วิธีปลอบใจ
คุณเคยเสียใจใช่มั้ย? 
เสียใจขนาดไหนหล่ะ ขนาดที่ต้องเอามือมาขยุ้มตรงกลางใจหรือเปล่า...


เราเป็นคนนึงที่ค่อนข้างสับสนในตัวเองซักนิดหน่อย เราไม่เข้าใจว่าเวลาเราเสียใจนี่เราควรร้องไห้ออกมาไหม หรือเราต้องกลั้นมันเอาไว้ เพื่อให้คนอื่นไม่ลำบากใจกับของเหลวที่ไหลออกจากตา 

พอคิดๆดูแล้วเราเลือกที่จะปลอบใจตัวเอง ถ้าจะมีคนเห็นใจ ก็ขอให้คนคนนั้นเป็นตัวเราเองดีกว่า


พอคิดได้อย่างนั้น ฉันก็จัดการขังตัวเองไว้ในห้องนอน และเดินเข้าไปซุกตัวอยู่ในซอกที่แคบที่สุดของห้อง...กอดเข่า ปลอบตัวเอง 
มันต้องไม่เป็นไร มันต้องไม่เป็นไร. ทุกอย่างจะต้องดีขึ้น เชื่อฉันสิ
ฝ่ามือข้างขวาที่สั่นเทาของฉันเริ่มทำงาน มันเริ่มยกตัวเองขึ้นมาวางตรงกลางกระหม่อม ลูบเบาๆ เหมือนมันจะย้ำในสิ่งที่ฉันบอกกับตัวเอง ว่าฉันจะไม่เป็นไรจริงๆ. 

ในขณะนั้นตัวของฉันก็เริ่มจะสั่นโคลงไปมา เหมือนแม่ที่ไกวเปลให้ลูกน้อยได้หลับพักผ่อนอย่างสบายอารมณ์ อ่า...ฉันเริ่มจะมีกำลังใจขึ้นมาแล้วล่ะ ถึงกระนั้นก็ยังเสียใจอยู่ดี ฮึก...ฮึก


ก๊อกๆ!!!


"ออกมากินข้าวได้แล้วลูก"


แม่เรียกสินะ...ฉันกลั้นสะอื้น

"ค่ะแม่ เดี๋ยวหนูออกไป"

หมดเวลาปลอบตัวเองแล้ว ฝ่ามือข้างขวาของฉันมันไม่ลูบหัวฉันแล้ว แต่มันค่อยๆเลื่อนมาบีบไหล่ฉันหนักๆ2ที 
ฉันไม่เป็นไรแล้วล่ะ รีบไปเถอะ เดี๋ยวแม่จะรอนาน

ฮึ้บ! ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ พร้อมกำลังใจเล็กๆจากตัวเอง

"เร็วๆสิลูก" แม่เรียก

ฉันพร้อมแล้ว

"ค่าาาา กำลังจะลงไป"

บอกกลับแม่ไปอย่างนั้น ฉันยิ้มกว้างให้ตัวเองในกระจกอีกครั้ง เห็นมั้ยล่ะฉันยิ้มได้ สวยซะด้วย รีบไปหาแม่ดีกว่า

ขอบคุณการมีอยู่ของตัวเราเอง:)







บางทีเราควรที่จะเรียนรู้การปลอบใจตัวเองได้แล้วนะ



SHARE
Writer
Ppdd44
Uncertainty : Me
"เราชอบยิ้มนะ แต่คงไม่ใช่ตอนนี้"

Comments

chala
9 months ago
รอมุมมองฝ่ายหญิงอยู่นะครับ😁
Reply
Ppdd44
8 months ago
แฮร่ ขอบคุณที่รอนะคะ ไม่คิดว่าจะมีคนรออ่าน