6.11.16
"เธอต้องอยู่คนเดียวแล้วนะ"

อัศวินกล่าวกับเจ้าหญิง ขณะอยู่บนม้าสีขาวสง่าพร้อมบริวารนับร้อย 
ประตูถูกเปิดกว้างจนสุด สะพานทอดผ่านเหวลึกรอบปราสาทสีทึม
เจ้าหญิงจะต้องถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวในสถานที่แห่งนี้ 

เธอจับมืออัศวิน แต่ไม่ได้กล่าวอะไร ความเงียบอึงอันเข้าถล่มจิตใจ
เขาปล่อยมือเธอ ก่อนจะควบม้าจากไป 

ใช่ว่าเธอหวังว่าอัศวินจะดึงตัวเธอขึ้นไปนั่งบนอานม้า
ใช่ว่าเธอจะหวังจุมพิศจากลา 
ใช่ว่าเธอจะหวังเพียงคำบางคำจากปากของเขา

เธอไม่เคยหวังอะไรเลย จากตัวอัศวิน

ราวกับพายุก่อตัวขึ้น ท้องฟ้ากลายเป็นสีอึมครึม
เจ้าหญิงผู้เดียวดาย
เธอจะต้องอยู่คนเดียวแล้วนะ 



เสียงเมาท์ออร์แกน ดังแว่วทั่วปราสาท 
เป่าเป็นเพลงที่เธอเองก็ไม่รู้จัก 

เธอนอนนิ่งอยู่บนเตียง แม้จะพยายามฟังว่าเสียงนั้นมาจากไหน
แต่เธอก็สรุปเอง ว่าเป็นแค่เสียงหูแว่วจากความเหงาเท่านั้น

เหมือนเสียงกรีดร้อง ดังลั่นในหัวของเธอ
มันดังแข่งกับเสียงฝนตกจากข้างนอก

เธอคิดไปถึงอัศวิน 
สนามรบเปียกปอน 
ม้าสีขาวที่เปื้อนโคลน

เขาจะกลับมาไหม

แม้โอกาสจะน้อยนิด เธอก็ยังคิดถึงเขา


SHARE
Writer
Gottogo
eater
hate everything that can't eat.

Comments