ถนนสายหนึ่ง
....ขอเลื่อนนัดเป็น 11 โมงนะ
นั่นเป็นข้อความที่เข้าตอน 9 โมง

หงุดหงิด
ความรู้สึกแรกที่ผุดขึ้น
ถ้ารู้ว่าจะเปลี่ยนเวลา
ฉันคงไม่ออกมาเร็วขนาดนี้
คิดไป หิวข้าวไป 
รีบออกเลยยังไม่ได้กินข้าวเช้าด้วยซ้ำ

'สถานีต่อไปพญาไท'
เสียงรถไฟฟ้าแอร์พอร์ต เรล ลิงค์
จากสถานีนี้ต้องต่อรถไฟฟ้ามหานครอีกสองสถานี
หรือจะต่อรถเมล์อีกสักห้าหกป้าย
แต่ดูเหมือนว่าไม่ว่าทางไหนก็มีแต่จะต้องเสียเงินเพื่อการเดินทางที่สะดวกและประหยัดเวลา ซึ่งฉันไม่ต้องการมันสักนิด
ฉันมีเวลาตั้งหนึ่งชั่วโมงครึ่งกับระยะทางเพียงสองกิโลเมตร

....เดิน
ฉันเริ่มก้าวเท้าไหลไปตามฝูงชนที่ราวกับจะทะลักออกจากรถไฟ
ในขณะที่ริมฟุตบาตออกจะว่างเกินไปที่มันจะเกิดมาให้คนเดิน
อย่างว่า คนไทยไม่ได้นิยมเดินสักเท่าไหร่

เดินไป มองไป หาร้านข้าวกิน
แต่กลับไปสะดุดตาที่ตึกหนึ่งจนต้องหันกลับไปมองซ้ำ
อ่อ...ฉันเคยมาทำธุระที่นี่

เดินไปอีกสักพัก
ฉันเคยมากินเลี้ยงที่นี่
ฉันเคยมาถ่ายหนังที่นี่
ฉันเคยมาเรียนที่นี่
ราวกับว่าความทรงจำฉันถูกรื้อถอน
สถานที่และเรื่องราวที่ไม่ถูกใส่ใจนัก
มันกลับมาตอกย้ำอะไรบางอย่างในใจ
แทนที่จะมองหาร้านข้าว
ฉันกลายเป็นผู้สังเกตุการณ์ทั้งสิ่งแวดล้อมและผู้คน

....แดดเริ่มแรงแล้ว
คนร่วมทางที่เดินนำหน้าหยิบร่มขึ้นมากาง
ในกระเป๋าฉันก็มีร่ม
แต่ไม่กางดีกว่า
แค่อยากให้ต้นไม้(อันน้อยนิดในเมืองหลวง) ได้ทำหน้าที่ของมันสักหน่อย

ความหงุดหงิดก่อนหน้าหายไปจนหมด
เวลานี้ ฉันแค่ปล่อยให้ช่วงหนึ่งของชีวิตผ่านไป แต่ดูเหมือนมันจะมีประโยชน์กว่าชีวิตที่เร่งรีบมากมายนัก

ถือเป็นการเริ่มต้นวันทีดีทีเดียว

SHARE
Written in this book
The way we are living
เป็น อยู่ คือ แบบมนุษย์
Writer
HUBBLE
Observer
until next time...sleep

Comments