แต่ก็ยังเป็นท้องฟ้าเดิมของกาแลคซี่ที่เราอยู่
เราเจอกันบนทางแยกหนึ่ง
"ไปดูฟ้ากันไหม บนยอดเขาตระหง่าน
ฟ้าสีสวยจะรอเราให้ชื่นชม
ไปด้วยกันกับฉันนะ"
เธอถาม

เราเริ่มเดินทาง
"จับมือฉันไหม
จับมือกันไว้วันที่อ่อนล้า
ข้างทางมีหนามมีหญ้า
กรวดดินหินตำฉันจะช่วยเอง"
เธอถาม


เราเดินทางไกล
"จับมือฉันไว้
จับมือกันเอาไว้ยามเผลอไผล
ข้างทางมีพรหมดงดอกไม้
จับมือฉันไว้ไม่หลงเพลิน"
เธอถาม

เราเจอทางแยก
"ปล่อยมือได้ไหม"
เธอถาม
 ...

ไม่รู้ว่าชอบมองฟ้าตั้งแต่เมื่อไหร่
อาจเป็นตอนที่ใครคนนึงบอกเราว่าเขาชอบมองมัน
ทุกครั้งที่เหนื่อยล้าลองเงยหน้าขึ้นไป
ท้องฟ้าเปลี่ยนสีทุกวัน
ตั้งแต่ฟ้าสางจรดค่ำคืน
ไม่มีสักวันที่ฟ้าฉายแสงซ้ำ
แต่ก็ยังเป็นท้องฟ้าเดิมของกาแลคซี่ที่เราอยู่
และคนเราก็ตัวเล็กเกินกว่าจะเปลี่ยนแปลงอะไรมัน..
ถึงเธอ ใครคนนึงคนนั้น
เธออาจชักชวนผู้ร่วมทางใหม่
ให้ลองไปดูฟ้าด้วยกัน
แต่คงจะมีสักวันที่เธอเหนื่อยล้า
ให้เธอลองเงยหน้ามองฟ้านะ
ฉันว่าคงมีวันนึงที่เราสบตากัน 
แล้วเธอจะพบว่ามันเป็นแค่อีกวัน
เหมือนคำมั่นเชยๆ ที่เคยเอ่ยกับใครบนทางแยกที่ผ่านมา 
และคงเป็นวันๆ หนึ่งที่จะผ่านไป.





SHARE
Written in this book
ทดลองเรื่องสั้นๆ
เรื่องสั้นๆ ทดลองเขียน ของนัก(อยาก)เขียน
Writer
itisfelt
ไรท์เทอร์
someone who wanna be writer just starting and follow my mind

Comments