รู้หรอก ว่าท่านทรงทำอะไรมาบ้าง จนกระทั่งตอนนี้ วันเวลาที่เราเติบโตขึ้นมา เรารับรู้มาตลอดว่าท่านเดินทาง และทรงงานอย่างหนัก แม่บอกว่าไม่เคยมีที่กันดารไหนที่ในหลวงไปไม่ถึง แม้จะลำบากยากเข็ญขนาดไหน ท่านก็ไปยังที่แห่งนั้นให้ได้ เพราะลูกๆของพ่ออยู่ที่นั่น พ่อไม่เคยยื่นข้าวปลาเมื่อลูกหิว หากแต่พ่อแนะวิธีหาวิธีทำให้ได้มาซึ่งข้าวปลานั้น ลูกต้องยืนให้ได้บนขาของตัวเอง พ่อบอกสิ่งนี้เสมอมา

พ่อคือต้นไม้ใหญ่ พระราชกรณียกิจทั้งหลายที่แตกแขนงเป็นกิ่งก้านเพื่อให้ร่มเงาแก่ลูก เหล่าต้นพืชต้นเล็กๆที่รอวันเจริญเติบโต

เรารู้เราอาจไม่ใช่ต้นพืชที่ดีที่สุด บางครั้งเราก็สร้างปัญหาให้ต้นไม้ใหญ่เสมอ
แต่เราสัญญาว่าเราจะเติบโตมาเป็นเราที่ดีในอนาคต

ในวันนี้พ่ออาจจะเหนื่อยแล้ว ขอให้พ่อพักผ่อน แล้ว
โปรดเฝ้ามองเหล่าต้นพืชเล็กๆเติบโตบนผืนแผ่นดินแห่งหยาดเหงื่อของพ่อ
เหล่าต้นพืชที่ดีเจ้าจะไม่ทำลายดิน เจ้าจะไม่ทำให้แผ่นดินต้องแตกระแหง พ่อคงจะต้องการเพียงเท่านี้ //2016.10.13 รักพ่อ
SHARE
Writer
PastaTpast
Write everything
Pasta //:past time timelines

Comments