ความในใจของหญิงสาวในวันที่ความเหงาปกคลุม

"มีไม่กี่อย่างในความทรงจำหรอก ที่ฉันอยากจะรักษามันไว้ แม้บางครั้งฉันอยากจะเผามันให้มอดไหม้ไปกับความรู้สึกของฉันก็ตาม"

หญิงสาวคนหนึ่งกล่าวขึ้น พลางหยิบเบียร์ขึ้นจรดริมผีปาก เธอกระดกน้ำแห่งความเมามายอย่างผู้คุ้นเคย 

"ว่าแต่นายเถอะ เคยรู้สึกไหมว่า ถึงแม้เวลาจะผ่านมานานแค่ไหนก็ตาม มันก็คล้ายกับว่า เรื่องราวในวันเก่าๆนั้น มันไม่เคยจางหายไปเลย"

สาวผมสั้นในชุดลำลองกล่าวต่อ หลังจากที่เธอวางขวดเบียร์ที่พร่องไปครึ่งหนึ่งลงบนโต๊ะ 

ในทุกๆครั้งที่เธอพูดถึงอดีต รอยยิ้มของเธอ จะเศร้าเสียยิ่งกว่าแววตาที่กำลังเหม่อลอยไปยังอีกมิติหนึ่งที่เรียกว่าความทรงจำเสียอีก 

"ฉันไม่เคยลืมวันที่ความเจ็บปวดถาโถมหัวใจดวงน้อยๆของฉันได้เลย" เธอพูดต่อ "ฉันไม่เคยลืมวันที่ความเหน็บหนาวปะทุขึ้นมากลางใจฉัน วันนั้นฉันมองหาอ้อมกอดที่ฉันเคยมี แต่ก็มีเพียงความเหงาที่โอบกอดฉัน นายรู้ไหมว่าอ้อมกอดจากความเหงามันไม่อุ่นเลย นายรู้ไหมว่าการที่ฉันนอนร้องไห้แล้วหลับไปทั้งน้ำตามันเป็นอะไรที่เจ็บปวดมากทีเดียว" 

"นายคงไม่รู้สินะ เพราะฉันไม่เคยเห็นนายมีความรักกับเค้าสักที" เธอพูดพลางหยิบเบียร์ขวดเดิมขึ้นมาดื่มต่อ

"ฉันเหนื่อยเหลือเกิน สนิม" เธอถอนหายใจออกมา  

"ในทุกๆเช้าที่ฉันตื่นมาพบกับสิ่งที่เรียกว่าวันใหม่ทีไร ฉันอยากจะทิ้งตัวนอนแล้วหลับไปสักพัก สักพักที่หมายความว่าตลอดไปอ่ะ สนิม" 

ผมได้ยินเช่นนั้น แล้วใจหายเหลือเกิน ผมอยากจะพูดได้ แล้วบอกเธอไปว่า ถ้าเธอทำอย่างนั้นหัวใจของผมคงแตกสลาย ถ้าเธอทำอย่างนั้นตลอดชีวิตนี้ของผมคงมีแต่ความเหงา หัวใจผมคงเฉา ผมอยากจะบอกเธอว่า เธอยังมีเพื่อนที่รักเธอ เธอยังคนที่เป็นห่วงเธอ เธอยังมีคนที่เขาจะเสียใจถ้าวันหนึ่งเธอลาจากโลกนี้ไป แต่ผมไม่อาจที่แม้แต่จะเอื้อนเอ่ยใดใด ผมรู้ดี 

"นายรู้ไหม ว่าการเผชิญโลกนี้มันไม่ง่ายเลย ยิ่งการที่ต้องต่อสู้ไปอย่างลำพังด้วยแล้ว ฉันอิจฉาผู้หญิงหลายคนที่เค้าทำได้แบบนั้น ผู้หญิงพวกนั้นเค้าเก่งเนาะ เก่งมากเลย ซึ่งตรงข้ามกับฉันมากเลย ฉันมันยายขี้แยคนหนึ่งอ่ะ ขี้แย อ่อนแอ และ ขี้เหงา" เธอเปิดเบียร์อีกขวด

"มีใครหลายคนบอกฉันว่าเวลาทำให้คนเปลี่ยนไป แต่ฉันว่าไม่หรอก ฉันว่าความรักต่างหากที่ทำให้คนเปลี่ยนไป ดูอย่างฉันสิ แต่ก่อนที่ยังไม่มีรักฉันไม่เคยมาระบายอะไรอย่างนี้กับนายเลย พอตอนมีรักฉันก็มาเล่าให้นายฟังว่ามันสวยงามมากแค่ไหน หัวใจฉันพองโตมากแค่ไหน โลกของฉันเป็นสีชมพูขนาดไหน พอตอนที่ความรักจบลงแล้วเหลือเพียงแต่ความเศร้าโศกเสียใจที่อยู่กับฉัน ฉันก็มาระบายกับนายว่า ฉันเจ็บปวดอย่างไร ฉันทรมานมากแค่ไหน ฉันเสียใจมากเท่าไหร่ ฉันคิดถึงเค้าคนนั้นขนาดไหน นั่นแหละความรักที่ทำให้ฉันเปลี่ยนไป ส่วนเวลา เวลา..." เธอหลับตาลง

"เวลาจะช่วยเยียวยาบาดแผล ที่ใครหลายคนบอกกัน เวลานั้นเมื่อไหร่ที่มันจะมาถึงฉัน
หรือแม้แต่ที่เพื่อนหลายคนบอกกับฉันว่า อีกสักพักเดี่ยวฉันก็ลืม แล้วอีกสักพักนี่มันคือตอนไหน วันนี้ พรุ่นี้ มะลืน หนึ่งเดือน หนึ่งปี หรือหนึ่งชีวิตกันละ ไม่มีใครรู้สินะ 
แต่ถ้าวันเวลาเหล่านั้นมาถึง ฉันคงเข้าใจมันเองแหละ ใช่ไหม" เธอลูบหัวผมเบาๆ 

"ให้ตายสิ บางทีฉันอาจจะเมาจนถามคำถามที่ไม่มีคำตอบออกมา แต่ฉันแค่อยากจะบอกว่าตรงจุดที่ฉันอยู่ ถ้าใครไม่เคยอยู่ตรงจุดนี้ เค้าก็คงหาว่าฉันดราม่าสิ้นดี เฮ้อออ" เธอหยิบเบียร์ขวดใหม่ขึ้นมากระดกอีกรอบ 

"ฉันคิดถึงเขานะ เขาคนที่ทำให้ฉันต้องเป็นอย่างนี้"

"ความทรงจำของฉันที่มีเขาอยู่ บางเรื่องฉันก็อยากจะจดจำมันไว้ บางเรื่องฉันก็อยากจะลืมมันไปให้สิ้นซาก แต่ฉันก็เลือกไม่ได้ เพราะมันไม่ได้เลือกง่ายเหมือนการเดินซื้อเสื้อผ้าสักนิด ที่ชอบตัวไหนก็หยิบตัวนั้น"

"เพราะอะไรรู้ไหม เพราะทุกครั้งที่ความทรงจำโผล่ขึ้นมาที่ไร มันจะมาพร้อมกับเรื่องที่ทำให้ฉันยิ้ม และทำให้ฉันเศร้า ฉันยิ้มให้กับมันเพราะเรื่องราวนั้นมันเคยอบอุ่นหัวใจ ฉันเสียน้ำตาให้กับมันเพราะเรื่องราวในนั้นมันทำให้หัวใจฉันเห็บหนาวปวดร้าว 


"บางครั้งก็ก็คิดนะว่าเพราะความทรงจำที่สวยงามหรือเปล่าที่ทำให้ฉันติดอยู่ในอดีต 
ความทรงจำอันสวยงานเหล่านั้นหรือเปล่านะที่ทำให้ฉันรู้สึกเจ็บปวด 
เจ็บปวดที่วันนี้มันไม่ได้เป็นแบบวันนั้นอีกแล้ว 
เจ็บปวดที่วันนี้เขาคนนั้นไม่อยู่สร้างความทรงจำเหล่านั้นไปกับฉันแล้ว"

"เพราะอย่างนั้นฉันถึงบอกไงว่า" 

มีไม่กี่อย่างในความทรงจำหรอก
ที่ฉันอยากจะรักษามันไว้ 
แม้บางครั้งฉันอยากจะเผามันให้มอดไหม้
ไปกับความรู้สึกของฉันก็ตาม 

"ฉันเมามากแล้วละ ฉันพูดมากแล้วด้วย" 

"ไม่รู้สิ อย่างไงก็ขอบใจนายมากนะที่ฟังฉันระบายอะไรพวกนี้ แม้นายจะไม่พูดอะไรเลยก็ตาม"

"ไม่รู้สิ แต่ฉันก็รู้สึกดีนะเวลาที่ฉันได้พูดอะไรออกไปแล้วมีใครรับฟังฉัน ไม่ต้องบอกฉันหรอกว่าสู้ๆ ไม่ต้องบอกฉันว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไป ไม่ต้องพูดอะไร แค่อยู่ข้างๆฉัน รับฟังว่าฉันรู้สึกอย่างไรกับตัวเอง รับฟังว่าฉันรู้สึกอย่างไรกับเรื่องที่มันมีผลต่อความรู้สึกในใจของฉัน" 

ผมทำหน้าสงสัย ก่อนเธอจะมองแล้วยิ้มออกมา เอามือมาจับหัวผมแล้วส่ายไปมา

"นายไม่เข้าใจสินะ แต่ไม่เป็นไร เพราะมันเป็นเรื่องของความรู้อ่ะ สนิม" เธอยิ้มบอก










"มันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับความรู้สึกน่ะ เจ้าหมาน้อยที่น่ารักของฉัน"
   
SHARE
Writer
McPITCH
ธารดารา
มันอยู่ที่ว่าคุณอ่านเรื่องของผมแล้วนึกถึงใคร

Comments

lalajinx
4 years ago
ผู้หญิงเอาแต่พูดอยู่ฝ่ายเดียวไม่ให้นิ๋มพูดเลย
Reply
McPITCH
4 years ago
นิ๋มเป็นหมาน่ารักก :)
Mon
4 years ago
"ฉันคิดถึงเขานะ เขาคนที่ทำให้ฉันต้องเป็นอย่างนี้" ทุกคำมันบาดจริงๆTT

Reply
Pupangfoon
4 years ago
โง่ยยย เราเคยเศร้าแล้วพูดกับหมาด้วย เหมือนมันเข้าใจ มันทำหน้าเศร้าตาม ไม่รู้ว่าเราเศร้าจนคิดไปเองมั้ย แต่ขอบคุณที่อยู่ช้างกันนะ
แล้วก็เราเข้าใจความรู้สึกของผู้หญิงคนนั้นแหละ แล้วจะบอกว่า วันเวลา มันทำให้ลืมไม่ได้ ยิ่งอยากลืม ยิ่งนึก มันยิ่งจำ เราลืมไม่ได้ แต่เราพยายามทำตัวให้อยู่กับมันได้ก็พอ สักวันนึงผู้หญิงคนนั้นคงเข้าใจเหมือนเราเนอะ :)
Reply
McPITCH
4 years ago
เนอะ