ถึง...คุณนักบินอวกาศ
4 ธันวาคม 2097
ฉันคิดถึงคุณอีกแล้ว คุณนักบินอวกาศ นานเท่าไหร่แล้วนะ ที่คุณพาฉันมาปล่อยไว้ที่นี่ ฉันเหงาเหลือเกิน ตั้งแต่ที่ไม่มีคุณอยู่

ฉันเคยเป็นคนที่ไม่ชอบเรื่องเกี่ยวกับดวงดาวหรือท้องฟ้าเลยสักนิด แต่เพราะคุณ ฉันถึงรู้สึกว่าการนั่งมองดวงดาว เป็นความสบายใจอย่างหนึ่ง และมันจะเป็นความสบายใจอย่างมากเมื่ออยู่กับคุณ ฉันเริ่มศึกษาและสนใจเกี่ยวกับระบบสุริยะจักรวาล ถึงมันจะไม่มากพอ แต่มันก็ทำให้นักบินอวกาศที่ชาญฉลาดอย่างคุณชวนฉันขึ้นไปสำรวจอวกาศเป็นครั้งแรก สิ่งนั้นทำให้ฉันตื่นเต้นอย่างมาก คุณจำได้ไหม ว่าเราไปที่ไหนกันมาบ้าง ฉันน่ะจำได้ทุกที่เลย ไม่ว่าจะไปดูวงแหวนอันมหึมาของดาวเสาร์ ไปดูภูเขาโอลิมปัสของดาวอังคาร ไปดูจุดแดงใหญ่บนดาวพฤหัสบดี ความตื่นเต้นและแปลกใหม่เหล่านั้น ทำให้ฉันมีความสุขและสนุกมากเมื่ออยู่กับคุณ รู้ตัวอีกที เราก็ท่องอวกาศกันมาจวนจะ 1ปีแล้ว 

15 ธันวาคม 2097
ฉันคิดถึงคุณมากขึ้นทุกวัน คุณนักบินอวกาศ ฉันอยู่ที่นี่ไม่ได้แน่ๆถ้าไม่มีคุณ การอยู่บนดาวพลูโตมันเหงาเกินไป เมื่อไหร่นะที่คุณจะกลับมา

คุณชวนฉันไปสำรวจดาวพลูโต คุณบอกว่าอากาศที่นั่นมันหนาวนะ ให้เตรียมอุปกรณ์ไปให้พร้อม คุณบอกว่าเป็นห่วงฉัน คุณบอกว่าหวังดีต่อฉัน แต่ฉันกลับไม่รู้สึกดีใจเลยแม้แต่นิดเดียว แล้วมันก็เป็นอย่างที่คิดจริงๆ เมื่อเครื่องลงจอด คุณหันมาบอกลากับฉัน บอกว่าฉันต้องอยู่ที่นี่ให้ได้ ถึงเวลาที่คุณต้องไปทำตามความฝันของตัวเอง แล้วปล่อยฉันไว้ที่นี่ก่อน
‘สักวันนึงผมอาจจะกลับมาก็ได้’
ประโยคนี้ทำให้ฉันหวั่นใจ เพราะการที่ผู้เชี่ยวชาญด้านดาวเคราะห์ในระบบสุริยะแบบคุณ แยกให้ฉันมาอยู่ที่ดาวพลูโตแบบนี้ คงไม่ใช่สัญญาณที่ดี และคงจะเป็นไปได้ยากที่คุณจะกลับมาที่นี่อีก


แต่ถึงแม้ว่าดาวพลูโตจะถูกแยกออกไปจากการเป็นดาวเคราะห์ในระบบสุริยะ มันก็ยังคงวนเวียนอยู่แถวนี้และไม่มีวันไปไหน คงเหมือนกับชีวิตของฉันที่รอคอยคุณอยู่ตรงนี้ ที่เดิมเสมอ

23 ธันวาคม 2097
ฉันคิดถึงคุณมากๆอีกแล้ว คุณนักบินอวกาศ กลับมาสักทีได้มั้ย ฉันจะรออยู่ที่นี่
คุณคงอยู่สักแห่งในจักรวาลนี้
ฉันขอให้ที่นั่นไม่หนาว แล้วก็มีสภาพแวดล้อมที่ดี
หากวันใดวันนึง คุณตัดสินใจออกสำรวจดาวดวงใหม่ ขอให้แวะกลับมาที่ดาวดวงนี้ก่อน



SHARE
Writer
itoodmaew
believer
(ไม่ได้)รอ(แล้ว)นะ

Comments