Memoryที่ถูกลืม
ใครคนหนึ่งก้าวผ่านเข้ามาในชีวิต เค้าคนนั้นได้เข้ามาไขกุญแจประตูห้องในความทรงจำในอดีตที่เก็บไว้นานกว่า20ปี
หลังเลิกเรียนเด็กหญิงตัวน้อยๆแก้มป่อง ในชุดนักเรียนตัวโคร่ง เดินลงจากรถรับส่งที่หน้าประตูบ้าน........ กลิ่นหมูทอดหอมๆลอยตามลมเอื่อยๆต้อนรับการกลับมาจากโรงเรียนของเธอ กับเสียงท้องร้องที่ดังขึ้นมาในโสตประสาทบอกว่าถึงเวลาหิวแล้ว สมองสั่งการให้สองเท้าน้อยๆรีบวิ่งซอยถี่ๆไปยังห้องครัวหลังบ้าน....... 
สายตาคู่น้อยๆก็จะพบกับ หญิงแก่ร่างกลมๆใส่ผ้าถุง เสื้อคอกระเช้า ยืนถือตะหลิวอยู่หน้าเตา เด็กหญิงค่อยๆย่องเข้าไปกอดข้างหลัง พร้อมกับหอมมือเหี่ยวๆหอมๆข้างที่ว่างอยู่ 

"สวัสดีเจ้า อีน้องหิวข้าวขนาด" ด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ
"ไปเก็บกระเป๋า แล้วล้างมือล้างหน้ามากินเลย ยายทำจะเสร็จแล้ว"

เด็กหญิงตัวน้อยรีบเดินไปถอดถุงเท้าเก็บกระเป๋า ล้างหน้า เพื่อมารอกินหมูทอดแสนอร่อยของคุณยายทันที แต่แล้ว......ระหว่างการกินหมูทอดอันแสนอร่อย ก็มีเสียงของยายดังขึ้นว่า

"อย่ากินหมดนะ เหลือไว้ให้มอมแม่มบ้าง"

น้ำเสียงนี้จำขึ้นใจ เพราะกำลังอร่อยในการกินหมูทอดเค็มเกลือนิดๆ กระเทียมเจียวกรอบๆ กับข้าวเหนียวหอมๆร้อนๆ กลับชะงัก มือที่กำลังจะหยิบหมูทอดแสนอร่อยของยาย โดนขัดจังหวะอย่างรุนแรง เพราะสิ่งที่ยายกำลังบอกเราคือว่าจานนี้ไม่ใช่ของหนูคนเดียว มันเป็นของมอมแม่ม หมาตัวโปรดของยายอีกด้วย

มันช่างทรมานกับเด็กหญิงตัวน้อยๆ ผู้หิวโหยหลังกลับมาจากโรงเรียนเป็นอย่างมาก
คิดถึงยายนะคะ




SHARE

Comments