"อยู่กับฉันก่อนนะ!"
นานแค่ไหนแล้วที่เรารู้จักกันมา
3 หรือ 4 หรือ 5 ปี
หรืออาจจะนานกว่านั้น

ฉันพบกับเธอทุกวัน
เพื่อนของฉัน
ทุกๆเช้าที่เราเจอกัน
มันทำให้ฉันมั่นใจที่จะก้าวออกไป
แม้เธอจะเห็นอะไรๆของฉัน
มากกว่าที่เพื่อนคนนึงจะได้เห็นเยอะเกินไปหน่อย
แต่ฉันก็ไม่ได้เคอะเขิน
เราก็ยังสนิทกันดี
เพราะเธอไม่เคยวิจารณ์อะไร
แม้บางวันที่เธออ่อนแอ
ฉันก็พร้อมที่จะยื่นมือช่วยเหลือ
อย่างที่เธอช่วยฉันมาตลอด
ในวันที่เธอเปราะบาง
ฉันจะคอยค้ำจุนเธอเหมือนไม้เท้าที่เข้มแข็ง

แต่วันนี้
ฉันที่โง่เขลา
กลับไม่รู้เลยว่าเธอเจ็บหนัก
และกำลังจะจากฉันไป
ฉันยังคงยิ้ม
ทักทาย
และไว้ใจว่าอย่างไรเธอก็ยังอยู่กับฉันตรงนี้
จนเมื่อ...

เธอนิ่งไป
ไม่ตอบกลับ
เสี้ยวชีวิตสุดท้ายของเธอหยุดทำงาน
ฉันที่โง่เขลาเพียงเขย่าตัวเธออย่างเด็กน้อย
เพียงเพื่อจะรู้ว่าเธอไม่อยู่แล้ว
ไม่นะเพื่อนรัก! อย่าจากฉันไป
"สายฉีดตูดของฉัน!"


แล้วทีนี้จะล้างยังไง?จะออกไปจากห้องน้ำท่าไหนล่ะเนี่ย?!
เอาวะ!
นั่งเขียน Storylog ไปก่อน
เผื่อคิดออก...
SHARE
Written in this book
What stories!
เรื่องสั้น ขยันซอย ที่บางทีอ่านแล้วต้องร้อง "What the hell!"
Writer
Shopkeeper
Shopkeeper
I'm just a boy who never grow up. Anime Addicted. My facebook account is : Nueng Sukondhakehar. Thank you.

Comments

nawtpal
3 years ago
555
Reply
Black-Pigoen
3 years ago
เป็นเรื่องที่เศร้าเอามากๆครับ อ่านแล้วน้ำตาไหล ฮ่าๆๆ
Reply
Shopkeeper
3 years ago
ความเศร้า
ยังไม่หนักเท่า
มันเป็น "ความจริง" ครับ
Shopkeeper
3 years ago
ผมนี่น้ำตารื้น
Double9
3 years ago
...เอิ่มม
Reply
nenehimawari
3 years ago
หักมุมได้สะเทือนใจมากๆเลยค่ะ 😂
Reply