เรานั่งอยู่หลังป้าย CLOSE ในคืนฝนตก แล้วฉันก็บอกความลับให้คุณฟัง
คุณเก็บความลับได้ไหม?
ถ้าไม่ได้ กดปิดบทความนี้ไปได้เลยค่ะ เพราะมันคือความลับในคืนฝนตกของเรา
แต่ถ้าคุณสามารถเก็บมันไว้ได้ มาร่วมกุมความลับของเมษากันเถอะค่ะ

.

เคยเห็นหนังสือของลุงมูราคามิเล่มนึงชื่อ "การปรากฎตัวของหญิงสาวในคืนฝนตก" แต่ไม่เคยอ่านเลย เพียงแต่ชอบชื่อของมันเฉยๆ แล้วก็ลองนึกถึงเหตุการณ์ที่ใครสักคนเคยปรากฎตัวในคืนฝนตก แต่ก็ไม่มีอะไรคล้ายอย่างที่ว่าเลย เพราะเราไม่ชอบเวลาฝนตก จนเพื่อนเคยพูดว่า 
"เมษา ฤดูร้องอย่างมึงก็ไม่ร่าเริงกลางสายฝนเป็นธรรมดา" ทุกครั้งเวลาฝนตก เราจึงหมกตัวอยู่แต่ในห้องนอน นั่นแหล่ะ ใครมันจะอยู่ๆมาปรากฎตัวในห้องนอนหล่ะ และแน่นอน ปิดหน้าต่างจนสนิทไม่ได้กลิ่นของฝน หรือเสียงเวลามันโปรยปรายเลยแม้แต่น้อย หนำซ้ำเพลง DANI CALIFORNIA ยังดังกลบทับมันไปอีก ใครชวนไปไหนตอนฝนตก เราก็จะปฎิเสธและด่ากลับไปทุกครั้ง จะบ้าหรอวะ ฝนตก จะให้ไปไหน ขี้เกียจสระผมใหม่

"เดินมารับแล้ว ลงมาเลย ใส่หมวกมาด้วยนะ ตอนนี้ข้างนอกฝนตก"

สิ้นเสียงนั้นของคุณ เราเปิดตู้เสื้อผ้า สวมเสื้อวอร์มสีแดงแขนยาว คว้าหมวกใบที่ใกล้ที่สุดมาสวม  รีบคว้ากุญแจห้อง โทรศัพท์ และเงินติดตัวนิดหน่อยใส่กระเป๋าเสื้อวอร์มแล้วลงไปข้างล่าง

ตอนนี้ร่างกายของเราสัมผัสกับเม็ดฝน ละอองฝน กลิ่นของฝน เสียงของฝน และ สายตาของคุณก็แทรกเข้ามา

ประมาณ 0.003 วินาที หลังจากการสบตาเกิดขึ้น คุณก็เผยรอยยิ้มออกมา
และไม่ถึง 0.001 วินาที หลังจากการเผยรอยยิ้มของคุณ ฉันลืมไปเลยว่าฝนกำลังตก

he changes the weather.คุณเดินนำหน้ามาจนถึงบาร์แห่งหนึ่งที่อยู่ถัดไปจากที่นี่สองซอย มีโต๊ะเล็กๆเพียงไม่กี่ตัวอยู่ภายในร้าน ก่อนที่เนื้อตัวจะฉ่ำเพราะฝนไปมากกว่านี้ เราเดินตามคุณเข้าไปข้างใน คุณปิดประตูและหันป้าย CLOSE ออกด้านนอก 

"เดี๋ยวเขาก็ว่าเอาหรอก"
"เรารู้จักเจ้าของร้าน ไม่เป็นไรหรอก อีกอย่างรู้ไหมทำไมต้องนัดมาวันฝนตกหนักแบบนี้ เพราะฝน ที่นี่จึงไม่มีแขกไง"

เรานั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่กลางร้าน แล้วมองไปที่กระจกใส แอร์เย็นๆและสายฝนทำให้ฝ้าที่กระจกบดบังทัศนียภาพภายนอกร้านไปจนแทบมองไม่เห็นอะไร เราละสายตาจากวิวผ่านกระจก ตอนนี้คุณเดินหายไปหลังร้าน ทิ้งไว้แต่ กระเป๋าสตางค์สีน้ำตาลหนึ่งใบ กุญแจอะไรสักอย่าง 3-4 ดอก ที่มีพวกกุญแจโลโก้นาซ่าห้อยอยู่ และ โทรศัพท์มือถือที่วางคว่ำหน้าเห็นเพียงแค่คำว่า CLOSER ที่อยู่บนเคสโทรศัพท์ เรามองไปรอบๆร้าน ในส่วนอื่นปิดไฟทั้งหมด มีเพียงไฟกลมหนึ่งดวงที่ห้อยจากเพดานลงมาลอยอยู่กลางโต๊ะที่เรานั่งเท่านั้นที่เปิดอยู่

"อะ คืนนี้ไม่มีเบียร์ หรืออะไรแบบนั้นนะ"
คุณพูดพร้อมยืนแก้วน้ำที่ถ้าเดาไม่ผิดน่าจะเป็นชาเขียวให้

"ดีเหมือนกัน ช่วงนี้รู้สึกเบียร์ไม่ทำให้สุขใจเหมือนเมื่อก่อน"
"พูดเป็นคนแก่เลยนะไอหนู"

ใช่ค่ะ มันคือชาเขียวที่มีรสหวานนิดๆ ส่วนตัวเราไม่ชอบชาเขียวที่หวานมากเกินไปอยู่แล้ว พอเจอชาเขียวแก้วนี้เข้าไปก็ถือเป็นเหตุผลดีๆในการนั่งอยู่ที่นี้ต่ออีกหนึ่งข้อรองลงมาจากฝนตก และ มีคุณอยู่

"เธอมาตั้งไกล มีอะไรรึเปล่า"
ฉันเอ่ยปากถาม

"อยากเอานี่มาให้"
LUCKY STRIKE LIGHTS ซองขาวโลโก้แดงถูกวางลงบนโต๊ะ
"แค่นี้หรอเธอ มาถึงนี่เลย เราเคยดูดแล้ว"
 
MARLBORO PURPLE BURST อีกหนึ่งซองถูกวางลงข้างกัน
"อะ อันนี้ได้มาจากพี่ที่ทำงาน เธอชอบอะไรแบบนี่ใช่ไหมหล่ะ"
"จำไม่ได้แล้วอ่ะว่าเป็นยังไง แต่จำได้ว่าชอบ"
". . .นั่นสิเนอะ บางอย่างจำอะไรเกี่ยวกับมันไม่ได้แล้ว แต่ดันจำความรู้สึกที่มีต่อมันได้"
"แล้วเราก็มีเรื่องอะไรแบบนี้เยอะด้วยนะ"
"ช่วยเล่าความรักครั้งที่จำได้ให้ฟังหน่อย"
". . ."
"ทำไม? เป็นความลับหรอ?"
"ไม่ใช่หรอก ความรักครั้งที่จำได้ของเรา ไม่ใช่ความลับ เราแค่ชั่งใจ ว่ามันควรถูกบอกเล่าไปถึงเธอรึเปล่า"

.

ความรักครั้งที่จำได้ ตลกร้าย ดันเป็นครั้งที่ไม่สมหวัง ครั้งที่สมหวังดันจำรายละเอียดอะไรไม่ได้ จำได้แค่ความรู้สึกที่เคยมี การที่เคยมีแฟนมาเพียงแค่คนเดียว ไม่ได้แปลว่า เราจะเคยมีความรักแค่ครั้งเดียวเปล่าวะ ก็เคยบอกแล้วว่าความรักเป็นเรื่องประสาทๆ ก็เลยไม่ค่อยชอบใจที่จะต้องมีมันเท่าไหร่

หลายคนรู้จักเพื่อนถาปัตย์ของเรา เอาเข้าจริงเรื่องราวนี้ก็เหมือนจะคล้ายกับเป็นความลับอยู่หน่อยๆ เพราะไม่เคยมีใครได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมดอย่างจริงจัง 

"เล่า memorable shot ให้ฟัง แบบนั้นใช่ไหม"
"เด็กโฆษณานี่นะ จริงๆเลย"

.

"บทเพลงกระซิบ"
"ยังไง"
"เคยฟังไหม เพลงบทเพลงกระซิบ ของ อะบิ้วท์ เดอะ ยูส"
"เคยสิ"

MEMORABLE SHOT #01
บนแสตนด์ในหอประชุมมหาวิทยาลัยที่ในวันรุ่งขึ้นเราจะต้องประดับเข็มสัญลักษณ์ของความเที่ยงธรรมที่หน้าอกซ้าย ด้านล่างมีการแสดงดนตรีเสียงดังจนกลบทุกสิ่ง เราเหมือนคนใบ้ที่ไม่เข้าใจกันและกัน เพราะการอ่านปากในที่มืดไม่ประสบความสำเร็จ ปากคุณไม่ขยับแล้ว เหมือนกับยอมแพ้ในการสื่อสารด้วยน้ำเสียง คุณมองฉัน พยักหน้าหนึ่งครั้ง แล้วมือของเราก็สัมผัสกัน คุณจูงมือฉันวิ่งลงจากแสตนด์ไปยังหน้าเวที แล้วบทเพลงกระซิบก็ถูกบรรเลง 
"เชิญเต้นรำครับดาว"

"แล้วรู้จักวง SLOT MACHINE ไหม"
"ต้องรู้อยู่แล้ว"

MEMORABLE SHOT #02
ในหอประชุมเดิม วง SLOT MACHINE เล่นเพลง ผ่าน พอถึงท่อนที่ร้องว่า "ในความืดมนสับสน" พี่เฟิร์ตหยุดร้อง ดนตรีหยุดเล่น แล้วผายมือไปรอบๆ เป็นการบอกว่า ที่นี่ตอนนี้ เรากำลังอยู่ในความมืดมนสับสน พอดนตรีเริ่มเล่น เราและคุณหันมาตะโกนร้องท่อน "อาจะเจอคนที่จริงใจไม่ยากนัก" ใส่กัน

.

"จริงๆก็ไม่ใช่ความลับอะไร แต่ไม่อยากพูดถึงไปมากกว่านี้"
"จะหยุดเล่าแล้วหรอ?"
"เอางี้ดีกว่า ในคืนนี้ เราจะบอกความลับให้เธอฟัง แต่เราจะไม่บอกว่าสิ่งไหนคือความลับ"
สิ้นเสียงของเรา คุณลุกขึ้นเดินไปหลังร้าน

"ขอเริ่มเลยนะ ความลับแรกของเราคือ คุณทำให้เราเลิกกับแฟนเก่าคนที่เรารักมากๆ"

คุณเดินกลับมาพร้อมขนมเค้กอะไรสักอย่าง
"อะ เปลี่ยนที่นี่ให้เป็นคาเฟ่ คงน่ารักดีเนอะ"
"ซื้อมาหรอ"
"เปล่าอ่ะ เห็นมันอยู่ในตู้เย็นร้าน เออ เมื่อกี้จะบอกความลับใช่ปะ ไหนอ่ะ"
"บอกไปแล้ว"
"โดนหลอกอีกแล้ว"
คุณลุกขึ้นอีกครั้งเพื่อเดินไปสูบบุหรี่อีกมุมหนึ่งของร้าน

"ความลับที่สอง เราไม่ได้รักคุณ แต่เมื่อครั้งที่เราทะเลาะกันแล้วคุณหายไป เรากลับหวั่นไหว และกลัวว่าคุณจะไม่กลับมา"

"ไม่ดูดหรอ"
"ยังดีกว่า"
"ฟังเพลงไหม"
"เอาสิ"
คุณเดินไปยังจอคอมพิวเตอร์ ไม่นานเพลง MASSACHUSETT ของ บีจีส์ ก็ดังขึ้น โคตรเหมาะกับร้านนี้ตอนฝนตกเลย
"ลองไปเป็นดีเจดูไหม เปิดเพลงดีตลอดเลยนะ"
คุณไม่ตอบอะไร เพียงยิ้มแล้วโค้งคำนับ
"ท่อนต่อไปเร่งเสียงดังๆหน่อยสิ จบท่อนค่อยเบาลง"
- They brought me back to see my way with you. -

"ความลับที่สาม เราเคยบอกคนที่เข้ามาว่า คุณคือแฟนของเรา ทั้งๆที่ในความจริงแล้ว เราสองคนเป็นเพียงแค่คนที่คอยเป็นห่วงกันเฉยๆไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น"เราพูดในระหว่างที่เพลงถูกปรับให้ดังจนสุด

"เธอพูดอะไรนะ?"
คุณเบาเสียงแล้วถาม
"ร้องตามเฉยๆ ไม่ได้พูดอะไรหรอก มานั่งสิ จะบอกความลับข้อที่สี่ให้ฟัง"
"ข้อที่สี่? หมายความว่าไง"
"ในคืนนี้เราพูดความลับไปแล้วสามข้อในร้านนี้"
"โดนหลอกอีกแล้ว เรากลายเป็นคนที่โดนเธอหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า นี่เราต้องโดนเธอหลอกอีกกี่ครั้งถึงจะพบความจริงอ่ะสาวน้อย"

"ความลับที่สี่ เราคิดอยู่เสมอว่า สักวันเธอจะพบคนที่เธอจะรักเขาอย่างจริงใจ และมันอาจเป็นตัวเราในอนาคต"
คุณนิ่งไป สีหน้าไม่แสดงอาการอะไร 
"ถึงได้ถามไงว่าเราต้องโดนเธอหลอกอีกกี่ครั้ง เอาหล่ะ ความลับที่สิบเจ็ดของเรา"
"เดี๋ยวก่อน หมายความว่าไง ความลับที่สิบเจ็ด"
"คิดว่าเราจะปล่อยให้เธอพูดความลับที่นี่คนเดียวหรือไง ใช่ เราพูดความลับไปแล้ว สิบหกเรื่อง"

"ความลับที่สิบเจ็ด เราไม่ได้รักกัน แล้วเรารู้สึกอะไรกันวะ? คำถามสามารถเป็นความลับได้รึเปล่าไม่รู้ แต่ก็มักมีหลายคำถามที่ไม่ถูกถามออกไป และถูกเก็บเอาไว้อย่างมิดชิดราวกับเป็นความลับ อย่างเช่น คืนนี้เรากอดกันได้ไหม?"
"เธอชอบเราอ่อ?"
"เราชอบเธอแบบที่เธอชอบเรา"
"เข้าใจแล้ว ขอบคุณในคำตอบ"
"เราต่างมีเรื่องราวที่อัดแน่นเต็มหัวใจจนไม่เพียงพอจะให้ใครเข้ามายืน"
"ขอตอบด้วยความลับที่สี่ของเรา"
และคุณก็ตอบเรากลับมาเป็นรอยยิ้ม

.

ฝนตกยันพระอาทิตย์ขึ้น ทุกอย่างมีเวลาของมัน เหมือนอย่างที่เราคุ้นหูกันจากภาพยนตร์เรื่องต่างๆที่เอาความรักความสัมพันธ์มาเปรียบกับอาหารกระป๋อง กินตอนที่ยังไม่ถึงวันที่ระบุไว้ตรง EXP. มันก็อร่อยดี แต่ถ้ามันเลยวันหมดอายุที่ระบุไว้ข้างกระป๋องไปแล้ว ฝืนกินไปก็มีแต่โทษ ความสัมพันธ์เมื่อถึงเวลาต้องลา ยื้อไปก็ไร้ความสุข

"ขอบคุณสำหรับค่ำคืนที่ยาวนาน"
"ความจริงจะให้กอด แต่มันพ้น "คืนนี้" ไปแล้ว"
"ต้องโดนเด็กโฆษณาเล่นคำไปจนถึงเมื่อไหร่"
"จนกว่าเราพบกันใหม่ แล้วพูดคำบอกลาใส่กัน"

.

คุณออกเดินทางอีกครั้ง มุ่งหน้ากลับไปสู่ความวุ่นวายที่โคตรจะเหงาของมหานคร อะไรหลายๆอย่างรอจะเกิดขึ้นกับคุณ ใครหลายๆคนรอจะพบเจอกับคุณ ไม่รู้ว่าเราสองคนต่อจากนี้จะเป็นยังไง แต่ฉันจะบอกความลับข้อสุดท้ายให้คุณฟัง แต่คุณคงไม่ได้ยินหรอก เอาไว้ไปถามท้องฟ้า ไม่ก็รอเวลาฝนพร่ำเหมือนเช้าวันนี้ แล้วถามกับพวกมันดูเอาเองนะ

"ความลับสุดท้าย ถ้าเรารักใครสักคนขึ้นมาจริงๆ เราจะไม่อยากผูกสัมพันธ์ด้วย เพราะเราไม่อยากเสียเขาไปในวันที่ต้องเลิกรา , คุณคือคนที่เราไม่อยากผูกสัมพันธ์ด้วย."
โชคดีกับเมืองที่วุ่นวาย, รวดเร็ว และโคตรจะเหงานะคุณ
ถ้าเหนื่อยเมื่อไหร่ เราและที่นี่ยังคอยให้คุณกลับมา คุณคนที่ไม่ได้เป็นอะไรกัน.

 






SHARE
Written in this book
the summer moon's orbit
can you erase me who is a girl in your memory?
Writer
_MAYSAH_
moon
เรื่องนี้เกิดขึ้นจริง.

Comments

Mild_Ktn
4 months ago
ใช่เลย ไม่อยากเสียเขาไป เลือกที่จะไม่ผูกมัดดีกว่าแต่ยืนอยู่ที่เดิมเสมอ ชอบจัง
Reply
_MAYSAH_
4 months ago
เย่
BlueRaincoat
4 months ago
หลงรักเมษาซะแล้วสิน๊าาา
Reply
_MAYSAH_
4 months ago
เขินเหลย
Nattapol7
4 months ago
FC เลยคับเมษา
Reply
_MAYSAH_
4 months ago
ย้าาา
baskata
2 months ago
บทความนี้ทำให้ความเจ็บ เราเบาลง
..ยิ้มแบบสวยๆ แล้วเดินออกมา..
..marlboroที่เค้าให้มายังอยู่ในกระเป๋า :)
..ชอบเสน่ห์ของคุณ เขียนออกมาเรื่อยๆนะคะ
Reply
BarBie
29 days ago
<3
Reply