แฟนเดย์ ความทรงจำ และความเป็นจริง(1)
     แฟนเดย์..เป็นหนังที่ทำมาได้น่ารัก และจับใจคอหนังรักแต่ไม่โรมานซ์ ที่สำคัญ หากคุณเคย 'แอบรัก' ใคร หนังเรื่องนี้จะเป็นสิ่งเตือนความจำชั้นยอดให้คุณหวนนึกถึง 'คนนั้น' ของคุณแน่นอน....
ถ้าคุณเคยแอบรักใคร เชื่อว่าคุณต้องเคยมีความรู้สึกว่าคุณเป็น 'มนุษย์ล่องหน'
      'เด่นชัย' เป็นตัวละครที่ทำให้ติดภาพมนุษย์ผู้ทำให้ตัวเองมีสีกลืนกับกำแพงได้ดีจนสามารถรับคำว่า 'มนุษย์ล่องหน' ได้อย่างน่าภูมิใจ...
       ตอนดูหนังเรื่องนี้ฉันรู้สึกดีใจนะ ที่อย่างน้อยก็ไม่ได้เป็นขนาดที่กลายเป็นมนุษย์ล่องหนเหมือนเด่นชัย อาจเป็นเพราะฉันไม่พอใจกับการเป็นมนุษย์ล่องหน ฉันเคยแอบรักคนคนหนึ่ง เป็นมนุษย์ล่องหนมาแปดปีเต็ม แปดปีที่ได้แต่ 'แอบ' แสดงความรู้สึกรักอย่างเงียบๆ ห่วงใยแต่ก็แสดงออกไม่ได้มากนัก เพราะการเป็นคนพูดไม่เก่ง มันจึงเป็นเรื่องง่ายมากที่จะล่องหนบ้างเป็นบางเวลา ซึ่งมันก็ดีนะ เพราะบางทีฉันเองก็ต้องการที่จะล่องหนไปจากสายตาเขาบ้าง. แต่อย่างที่บอกไปแล้วนั่นแหละ ฉันไม่พอใจที่จะเป็น 'มนุษย์ล่องหน'
         ถ้าพูดถึงความเป็นจริง 'มนุษย์ล่องหน' ตามความคิดของฉัน "ไม่มีจริง" เพราะไม่ว่าใคร ก็มีคุณค่ามากพอที่คนอื่นจะสามารถมองเห็น อย่างน้อยๆก็คุณค่าในตัวเอง การที่ไม่มีใครสนใจ ไม่ใช่เขาไม่รู้ว่ามีคุณอยู่
         ปัจจัยในการเป็นมนุษย์ล่องหนของเด่นชัย นอกจากสกิลปากหมาขั้นเทพ และสกิลการเข้าสังคมที่ห่วยแบบลบศูนย์ร้อยตัว ฉันคิดว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะเขาไม่เคยคิดจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง หรือทำให้ตัวเองดีขึ้น(อาจด้วยเหตุผลใดก็ตาม) สิ่งที่เด่นชัยทำให้ฉันอึ้งคือครั้งหนึ่งเขาเคยสารภาพรักกับคุณนุ้ย ถึงแม้ว่าจะล้มเหลวไม่เป็นท่า และได้รับการตอบรับแย่จนน่าเศร้าก็ตาม ฉันคิดมาตลอดว่า'ทำไมถึงได้ไม่แสดงตัวออกไป?' กระทั่ง 'ไอนี่มันป๊อด!!' ความกล้าหาญของเด่นชัยทำให้ฉันตกใจ ในตัวละครตัวนี้ ไม่ใช่ไม่กล้า แต่เพราะเคยแล้วมันล้มเหลวต่างหาก..
        เด่นชัย เคยก้าวข้ามการเป็นมนุษย์ล่องหน และการกล้าเสี่ยงหลอกคุณนุ้ยว่าตัวเองเป็นแฟนเขา ก็เป็นความกล้าที่บ้าบิ่นมากพอตัว การทำแบบนั้นมันทำให้ฉันรู้เลย ว่าเขาไม่ได้อยากจะเป็นมนุษย์ล่องหน แต่อาจเพราะบริบท หน้าที่การงาน รวมถึงรูปลักษณ์และนิสัย ที่ทำให้เขากลายเป็นมนุษย์ล่องหน.
       มันจริงอยู่นะ ที่พอเราได้แอบทำอะไรให้คนนั้นของเราดีใจ มันก็ทำให้เรามีความสุข แต่มันจะไม่ดีกว่าหรอถ้าคนนั้นรู้ว่าสิ่งที่ทำให้เขาดีใจน่ะ เราเป็นคนทำ.. 
      ฉันเป็นคนประเภทกลัวความล้มเหลว ส่วนเด่นชัยเป็นคนประเภทตรงกันข้ามกับฉัน เพราะฉันมักคิดถึงความน่าจะเป็นของความสำเร็จก่อนการตัดสินใจทำอะไร  ฉันจะลงมือทำ ต่อเมื่อสิ่งนั้นมีแนวโน้มสำเร็จมากกว่า 50% แต่เด่นชัยไม่ใช่ ความน่าจะเป็นของความสำเร็จในการสารภาพรักในครั้งนั้นของเขาน้อยกว่า 0% แต่เขาก็ยังทำ ทั้งที่รู้ว่าจะล้มเหลว จะว่าไปฉันเองก็เคยทำแบบเด่นชัยมาแล้ว ทั้งที่ความน่าจะเป็นของฉันมันน้อยกว่าครึ่ง สิ่งที่ทำให้ฉันตัดสินใจทำ เพราะ 'ไม่อยากเสียใจภายหลัง' ขอแค่ได้บอก อย่างน้อยๆความเสี่ยงครั้งนี้ มันก็จะทำให้เห็นผล ถึงจะล้มเหลว แต่ก็ยังได้ทำ(ฉันคิดว่าเด่นชัยก็อาจคิดแนวนี้) จนถึงตอนนี้ ถึงฉันจะไม่สมหวัง แต่ฉันไม่เคยเสียใจเลยที่ได้บอกเขาไป :)
To be continue..




SHARE

Comments