คุณตาริกกิซังกับความเหงา
ริกกิซัง เป็นเจ้าของร้านอาหารในเกียวโต
เราไปเจอร้านนี้ได้เพราะอยู่ใกล้โฮสเทลที่เราพักมาก ตอนนั้นเป็นช่วงเที่ยงพอดี ด้วยความหิว จึงเลือกร้านที่อยู่ใกล้ที่พักที่สุด โดยไม่สนหน้าตาของร้านหรือรสชาติว่าจะเป็นยังไง
.

พอเห็นร้านอาหารปุ๊ปก็ไม่รีรอที่จะชะเง้อมองเข้าไป ว่าเปิดรึเปล่า เพราะเงียบมาก
ภาพแรกที่เห็น คือ ภายในร้านนั้นมีแสงสว่างจากประตู แต่ด้านในตรงโซนที่คุณตาริกิซังนั่ง มืดสลัวๆ คุณตานั่งนิ่งๆ บนเก้าอี้ไม้ เพียงลำพัง หน้าตาเหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่าง หรือกำลังรอคอยลูกค้าของวัน...
เราเลยส่งเสียงทักทายให้แกได้ยิน
พอแกเห็นเราปุ๊ป ต่างเปลี่ยนเป็นคนละคนกับเมื่อกี้ กระฉับกระเฉง ทักทาย เชื้อเชิญให้เข้าไปนั่งที่โต๊ะทันที และหยิบเมนูอาหารมาให้เราเลือก ใบหน้าแกยิ้มแย้ม และพยายามสื่อสารกับเรามาก
ไอ่เราเองก็ได้ภาษาญี่ปุ่นเพียงนิดๆหน่อยๆ  หลังจากเลือกอาหารเสร็จ แกก็หยิบสมุด กับปากกาหลายสีมาให้ 
เป็นสมุดเยี่ยมชมร้าน
ในหนังสือเล่มนี้ มีข้อความจากนักท่องเที่ยวที่แวะเวียนมาจากหลายประเทศ มากมายจริงๆ คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีคนมาร้านของคุณตาเยอะได้ขนาดนี้ อาจจะที่หน้าร้าน ใครเห็นเป็นต้องสะดุดตา เพราะแปะไปด้วยกระดาษที่เขียนข้อความ ติดเต็มหน้าร้านไปหมด หรืออาจจะใกล้โฮสเทลราคาถูกที่สุดในเกียวโตที่เรามาพัก  พอเปิดดู ก็เต็มไปด้วยหลากหลายภาษาของเจ้าของประเทศ ไอ่เราก็อยากจะเข้าใจจริงๆว่าเขียนอะไรกัน และรู้สึกอะไรกับร้านนี้ เพราะเขียนกันได้ยาวมากๆ
.

ริกิซัง กำลังทำอาหาร

เหมือนแกจะรู้ตัวเองว่าแกทำอาหารนานและใช้เวลา เลยเอาสมุดเล่มนี้มาให้เราเขียน
แต่ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเราเลย เพราะตั้งใจจะวาดรูปอยู่แล้ว55 ข้อดีของการวาดรูป ทำให้ย่นระยะเวลาการรอคอยอะไรนานๆได้ดีอย่างใจเย็น เราก็ควักกระดาษและสีน้ำที่เตรียมมา วาดร้านและรายเอียดต่างๆภายในร้าน  ระหว่างวาด ก็เหลือบไปเห็นหิ้งที่ตั้งไว้สุดขวามือของร้าน เป็นรูปคุณยาย และด้านหน้ารูป มีถ้วยเซรามิกเล็กๆวางอยู่ คงเป็นถ้วยที่เอาไว้ปักธูป... ข้างบนรูปคุณยาย มีภาพการ์ตูนคุณตาคุณยายของร้านกำลังยิ้มแฉ่ง

พอเห็นดังนั้น บวกกับภาพแรกที่เจอลุง และบรรยากาศของร้าน
ทุกอย่างมันวาบขึ้นมาในความรู้สึก ...

.

ริกิซังทำอาหารเสร็จแล้ว

และเราก็เกือบจะวาดรูปเสร็จ พอได้อาหารอุด้งชามโต กลิ่นหอมฉุย ก็รีบวาดให้เสร็จและลงมือกินทันที อุด้งชามตรงหน้าหายไปอย่างรวดเร็ว  เหมือนคุณตาริกิซัง จะคอยสังเกต ทันทีที่อาหารหมด แกก็เข้ามาชวนพูดคุย และชี้ชวนให้ดูของเก่าๆภายในร้าน ว่าเป็นของสะสมของแกทั้งหมด ทั้งหม้อไหสาแกยักษ์ และอีกอย่างคือแกมีพรอพ เยอะม้ากกก ของเล่นต่างๆ หมวก ผ้าคลุมหลากสี กิโมโน แกก็หยิบมาให้เราใส่ และถ่ายรูปกับแก แกเป็นคนสนุกจริงๆ น่ารักมาก
สนุกสนาน ยิ้มแย้ม หัวเราะกันไป

.

คุณตาอยู่คนเดียวเหรอคะ ?

ใช่ผมอยู่คนเดียว

ส่วนโอกาซังเขานอนอยู่ข้างบน (ชี้มือขึ้น)

เขานอนหลับสบายไปแล้ว (ยิ้ม)

.

เราไม่รู้ว่าคุณตาแกมีความรู้สึกยังไงและคิดอย่างไรในปัจจุบัน
และไม่รู้เรื่องราวของครอบครัวเขา
.

แต่จากสิ่งที่เราเห็น ณ ตอนนั้น ภายในร้านที่เป็นของเก่า และข้าวของบนโต๊ะที่ค่อนข้างกระจัดกระจาย เราร้อยเรียงเรื่องและภาพในหัวจากจินตนาการเราเอง ว่าก่อนหน้านี้ ร้านคงมีชีวิตชีวามาก เพราะมีทั้งคุณตาและคุณยาย อาหารคงเร็วกว่านี้เมื่อช่วยกันทำ และร้านคงเป็นระเบียบกว่านี้เมื่อมีคุณยายช่วยจัดการ และลูกหลานที่ไปทำงานในตัวเมืองนานๆคงกลับมาที แต่ก็มีความสุขแบบสองตายายช่วยกันทำร้านเล็กที่อบอวลไปด้วยความสุข และสร้างเสียงหัวเราะให้กับลูกค้าที่แวะเวียนเข้ามา

...

เราบอกลาคุณตาริกิซังและให้รูปที่เราวาด
แกดีใจมากๆ ยิ้มมม และ มอบถุงสีหวานใบเล็กให้เรา :)

.

หลังจากวันนั้นเราก็ยังพักที่เกียวโต มีอยู่คืนหนึ่งเราเดินออกมาจากที่พักกับเพื่อน ซึ่งดึกมาก
แล้วแกก็เดินสวนทางเราไป ตอนแรกเราไม่เห็นแก เพราะค่อนข้างมืด แต่แกเห็นเราก่อน และทักทาย 
อ่าว แกไม่ได้พักที่ร้านนั้นหรอกเหรอ 
แกบอกแกมีบ้านอีกหลังอยู่ซอยในสุด แกเดินมาคนเดียวจริงๆ เสียงเดินของแกลงบนหินก้อนกรวดเล็กๆในทางเดิน บวกกับความมืดสงัดในคืนนั้น  เราหันหลังไปมองแก ค่อยๆเดินลับไป

.

ความเหงาตอนที่คู่ชีวิตจากไป
ความเหงาเมื่อถึงบั้นปลายชีวิต
ความเหงาที่เกิดขึ้นกับมนุษย์ทุกคน
ความชรา
และความตาย ที่เป็นสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับทุกๆคน
ทุกวันนี้เราใช้ชีวิตโดยหลงลืมกันไปว่าซักวันหนึ่งก็ต้องตาย
ความรัก โกรธ โลภ โมโห รวย ยากจน ความเครียด ความแค้น หนี้สิ้น
ความสำเร็จ ความล้มเหลว
เป็นสิ่งที่ทำคนบนโลกหลงลืมเรื่องความตายไปบ้าง

.

โลกมนุษย์นี้ก็เหมือนละครเนอะ
SHARE
Writer
Undawanida
Architect
I've watercolor page on fb > undawanida

Comments

Lively_Light
3 years ago
บางเรื่องยิ่งกว่าละครอีกค่ะ ขอบคุณที่เล่าเรื่องดีๆให้ฟัง นะคะ
Reply
Undawanida
3 years ago
ขอบคุณที่มาอ่านเรื่องเล่าของเราเช่นกันค่ะ : ) 💓
MoNoMoNo
3 years ago
คนจากลาไม่เคยมีเวลาเสียใจ คนที่ต้องทำใจคือคนที่ยังอยู่ มันเป็นแบบน้ี้ตลอดเลย TT
Reply
Undawanida
3 years ago
จริงๆค่ะ i v i
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเรื่องราวของแตงน่ะค่ะ : ) 💓
bams
3 years ago
อ่านแล้ว
ทั้งยิ้ม
ทั้งเศร้า
ในเวลาเดียวกันเลย
Reply
Undawanida
3 years ago
: ) ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเรื่องของแตงน่ะค่ะ 💓
SweenyTodd
3 years ago
เรื่องราวสวยงามมากๆ ค่ะ :)
Reply
Undawanida
3 years ago
ขอบคุณมากค่ะ : ) 💓
Napolie
3 years ago
ตอนนี้ก็กำลังเหงา ๆ อยู่เหมือนกันเลย เพราะคนที่เคยอยู่ข้างเคียงก็ไม่อยู่แล้ว คุณตาเข้มแข็งมากมายเลยค่ะ i v i)
Reply
Undawanida
3 years ago
จริงค่ะ เป็นกำลังใจให้น่ะค่ะ ! : ) 💓
Napolie
3 years ago
ขอบคุณมากเลยค่ะ >A<