Depressed Mom (3)
นี่เป็นโรคซึมเศร้าหรือสมองฝ่อหรือความจำเสื่อมคะ!!

ทำไมจะทำอะไร จะเข้าใจอะไรแต่ละอย่างมันช่างเชื่องช้ามากมาย จำอะไรก็ไม่ค่อยได้ นี่เป็นผลพวงจากอาการของโรครึเปล่าไม่แน่ใจ

ออกจากงานเดิม มาทำงานใหม่และเลี้ยงลูกสองคน แม่เจ้าาา ไหนคะงาน ไหนคะการ มันยากมากที่จะหาเวลาลงมาตั้งท่าทำการทำงาน!!

มองเห็นเลยว่า พอ "งาน" มา เราจับจ้องกับมัน พยายามที่จะจัดการมันมากแค่ไหน? เชื่อแล้วล่ะว่าที่ผ่านมาเป็นคนบ้างานเอาการอยู่

บ้าขนาดที่ว่า ความรู้สึกผิดที่ไม่ได้ร่วมทำงาน มันมีมากกว่า ความรู้สึกแย่ที่ไม่ได้ดูแลลูก 

แต่ช่วงนี้ มันก็ดีเหมือนกันที่สมองแล่นช้า ความรู้สึกเนิบนาบ เพราะเปิดคอมทำงานก็ยังคงจัดการอะไรไม่ได้ เลยมาเล่นกับลูกดีกว่า สูดกลิ่นลูกก็เหมือนได้เทคยา 

หลายวันผ่านมา ดีขึ้นมาก แต่ก็ยังมีหลุดทุกวัน แต่ก็ไม่จมกับมัน กลับมาได้เร็ว 

อันที่จริงมีเรื่องอยากเล่าตั้งหลายเรื่องในแต่ละวัน แต่ด้วยภารกิจคุณแม่ลูกสอง แทบไม่มีเวลาว่างเว้นมาใคร่ครวญแล้วบันทึก แม้กระทั่งจดโน๊ตประเด็นหลักๆที่อยากจะเขียนก็ยังไม่ได้ทำ

พอมาถึงวันนี้ก็ดันลืมไปเกือบหมดแล้ว จำได้เป็นบางฉาก ที่มันประทับในใจก็เท่านั้น แต่มาถึงตอนที่กำลังเขียนนี้ดันจำช่วงเวลาดีดีได้เพียงห้วงเดียว ส่วนภาพของมือตัวเองที่ตีลูกมีแว๊บขึ้นมา โดยไร้ลำดับเหตุการณ์อยู่บ่อยๆ ก็พยายามที่จะไม่จมอยู่กับความรู้สึกผิดนั้นให้มากนัก

เราเรื่องช่วงเวลาดีดีที่จดจำประทับลงในหัวใจ คือของขวัญที่มอบให้นานา ในคืนวันเกิดครบสามขวบของนานา วันที่ 28 กันยายน 2559 

หลังจากที่กล่อมนามิเสร็จแล้ว ก็ถึงตานานาที่นอนรอให้แม่กล่อมนอนอยู่ ฉันเล่านิทานให้ฟังเหมือนทุกคืน พอเล่านิทานจบก่อนจะไปปิดไฟ จึงโน้มตัวไปลูบหัวเด็กน้อยที่กำลังนอนมองตาแป๋วแล้วบอกว่า 

"แม่มีของขวัญวันเกิดสุดพิเศษให้นานาด้วยนะ"

เด็กน้อยแววตาเปล่งประกายอย่างเห็นได้ชัด จากมองที่หน้าแม่อย่างไม่วางตา แม่มีแอบหวั่นๆในใจว่าเด็กน้อยจะผิดหวังหรือเปล่ากับของขวัญชิ้นนี้แต่ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกไป

"เอาล่ะนะ แม่จะร้องเพลงให้ป็นของขวัญนานา

แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทู้ยู
แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทู้ยู
แฮปปี้เบิ้ร์ธเดย์ แฮปปี้เบิร์ธเด่ย์
แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทู้...ยู"

เด็กน้อยจ้องมองหน้าแม่ด้วยแววตาเป็นประกายพร้อมรอยยิ้มพรายบนใบหน้า สายตาบ่งบอกถึงความสุขจนคนเป็นแม่ตื่นตันใจอย่างบอกไม่ถูก 


ไม่ใช่ของเล่น ไม่ใช่ตุ๊กตา ไม่ใช่เสื้อผ้า ไม่ใช่หนังสือนิทาน ของขวัญสุดพิเศษที่ลูกต้องการคือฉันนี่เอง
"แม่ เหมียวๆ"

"เอ้า แมวเหมียวมาแฮปปี้เบิร์ธเดย์ลูกด้วยใช่มั้ยจ๊ะ ฟังสิฟังเหมียวมาร้องเพลงอวยพร

เหมี่ยวเหมี่ยวเมียว เหมี่ยวเมี๊ยวเมียว
เหมี่ยวเหมี่ยวเมียว เหมี่ยวเมี๊ยวเมียว
เหมี่ยวเหมี่ยวเมี๊ยววว เมียวเมียว..เหมี่ยว
เมี๊ยวเมียวเมียว เหมี่ยวเหมี๊ยวเมียว..."

เสียงหัวเราะของเราสองคนสอดประสานกันเหมือนเสียงฮัมเพลงเบาเบา(นามิหลับอยู่)

ยังมีหมา มีกระต่าย มีเจด้าและมัดหมี่(เพื่อนที่โรงเรียน) ฝากแม่มาอวยพรด้วยในคืนนั้น 

แล้วเราก็ปิดไฟนอน คืนนั้นเด็กน้อยไม่ได้ร้องไห้หลับไป หรือถูกบังคับให้เงียบและนอน แต่เด็กน้อยหนุนแขนเอาขาก่ายแม่ ให้แม่กอดนอน เป็นคืนที่มีความสุขดีนะ


หลังจากคืนนั้นมันก็ขึ้นขึ้นลงลง ขึ้นไวลงไว คงที่นาน มีหลุดเพียงช่วงสั้นๆเท่านั้น แต่ก็ยอมรับว่ามีการหยวนในเรื่องต่างๆเยอะเลย

แอบคิดว่าเราคงไม่ได้เป็นโรคซึมเศร้าหรอกมั้ง เพราะสิ่งต่างๆ ที่เป็นช่วงก่อนนหน้าที่จะไปหาคุณหมอ มันลดลง เหลือน้อยมาก แต่ก็มีอาการจุดติดง่ายเมื่อโดนลูกขัดใจเหมือนเดิม 

เหมือนเป็นสองคนในร่างเดียว เลยคิดถึงเรื่อง fight club ขึ้นมา แล้วก็แอบเครียดขึ้นมานิดนึง กลัวตัวเองจะเป็นไพโบร่า!! 

ปกติเป็นคนดูหนังรอบเดียว ไม่ชอบดูหนังผซ้ำ ถ้าชอบก็สองสามรอบ ถ้าชอบมากๆ ก็อาจจะมากกว่านั้น(แค่เรื่อง Once) 

แต่หนังเรื่องนี้ มันก็สนุกนะแต่ไม่ได้เป็นหนังที่ชอบมากมาย แต่..กลับกลายเป็นว่าเวลาเบื่อๆก็เลือกดูหนังเรื่องนี้ ดูแล้วประมาณสี่รอบ แบบดูเรื่อยเรื่อย แล้วก็บ่นกับตัวเองว่า เฮ้ย..ดูทำไมวะ ดูแล้วนิ คงเพราะเนื้อเรื่องมันสนุกแหละมั้ง หวังว่าคงไม่มีนัยยะพิเศษอะไรกับชีวิตเรา

เอาเป็นว่าตอนนี้อย่าคิดมากเกินไป ทำได้เท่าที่เราพอจะทำได้ ไม่ไหวก็เอ่ยปากกับใครสักคนก็แล้วกัน

ตอนนี้กำลังพยายามไม่ให้ตัวเองตกหลุมดำของความคิดว่าตัวเองไร้ค่า หรือเป็นตัวภาระให้คนอื่นๆ อยู่ เพราะว่าต้องเลี้ยงลูกไปด้วยทำให้ความสามารถในการทำงานน้อยลง ไม่ใช่สิเราคิดว่าเพราะเราเป็นแบบนี้คนอื่นถึงให้งานเราน้อย ทำให้ตัวเองรู้สึกแย่ที่ตกเป็นภาระและไม่สามารถช่วยคนอื่นได้ 

แต่ว่าก็ต้องยอมรับจริงๆแหละ เพราะถ้ารับมามากเท่าที่เคยทำหรือแค่ครึ่งนึงก็ตาม คงจะไม่ไหวแน่ๆ ต้องยอมรับตัวเองและพยายามทำภาระงานทีละอย่างให้ดีที่สุด (นั่น ดีที่สุด คุณเป๊ะมาอีกแล้ว) 

ขอบคุณทุกกำลังใจที่เติมเข้ามา
รอดูว่าก้าวต่อไปจะเป็นยังไง 
กลัวว่าวงกลมหม่นหมองจะย้อนกลับมา
แต่ก็เชื่อมั่นเสมอว่า ไม่ว่าอะไรก็ตามที่ผ่านเข้ามา  ฉันจะผ่านมันไปได้!
SHARE
Writer
passwayofwind
เป็ดสวยๆ
ป้าคนนึง หน้ามันๆ ดำๆ เตี้ยๆ มีกุมารสองตัวป้วนเปี้ยนอยู่รอบกาย

Comments