สายฝนพานำไป
คืนวันเสาร์ หลายคนอาจจะออกไปเที่ยวกลางคืน ไปย่านดังๆเรื่องอาหาร เพื่อที่จะไปหาของอร่อยๆรับประทาน
  
   เเต่มันไม่ได้เป็นอย่างที่คิดไว้ พายุฝนได้พัดกระหน่ำ ทำเอาหลายพื้นที่ น้ำท่วมเจิ่งนอง บนถนนหลายๆสาย เต็มไปด้วยน้ำ
 
    ตัวผมเองจึงเลือกที่จะไม่ออกไปไหนดีกว่า เก็บตัวอยู่ในห้องสี่เหลี่ยม มองออกไปตรงริมระเบียง เห็นเม็ดฝนเม็ดโตๆ พากันเทตัวลงมากันอย่างไม่หยุดหย่อน
 
     ความรู้สึกในตอนนั้น มันทำเอาเรารู้สึกเหงา มันพาเอาบรรยากาศเคว้งคว้าง เงียบไร้เสียงผู้คน มีเเต่เสียงสายฝนที่กระทบพื้นน้ำที่เจิ่งนองตามถนน มีเเต่เสียงฟ้าร้อง ที่หลายๆคนไม่ชอบเอาเสียเลย

      ได้เเต่นั่งเหม่อเเละคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย "ทำไมมันต้องตกลงมาด้วย"
"ทำไมสายฝนมันทำให้คนเหงา"
 เเต่ก็หาคำตอบไม่ได้

       ทำเอาเราคิดถึงคนที่บ้าน คิดถึงคนบนฟ้า คิดถึงคนสนิทรอบตัว คิดถึงอดีต คิดถึงอนาคต เเต่พยายามไม่คิดถึงปัจจุบัน เพราะมันอาจเพิ่มความเหงาให้เราอีกก็ได้
ฝนตกครั้งหน้า เราอาจจะได้คำตอบ        เพราะคำตอบอยู่ในใจเรา
           ตอนนี้ไม่คิดถึงอะไรเเล้ว          คิดเเต่ว่าจะอยู่กับน้ำท่วมนี้ยังไง

SHARE
Written in this book
temsip

Comments