เรื่องเล่าของเด็กดื้อ
หายไปนาน
กลับมาอยู่หน้าคอมและคีย์บอร์ด
กับสิ่งที่อยากแชร์

ที่่ผ่านมา ดูเหมือนผมจะพยายามเข้าใจโลกในมุมมองของคนทั่วไป
แต่บางทีก็ไม่อาจเข้าใจมันได้จริงๆเลยเสียที

ผมพยายามกลายเป็นคนคนหนึ่งที่ต้องทำหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ
ผมพยายามกลายเป็นคนที่ทำแต่สิ่งที่ควรทำและอยู่กับความเจริญและความวิวัฒน์

กลับมีคำถามคล้ายเสียงกรีดร้องดังข้างในจิตใจเสมอ
บอกกับผมว่า 'หยุดที ทรมานจัง'

บางทีมนุษย์เราไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าเราก้าวไปข้างหน้าทำไม
หลายคนยังสับสนแต่ต้องโดนสังคมกดดันให้ตัวเองเองกดดันว่าต้อง 'เลือก'
ต้องเป็น ต้องมี ต้องโต

พลังใจเริ่มอ่อนแรง
ภาพตัวเองตอนเด็กที่กำลังเล่นของเล่นในห้างเริ่มโผล่กับมาอีกครั้ง

ความสนุกหายไปไหนกัน

หน้าเด็กคนนั้นชัดขึ้นทุกที
สายตามีความสุข รอยยิ้มที่กล้าลองกล้าเสี่ยงผลิบานเหมือนดอกไม้
เด็กน้อยหันมาบอกตัวผมในตอนปัจจุบัน

 'ไม่ อย่าไปยอมมัน'

ใช่ ผมจะไม่ยอม

ในโลกที่ทุกคนถูกจ้างด้วยเงินเพื่อให้เป็นหุ่นยนต์ ผมจะไม่เป็น
ในโลกที่ทุกคนถูกกดดันให้เป็นในสิ่งที่เราไม่อยากเป็น ผมจะไม่ทำ
ในโลกที่ทุกคนลืมไปแล้วว่าเด็กคนหนึ่งหัวเราะอย่างสุดใจ ผมจะไม่ลืม

ความรู้สึกนั้นชัดขึ้นเรื่อยๆเมื่อผมเขียนมาถึงจุดนี้
ความรู้สึกนั้นคงชัดขึ้นเช่นกันหากคุณรู้สึกเหมือนผม

อย่าไปยอมมัน
ดื้อเข้าไว้

และเปลี่ยนให้โลกอันน่าเบื่อกลายเป็นสนามเด็กเล่นอันน่าสนุกกัน

SHARE
Writer
Moommong
writer photographer
Facebook: moommongpage / มุมมอง เว็บไซต์ระบายปัญหาแห่งแรกของไทย : www.moom-mong.com มีปัญหาชีวิตอยากระบาย มาระบายได้เลยครับ ทุกคนในมุมมองพร้อมเข้าใจคุณ ชีวิตมีเรื่องราวมากมาย หมื่นแสนปัญหา ร้อยพันความสมหวัง มากเกินกว่าจะยึดติดอยู่ในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่งได้ 'มุมมอง' เกิดขึ้นมาเพื่อเตือนสติผู้อ่าน ให้อย่ามองอะไรเพียงมุมเดียว.. ทุกเรื่องราว มีมิติ มีความลึก มีมุมมีองศา สามารถมองเรื่องดีเป็นร้าย ร้ายเป็นดีได้เสมอ.. อยู่ที่ทัศนคติของคน ว่าจะมีปัญญาพลิกแพลงได้มากน้อยเท่าไร..

Comments

BAYEEL
2 years ago
น้ำตาจะแชร์ ขอไหลนะครับ :)
Reply