สถานีที่ 7 'แค่ผิดหวังชั่วคราว'
....เรียนจบแล้ว ตอนนี้ทำอะไรอยู่?
ว่างงานค่ะ

ในขณะที่หลายคนกำลังทำงานอย่างขันแข็ง
หรือทำเพียงให้มันจบไปอีกวัน
ฉันกำลังนั่งมองนาฬิกาสลับกับกระดาษในมือ 

....เวลาหมดซะแล้ว
บ่นในใจเล็กน้อย ก่อนจะจำใจเติมคำในช่องว่างที่เหลือ อย่างไม่ได้ใส่ใจนัก 
เอาง่ายๆคือ มั่ว นั่นเอง
โชคไม่ดีที่ฉันไม่ใช่คนมั่วเก่งซะด้วย

นี่เป็นการลองสอบครั้งแรก
แต่ก่อนจะทำการสอบครั้งนี้
ฉันก็เตรียมตัวมาได้สักพักแล้ว
การที่คะแนนออกมาไม่ดีนัก
จึงทำให้ฉันผิดหวังในตัวเองค่อนข้างมาก

จนกระทั่งความผิดหวังเริ่มปะปนกับความว่างเปล่าในชีวิตช่วงนี้
หยุดอยู่กับที่ เท่ากับเดินถอยหลังฉันคือบุคคลผู้เต็มใจว่างงาน
เพื่อเอาเวลาเหล่านั้นมาปรับปรุงความโง่ด้านภาษาของตัวเองได้เต็มที่
แต่ทุกครั้งที่เห็นเพื่อนทำงาน 
มันกลับทำให้ฉันรู้สึกหยุดอยู่กับที่
สิ่งเดียวที่คอยปลอบปะโลมว่า
ฉันยังไม่ได้เดินถอยหลัง คือการดูหนังทุกวัน

แม้ทางมหาลัยที่ฉันตั้งใจจะไปเรียนต่อ
ยังไม่เปิดรับสมัคร
แต่ฉันในตอนนี้ก็ยังไม่มีคุณสมบัติเพียงพอจะให้เขารับฉันเลย
แน่นอนว่ามันหนีไม่พ้น ภาษาอังกฤษ

....เมื่อไหร่กันนะ ที่จะทำได้
ตัดพ้อแล้ว ตัดพ้ออีก
บทความนี้ไม่มีอะไรนอกจากความผิดหวังที่ก่อตัวขึ้นมาในใจเลย

แต่ยังไงฉันก็ต้องผ่านมันไปให้ได้
แค่แวะมาบ่น แล้วก็กลับไปอ่านหนังสือต่อ

:)

SHARE
Written in this book
สถานีสุดท้าย 'จักรวาล'
บันทึกการไล่ล่าความฝัน
Writer
HUBBLE
Observer
until next time...sleep

Comments