วันนี้เมื่อโลกกลายเป็นโทรทัศน์สีขาวดำ
ในวันนี้เมืองไกลบ้านมันดูยิ่งไร้สีสันมากกว่าทุกวันที่ผ่านมา

วันนี้...
ฉันออกจากห้องประชุมด้วยความดีใจ
ฉันเพิ่งเรียนจบปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง
ฉันรับเล่มวิทยานิพนธ์จากกรรมการสอบเพื่อแก้ไขเป็นครั้งสุดท้าย
ฉันรู้สึกดีใจไม่ใช่แค่เพราะการเรียนสี่ปีจบลง แต่เป็นเพราะจะได้กลับบ้านในรอบสามปี

วันนี้...
ฉันเช็คข้อความในโทรศัพท์ตามปกติ
"น่าเสียใจนะ" 
ข้อความสั้นๆ ที่ทำให้ฉันคิดว่าอาจจะเป็นข่าวร้ายเรื่องการสมัครงาน
หากแต่เมื่อเปิดอ่านมันกลับเป็นข่าวร้ายยิ่งกว่าที่คิดไว้
ความตกใจทำให้ฉันไม่รู้จะพิมพ์ตอบผู้ส่งว่าอย่างไร
ในเวลานั้นฉันคิดได้แค่รูปหน้าร้องไห้ในอีโมติคอน
"..."
ขณะนั้นในใจมีเพียงความไม่(ยอม)เชื่อเท่านั้น 

วันนี้...
ฉันเดินไปที่ร้านประจำในเมืองด้วยความหิว
ฉันสั่งกระเพราหมูกรอบไม่ใส่พริกหวานเหมือนเคย
หากแต่ประโยคแรกที่ถูกถามหลังจากสั่งอาหารที่ต่างไปคือ
"รู้ข่าวแล้วหรือยัง?"

วันนี้...
ฉันในเสื้อกันฝนสีเขียวสด
รองเท้าผ้าใบสีน้ำเงิน
เสื้อกันหนาวสีฟ้า
ทุกอย่างมันช่างดูผิดกาลเทศะ

วันนี้...
"รู้แล้วค่ะ เพิ่งรู้เมื่อกี้"
ความเงียบอย่างประหลาดหยุดจังหวะการสนทนาชั่วครู่
"นี่ดูถ่ายทอดอยู่ เสียใจนะ ไม่อยากขายของเลยวันนี้"
"ค่ะ" คำตอบสั้นๆ ที่ดูเหมือนจะเหมาะสมที่สุดในตอนนี้

วันนี้...
กระเพราหมูกรอบที่ช่วยให้หายคิดถึงบ้าน
วันนี้มันไม่อร่อยเหมือนเคย
ฉันตักน้ำปลาพริกราดบนไข่ดาวโดยไม่ได้นับว่าใส่ไปกี่ช้อนแล้ว
รสชาติของกระเพราจานนั้นฉันไม่สามารถรับรู้ได้เลย
ฉันรีบกินด้วยไม่รู้ว่าจะต้องทำสีหน้าอย่างไร
ฉันรีบกินด้วยไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร
ฉันได้แต่รีบตักข้าวเข้าปากจนหมด
"I am sorry to hear the news" 
ฝรั่งคนหนึ่งเดินเข้ามาบอกที่ร้าน
เขามองพี่ๆ คนไทยด้วยความเห็นใจ
"เขาเคยไปอยู่เมืองไทยมา เขารู้เรื่องในหลวงเยอะนะ"
ในตอนนั้นฉันรู้สึกว่าความเสียใจเข้ามาในสมองของฉัน

วันนี้...
ทุกอย่างรอบตัวเหมือนในโทรทัศน์สีขาวดำ
เสื้อผ้าของผู้คนมีเพียงเทา ดำ และขาว
ท้องฟ้าที่เมฆเทาเคลื่อนเข้ามา
ในวันนี้เมืองไกลบ้านมันดูยิ่งไร้สีสันมากกว่าทุกวันที่ผ่านมา

วันนี้...
ฉันคิดว่าปริญญาใบนี้ไม่ใช่เพื่อแค่ตัวฉันให้ได้งานที่ดีเงินเดือนสูงๆ
ฉันคิดว่าปริญญาใบนี้ไม่ใช่เพื่อแค่พ่อแม่หรือครอบครัวที่จะได้ภาคภูมิใจ
ฉันคิดว่าปริญญาใบนี้ไม่ใช่เพื่อแค่พัฒนาประเทศชาติและโลก
แต่ฉันคิดว่าปริญญาใบนี้จะเตือนใจให้ฉันทำประโยชน์ให้ผู้อื่นได้มีชีวิตที่ดีต่อไป

วันนี้...
ทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด เพื่อตัวเอง เพื่อผู้อื่น และแด่ผู้ที่เราเคารพรักสุดหัวใจ

ปล. บันทึกถึงตัวฉันในวันข้างหน้า ในวันที่หลงทาง ก็ยังมีทางกลับบ้านเสมอ
SHARE
Writer
bearfoot
human
I am a passionate traveller...and there is nothing to regret.

Comments