ร่างกาย...ขอโทษนะ
เป็นไงบ้าง...ดีขึ้นแล้ว?
ได้ทาโกยากิไป5ลูก กับไอศกรีมแท่งละ10บาทหนึ่งแท่ง ค่อยยังชั่วขึ้นมากเลยสินะ...

ขอโทษนะ กับช่วงเวลาที่ผ่านมา
ฉันไม่ค่อยดูแลแกเลย...
ไม่สนใจว่าแกจะหิวเมื่อไหร่ ง่วงตอนไหน หรือแม้แต่ต้องการอะไรในชีวิตประจำวัน...
 ยิ่งช่วงนี้ฉันเกิดรู้สึกแปลกๆ 
มันเบื่อชอบกล...
เช่นว่าข้าวที่กินเข้าไป ไม่ค่อยอร่อย 
หรือถูกปากเลยซักมื้อ 
ง่วงก็ไม่ค่อยนอน...ทั้งที่พอนอนแล้วก็ไม่อยากจะลุกทุกทีที่ฉันต้องตื่น 

"รู้สึกเบื่อๆชอบกล

ฉันก็ไม่รู้ว่าจะนิยามความเบื่อนี้ว่าอะไร
แกถึงจะเข้าใจ...เอาเป็นว่าเบื่อทุกอย่าง...มั้ง
บางทียังรู้สึก"เบื่อชีวิต"เอาซะยังงั้น
จะว่าฉันนี่พูดอะไรแปลกๆใช่ไหมล่ะ?
แกคงไม่เข้าใจฉันสินะ ว่าการไม่อยากกินมันเป็นยังไง ก็ในเมื่อเวลาฉันไม่กินอะไร
แกก็เอาแต่ส่งเสียงโครกครากอยู่ในกระเพาะอยู่ร่ำไป แถมยังมาปากแห้ง คอแห้งผากอีก

แกนี่เอาแตใจจริงๆ...
ช่วงเวลาที่ผ่านมา...มันเชื่องช้าจริงๆ
มันเนือยๆซะจน บางทีฉันก็ลืมคิดถึงแก ...ลืมใส่ใจแกเอาซะดื้อๆ
มารู้ตัวอีกทีแกก็เล่นงานฉันเข้าแล้ว - -
...ถึงวันนี้ฉันจะไม่ได้กินข้าวเช้า(อีกแล้ว)
แล้วก็นั่งรถเพลินจนไม่ได้กินข้าวกลางวันอีก......
แต่แกก็ไม่น่าทารุณฉันบนรถเมล์สาย8อันโด่งดังนี่...
ให้ฉันต้องอายคนที่นั่ง2ฝั่งข้างๆ...
ตอนนั้นน่ะ...ที่แกกรีดร้องอยู่ในกระเพาะ
แล้วบิดลำไส้ฉันอย่างแรง
...แกคงเหลืออดกับฉันมามากสินะ 
แกไม่พูดไม่จาก็ใส่ฉันไม่ยั้งเลยนะเพื่อน 
ยังไงเราก็เคยเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน(ในบางครั้ง)นี่นา...
แม้ว่าตอนที่กดพิมพ์ๆอยู่นี่จะไม่ได้รู้สึกแล้ว
แต่ความเจ็บปวด และอาการชาที่ปลายมือและเท้ายังคงจดจำได้ไม่ลืมทีเดียว...
เคยได้ยินคนที่เป็นโรคกระเพาะทะลุถึงลำไส้อยู่เหมือนกัน แต่ฉันก็หวังว่าเราจะยังพอเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้อยู่นะ...ใช่ไหม?
ให้ตายเถอะ...
ไม่คิดเลยว่าจะมาอยู่จุดที่ปวดจนตั้งสติแทบไม่อยู่ ปวดหัววิงเวียน มือสั่นเป็นเจ้าเข้า ขยับจนคนข้างๆขยับหนีและมองด้วยท่าทีหวาดกลัว...บ้าเอ้ย
ได้แต่ตั้งสติว่าอย่าไปพูดบอกคนข้างๆว่า "ช่วยซื้ออะไรให้กินที" "หายาแก้ปวดท้องให้หน่อย" หรือ"ช่วยพยุงกลับบ้านหน่อย...ไม่ไหวแล้ว" 
 ช่วงเวลานั้นมีแต่คำร้องขอให้ช่วย ถ้าขืนพูดอะไรแบบนั้นออกไป ไม่คนข้างๆหาว่าบ้ารึเปล่า ก็คงทำให้คนอื่นรู้ว่าทั้งตัวเหลือตังค์อยู่แค่30บาทไปแล้ว แบบนั้นคงน่าอายโคตรๆ...
ด้วยความที่ยังพอมีความอายอยู่บ้าง เลยพอข่มใจไม่ให้หันไปพูด ตั้งสติคุยกับแก
เจ้าร่างกาย ต่อรองปนอ้อนวอนแก

 อย่าปวดอีกเลย...
สัญญาว่าลงไปจากรถได้จะหาอะไรให้กิน
พอลงจากรถได้ สิ่งแรกคือมองหา
"อะไรก็ได้" ยัดใส่ท้อง ท้องที่พร้อมจะเขมือบลำไส้ได้ทุกเมื่อ...
เหลือบไปเห็นแก
"เจ้าทาโกยากิหน้าโหล"
แกที่เห็นอยู่ทั่วไปหมดที่มหาลัย           แกที่ฉันเบื่อขี้หน้าเต็มทน 
...แต่วันนี้ฉันจะกินแกไม่ให้เหลือ

ง่ำาาาาาาาาา
 เขมือบเข้าไปทั้งลูกในหนึ่งคำ...
เกือบสำลักตาย
...รสชาติก็เหมือนเดิมที่เคยกิน
แต่สิ่งที่ไม่เหมือน ก็น่าจะเป็นความรู้สึก
ฉันว่าฉันพอจะเข้าใจว่า
แก เจ้าร่างกาย
และฉัน เจ้าความคิด
เราต่างกัน แต่เกี่ยวดองกัน
อย่างไม่อาจขาดกันได้...
ฉันไม่ได้ดีใจที่จะได้ลิ้มรสชาติแกหรอกนะ
แต่หัวใจฉันเต้น ท้องฉันสั่นโครกคราก
เมื่อคิดว่าจะได้กินแก...มันก็ตลกดีนะ
ฉันกลัวว่าแกจะใช้วิธีเกรี้ยวกราดบอกว่า
แกหิวขนาดไหน ฉันก็เขมือบทาโกเข้าไปอย่างไม่รีรอ...
พร้อมรับรู้ได้ว่า

รอดแล้วกู!!!
ลูกแล้ว...ลูกเล่า
จนครบลูกที่ห้า...
เสร็จก็โยนกล่องทาโกทิ้งอย่างปิติสุข

หายปวดเป็นปลิดทิ้ง
จะว่าไปแกนี่ปากกับลำไส้ตรงกันจริงๆ
เหมือนฉันเปี๊ยบเลยนี่
เมื่อแกตรงไปตรงมาขนาดนี้ ฉันก็อยากเลี้ยงขอบคุณ 
และปลอบขวัญตัวเอง. ด้วยไอศกรีมโคนละ10บาท โง่ๆแท่งนึงนะ
 หวังว่าแกคงไม่รังเกียจ ถ้าเราจะแบ่งกันกันกิน จะว่าไป เจ้าไอศกรีมโง่ๆแท่งนี้ มันให้ความรู้สึกที่ต่างออกไปกับทุกครั้งนะ....
ฉันพึ่งรู้ว่าการกินไอศกรีมให้รสชาติมันอยู่นาน มันต้องกินเข้าไปแทนที่การละเลียดเลียมัน...ไม่เคยคิดว่าจะได้รู้ว่า
การกินไอศกรีมให้อร่อย มันก็สำคัญเหมือนกันนะ...

ร่างกาย...ฉันขอโทษ
 และก็ขอบคุณแกจากใจจริงๆนะ 
ที่มาเตือนสติฉัน ว่าแกมีค่า 
และสำคัญกับฉันขนาดไหน พาเพื่อนเก่าอย่างเจ้าโรคกะเพาะมาเยี่ยมเยือน แม้ว่าฉันกับเค้าจะไม่ถูกคอกันเท่าไหร่ แต่ก็มาตักเตือนแค่พอให้รู้สึกตัว. ด้วยรักเท่านั้น ว่าถ้าฉันไม่รักแก เค้าก็พร้อมมาแทรกกลางเราได้เสมอ

แบบนั้นคงปวดใจน่าดู...
    อ้อ! อีกอย่าง...จากสิ่งที่ได้เรียนรู้
จากความเจ็บป่วยเล็กๆในวันนี้ มันทำให้ฉันได้เข้าใจว่า

บางครั้งความทุกขฺ์ ความลำบาก .      ความเศร้าเสียใจ...หรือแม้แต่เรื่องง่ายๆเช่นความเหนื่อยหน่ายกับเป้าหมายในชีวิต ไม่อาจแก้ได้ด้วยการปล่อยปละละเลยความรู้สึกของตัวเอง ไม่อาจแก้ไขได้ด้วยการฟุ่มเฟือยด้วยช่วงเวลาที่ผ่านไปของชีวิต และไม่อาจลบเลือนได้ด้วยการรอคอยให้มันผ่านไป...โดยไม่ลุกขึ้นสู้ ก็แค่วันนี้ ที่ต้องปวดร้าว
แต่เรายังมีพรุ่งนี้เสมอ(พี่ตูนว่าไป)
...
ไม่รู้ว่าจะได้เขียนถึงแกอีกเมื่อไหร่ (คงไม่ใช่ในเร็วๆนี้)
แต่ฉันจะคิดถึงแกนะ...เจ้าร่างกาย
แกจะอยู่กับฉันเสมอ...ด้วยรัก
             จากฉันเอง

SHARE
Writer
_Waterdiamond_
Dreamer
I love nature, Nature is wonderful, like you and me :)

Comments

whatweneversay
3 years ago
กำลังมีฟีลนี้อยู่เลยค่ะ5555 ขอบคุณนะคะ☺
Reply