มุมฉัน
ดวงตาโอบอุ้มชุ่มน้ำ สั้นคลอนด้วยแรงสะท้านจากสัมผัสคำพูด

รู้สึกถึงแรงกระทบเมื่อหยดน้ำนั้นกระทบพื้น

ถ้อยคำระรานบุกเข้าประชิดทำร้าย


บรรจงบันทึกฝังความขื่นขมลงหน้ากระดาษ

รดกลบพรวนพรมด้วยน้ำตาเศร้า

รอวันเติบโตผลิบาน

หวังแปลเปลี่ยนเป็นอื่น

ให้สำราญไม่ตอกย่ำคร่ำครวญ


อยากจะหนีวิ่งไปไกลให้สุด
ความจริงที่ฉุดกระทืบซ้ำหน้าจมพื้น
เลือดอาบแผลเจิ่งนองไม่อาจหยัดยืน
ไม่อยากฝืนแรงกระแทกปล่อยปลิวไป


ด้วยโทสะย้ำชัดถึงความผิด
ในความคิดแปลกต่างไม่เข้าหา
ไม่เข้าพวกแปลกแปล่งไม่เจรจา
ฉันนี่หนาน่าสมเพศ สะอิดสะเอียน


เมื่อปัญหาอยู่ฉันไม่ใช่ใคร
เข้าไม่ได้กับผู้ใดที่ต่างนั้น
การปรับตัวตอแหลไม่สามัญ
ฉันจึงนิ่งเงียบงันในสังคม


ผู้คนกล่าวหาว่าฉันนั้นต่างแตก
ความจริงไม่แปลกฉันธรรมดาอย่างใครเขา
เพียงเรามองย้อนไปดูความเป็นเรา
แล้วกลับมามองโลกเศร้าความเป็นจริง


พวกเธอนั้นหนาที่แปลกผิดวิสัย
เป็นมนุษย์ไม่ใช่ใครใยตอแหล
แกล้งไม่เห็นการแสร้งเสเป็นตัวแก
ฉันจึงไม่แลพวกวิปริตผิดความนัย


ก็จริงการตัดสินใครนั้นไม่ถูก
แต่ฉันผูกความคิดในหัวฉัน
ไม่ระรานผู้คนที่ทำมัน
ฉันเป็นฉันเป็นความคิดอุดมการณ์


ฉันจึงผิดฉะนั้นหรือในความคิด
ฉันมีสิทธิ์คิดได้หรือไฉน
ความว่าแปลกที่มีในหัวใคร
ไม่ใช่ฉันที่อยู่ในความเป็นจริง

    

SHARE
Writer
poembug
หัวขโมย
สายลมโยงใยสิ่งใดได้กันเล่า เพียงพัดผ่าน สะบั้นให้ขาดเสีย

Comments