Where I am not belong
กาลครั้งหนึ่ง มิมีผู้ใดล้วงรู้ว่านานเท่าไหร่ ในป่าเขียวกว้างใหญ่ มีเด็กสาวอาศัยอยู่ท่ามกลางความเงียบสงบ แววตาโศกเศร้าบ่งบอกว่าหล่อนเหงาเหลือเกิน สัตว์ทั้งหลายไม่ได้พูดคุยกับเธอได้ เหมือนในนิทาน

การประทังชีวิตเต็มไปด้วยความยากลำบาก ลูกเบอร์รี่เล็กๆคือสิ่งเดียวที่เธอรู้ว่าเธอกินได้ ด้วยความไร้เดียงสา หล่อนหยิบยื่นลูกเบอร์รี่ให้กับสิงโต มันแยกเขี้ยวอวดความร้ายกาจก่อนเดินหนีไป มันไม่ได้ใจดีเหมือนในนิทาน

บางวันฝูงกวางเข้ามากัดกินยอดหญ้าเขียว กวัดแกว่งหางเล็กๆ สบายอารมณ์ เด็กสาวเดินเข้าไปหา หวังเพียงจะลูบตัวมันเพียงสักครั้ง แต่มันกลับกระโดดและวิ่งหนี พวกมันไม่ได้เป็นมิตรเหมือนในนิทาน

แว่วเสียงนกร้องเหมือยเยาะเย้ย หยดน้ำใสๆไหลรินด้วยความน้อยใจ เพียงสะอื้นไห้จนหลับไปบนโขดหินเย็น เสียงน้ำไหลขับกล่อมเพลงเศร้าคลอกับเสียงลมหายใจของเด็กสาว


กาลครั้งหนึ่ง เด็กชายนั่งเปิดหนังสืออยู่ห้องมืดๆ แสงสว่างเดียวที่ช่วยให้เขายังมองเห็นคือตะเกียงเจ้าพายุ หนังสือคือโลกกว้างที่เขาได้สัมผัส กระดาษเหลืองบ่งบอกอายุของมัน แต่มันคือเพื่อนคนเดียวที่เขามีบนโลกใบนี้ ใฝ่ฝันเพียงจะได้ออกไปพบเจอกับโลกกว้างกับหนังสือเล่มโปรดของเขา

เสียงดังอึกทึกครึกโครมมาจากประตู เด็กหนุ่มลอบมองจากรูกุญแจ เห็นหญิงวัยกลางคนกำลังกอดจูบกับชายหนุ่ม แววตาของเด็กชายสลดลง หันหลังพิงประตู น้ำตารื้น ล้วงเอาหูฟังที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมาใส่ เปิดเพลงในเครื่องเล่นเทปคลาสเซ็ท หลับตาลงพร้อมน้ำตาที่หยดออกมา กระซิบภาวนาให้เขาหายไปจากที่แห่งนี้


เด็กสาวใช้ใบหญ้ายาวๆ สานตุ๊กตาตัวเล็กๆขึ้นมาเป็นเพื่อน เธอเดินเล่นกับมัน คุยเล่นกับมัน เดินเล่นจนสุดเขตป่า แผ่นดินหายวาบ หน้าผาสูงอยู่ตรงหน้า ทำเอาเด็กสาวขนลุกซู่ มองลงไปสุดสายตา บ้านเมืองอยู่ตรงหน้า มีพาหนะวิ่งไปมา แปลกตา ดวงตาเด็กน้อยจ้องมองสิ่งหนึ่ง สิ่งมีชีวิตที่เหมือนกันกับเธอ เดินสองขาเหมือนกับเธอ 


ในอุโมงมืด ชื้นและแคบ ใต้ดินไม่ใช่ที่ของเด็ก เขาคิดถึงตะเกียงบนโต๊ะ เสียดายที่มันใหญ่เกินที่จะใส่ลงในกระเป๋าเป้ มือควานหาไฟแช็คที่หยิบมาด้วย แสงสว่างกลับมาเป็นเพื่อนเขาอีกครั้ง อีกมือก็เปิดกระดาษที่ฉีกออกมาจากหนังสือ เพื่อนที่เขายัดใส่กระเป๋ามาด้วยไม่ได้ บนกระดาษเป็นแผนที่ที่จะพาเขาไปสู่โลกที่กว้างใหญ่ โลกที่วาดฝันเอาไว้ โลกที่หนังสือของเขาบอกเล่าให้ฟังทุกครั้งที่เปิดอ่าน เดินไปเรื่อยๆ จนเจอกับประตูไม้ที่อยู่บนเหนือหัว เขาตัดสินใจเปิดมันแล้วปีนขึ้นไป ป่าใหญ่เผยให้เห็นตรงหน้า เสียงนกร้องเหมือนต้อนรับเขา 

นี้หรือโลกที่เขาใฝ่หา


เด็กสาวเงยหน้าขึ้นบนตึกสูงที่แปลกตาจากตึกอื่น เพราะมีผ้าที่ผูกต่อกันเป็นสายยาวลงมาจากหน้าต่างชั้นสอง ความสงสัยนำพาให้เธอปีนตามขึ้นไปบนนั้น ผ้าปูที่นอนถูกผูกไว้แน่นกับขาโต๊ะ เท้าของเธอสัมผัสฟูกแบนๆเย็นชืด ตะเกียงที่หมดเชื้อไฟ หนังสือเล่มหนา และเครื่องเล่นคลาสเซ็ทถูกวางไว้บนโต๊ะ เธอหยิบมาดู หนังสือมีภาพอุโมงที่มีแสงสว่าง ป่าไม้ที่สวยงาม สัตว์ป่าที่ดูเป็นมิตร เธอรู้ว่ามันไม่จริง จึงวางลง ดวงตากวาดไปเห็นประตู เธอใช้แรงพลัก แต่พลักอย่างไรก็เปิดมันไม่ได้ สัมผัสได้ส่ามันถูกล็อกจากด้านนอก ได้ยินเสียงตะโกนฟังไม่ศัพท์มากจากด้านนอก เธอเลยตัดสินใจไม่เข้าไปยุ่งกับประตู เปิดเพลงในเครื่องเล่นเทปคลาสเซ็ทฟังในหูฟัง 

ทบทวนถึงทุกอย่างที่เธอทำลงไป 
ใช้มือลูบไปที่รอยฉีกที่อยู่ในหนังสือ สงสัยถึงหน้าหนังสือที่หายไป

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า.....
SHARE
Written in this book
A Bit Short 
รวบรวมเรื่องสั้นนิดๆของฉัน
Writer
Double9
Nobody
Someone - Something - Somewhere

Comments