เวลาแห่งการสูญเสีย...ใกล้เข้ามาทุกขณะ

"แม่ไม่สบายหนัก เจ็บหน้าอกมาก กำลังส่งโรงพยาบาลในเมือง" 
       เวลาสองทุ่มกว่า ฉันเปิดไลน์อ่านพบข้อความของน้องสาวสามี ที่ไลน์มาส่งข่าวอาการป่วยของแม่ในวัย 85 ปี ในขณะที่ตัวฉันยังอยู่ต่างจังหวัด

       ความรู้สึกแรกของฉัน คือ ฉันควรจะทำยังไงถ้าเกิดแม่ของเค้าต้องจากไปในคืนนี้ สองคนพ่อลูกอยู่กรุงเทพตามลำพัง เค้าจะมีสติดีพอไหม?? เมื่อฉันไม่ได้อยู่เคียงข้างในวันที่เค้าต้องพบกับความสูญเสีย

       ฉันรวบรวมสติ คิดปลอบใจตัวเองว่า คนเราไม่ได้ตายง่ายๆ เมื่ออยู่ในมือของแพทย์ ยังไงแพทย์ก็ต้องรัษาอย่างสุดความสามารถ

       ฉันต่อสายโทรศัพท์เพื่อคุยกับลูก เหมือนเช่นทุกวันที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน คุยจบฉันทบทวนว่าควรจะขอสายสามีเพื่อแจ้งอาการป่วยของแม่ดีหรือไม่ และฉันก็ต้องขอสายบอกอาการของแม่เบื้องต้น ซึ่งตลอดเวลาฉันต้องทำหน้าที่เป็นล่ามระหว่างพี่น้องในครอบครัวนี้เสมอ

       จากอาการป่วยของแม่ที่ยาวนานมาหลายปี อาจทำให้เค้าทำใจไว้แล้วบ้างว่าคงอีกไม่นาน ครั้งสุดท้ายที่ไปเยี่ยมแม่ พวกเราเห็นร่างผอมของหญิงชรานอนอยู่บนแคร่ไม้ใต้ถุนบ้าน บนเพดานเหนือแคร่มีพัดลมหมุนระบายอากาศ สายตาของหญิงชราเหม่อลอยไม่มีจุดหมาย เมื่อขาดคนดูแลกระตุ้นความทรงจำอย่างต่อเนื่อง อาการจึงมีแต่ถดถอยไปตามกาลเวลา

       หลานๆ ก้มลงกราบ พากันถามย่าว่า "จำได้ไหม ผมชื่ออะไร เป็นลูกของใคร" ไม่มีเสียงตอบจากย่า มีแต่สายตาที่ลากยาวมองหลานมาหาาลูกชายของตัวเองที่นั่งอยู่บนแคร่ข้างๆ แม่ หลานบีบมือ บีบขาย่าเตือนความจำ วิ่งเล่นกับแมวรอบๆ ส่งเสียงดัง ซึ่งพอฟื้นความทรงจำของหญิงชราได้บ้าง บางทีมีเสียงพูดออกมาโดยไม่ต้องมีคนถาม กว่าย่าจะจำได้ก็ตอนหลานพากันลากลับ ทุกครั้งหลานจะเอาเงินยัดใส่มือย่าฝากไว้ทำบุญ ย่าจะให้พรยาวๆ แต่ครั้งนี้ย่าไม่ให้พรทำให้หลานพูดว่า "ขอพรด้วยครับ" แต่ย่าพูดเพียงสั้นๆ บางคำต้องมีคนบอกให้พูดตาม     ภาพที่ฉันเห็นทุกครั้งที่ไปเยี่ยมแม่สามี คือ ลูกชายทำกายภาพให้แม่ เค้ายกมือขึ้นเหนือศีรษะ บอกให้แม่ยกมือมือตามในท่านอนและนับหนึ่งถึงสิบ บอกให้แม่ยกขากระดิกปลายเท้า ซึ่งสำหรับคนแก่ที่เริ่มความจำเสื่อม จะทำได้เมื่อมีคนย้ำคำสั่งข้างๆ หู หากเค้าได้อยู่ดูแลแม่ของเค้ามากกว่านี้ อาการแม่คงไม่ทรุดมากขนาดนี้             
       ฉันไม่รู้ว่าตัวเองโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ ที่แม่ของฉันมีอันต้องจากไปตั้งแต่ยังเด็กมาก ยังไม่มีความรู้สึกในการสูญเสีย ภาพที่ยังบันทึกอยู่ในกล่องความทรงจำในวันที่แม่จากไป คือ พ่อร้องไห้แบบเงียบๆ น้ำตาไหลนองใบหน้าของพ่อ มือซ้ายและมือขวาของพ่อจับมือฉันและน้องสาวไว้คนละข้าง ส่วนพี่สาวของฉันในวัยสิบขวบเธอร้องไห้ในชุดนักเรียนนอนชักดิ้นชักงอ ไม่ยอมให้ใครปลอบโยน ถึงตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าพี่สาวของฉันรู้สึกอย่างไร

       ความรู้สึกเมื่อต้องสูญเสียคนที่เรารัก มันคงสุดแสนจะทรมานในหัวใจ ไม่มีใครอยากให้มีการสูญเสียเกิดขึ้น แต่เราไม่สามารถหลีกหนีกฎของธรรมชาติได้เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นกฎธรรมชาติของชีวิตมนุษย์  แต่การดำเนินชีวิตเป็นไปตามกฎแห่งกรรม
       ฉันเป็นคนเชื่อเรื่องกฎแห่งกรรม สิ่งที่แม่เค้ากำลังเผชิญในวันนี้เป็นกรรมที่แม่เค้าทำไว้ แพทย์แจ้งว่าเกิดภาวะเส้นเลือดไปเลี้ยงหัวใจตีบเฉียบพลัน การรักษาต้องทำบอลลูน ในคนไข้ที่ภาวะร่างกายปกติคงเป็นการรักษาที่ดีที่สุด แต่สำหรับหญิงชราวัย 85 ปีที่ร่างกายผ่ายผอม มีภาวะเบาหวานและความดัน จะทนได้หรือไม่กับการวางยาสลบเพื่อผ่าตัด แพทย์จึงตัดสินใจใช้ยาละลายลิ่มเลือดในการรักษา นั่นคือ คนไข้จะอยู่ได้ด้วยยาเท่านั้น
ฉันคิดถึงภาพของคุณป้าที่แข็งแรงชอบหาปลา เมื่อครั้งที่ฉันกับสามียังไม่ได้เป็นคนรักกัน เราอยู่หมู่บ้านเดียวกัน ป้าจะเดินผ่านบ้านเพื่อนฉันเป็นประจำ บนบ่าของป้าจะมีคานไม้ไผ่หาบข้อง (ภาชนะสานด้วยไม้ไผ่ปากแคบ) ใส่ปลา และย่าม ในมือถือสุ่ม (ภาชนะสานด้วยไม้ไผ่ทรงสูงมีรูตรงกลาง) และฉมวก (อุปกรณ์ปลายลวดแหลมเป็นแฉกๆ)  ป้าจะไปหาปลาในท้องนาเมื่อข้าวขึ้นบ้านแล้ว จับปลาโดยการใช้สุ่มครอบแล้วใช้ฉมวกแทงไปที่ตัวปลา เพื่อนำปลามาเป็นอาหารให้ลูกๆ
       ในที่สุดโชคชะตาได้นำพาฉันให้มาเป็นสะไภ้บ้านนี้ โดยไม่มีใครไปสู่ขอฉันกับพ่อ แต่ฉันกับสามีสร้างครอบครัวได้สมบูรณ์ เราดูแลบุพการีของกันและกันตลอดมา

      ฉันกลับจากต่างจังหวัดในวันนี้ผู้ชายวัยทองที่จู้จี้ขี้บ่น ดุลูกและหมาตลอดเวลา ได้กลายเป็นชายที่นิ่งเงียบ เคร่งขรึม บางครั้งฉันเห็นดวงตาของเค้าเหม่อออกไปนอกบ้าน 

       ฉันไม่รู้จะปลอบโยนยังไง ในเมื่อเราต่างรู้ว่าอีกไม่นาน ฉันได้แต่พูดว่า 
       "แม่กรรมเยอะจังนะ ชีวิตลำบากตอนแก่"
ฉันได้แต่หวังว่า... เมื่อเวลาแห่งการสูญเสียได้เดินทางมาถึง เค้าจะมีสติสัมปชัญญะในการก้าวผ่านช่วงเวลานั้นไปได้ โดยมีฉันและลูกๆ อยู่เคียงข้าง
       ส่วนตัวฉันเองเตรียมพร้อมตลอดเวลา แม้แต่เวลาจะนอนเราต้องตระหนักเสมอว่า 
           "เราอาจไม่มีโอกาสได้ตื่นลืมตามาเจอคนที่เรารัก"
           "หรือคนที่เรารักอาจไม่มีโอกาสตื่นมาเจอเราเช่นกัน"




...จงดูแลกันและกันให้ดี...
SHARE
Writer
plaifah
It' my life.
เศษเสี้ยวของชีวิตที่อยากเล่าให้ฟัง

Comments

Nihil
12 months ago
.................กรรมอะไรเหรอครับ?????
Reply