ไม่มีงานเลี้ยงใดที่ไม่มีวันเลิกรา
1. 
ใครที่ติดตามข่าวสารทาง Facebook อยู่บ้าง เมื่อวานคงได้เห็นข่าวหนึ่ง

นิตยสารสกุลไทยที่อายุครบ 61 ปีจะปิดตัวในเดือนตุลาคมนี้ สารภาพว่าฉันเป็นคนหนึ่งที่เมื่อเห็นข่าวแล้วน้ำตาซึม

ส่วนหนึ่งน่าจะเป็นเพราะฉันโตมากับนิตยสารสกุลไทยเลยก็ว่าได้

ฉันเริ่มอ่านสกุลไทยครั้งแรกเมื่ออายุ 16 ปี ตอนนั้นอยู่ ม.4 จำได้ว่าเป็นช่วงที่เริ่มอ่านนวนิยายไทย และพบว่านิตยสารเล่มนี้เปรียบเสมือนแหล่งรวบรวมนักเขียนชั้นเยี่ยมไว้ด้วยกัน

เรื่องสั้นที่นำมาลงซึ่งเป็นของนักเขียนทางบ้านก็ได้รับการคัดสรรค์มาแล้วว่าดี ซึ่งฉันก็เห็นตามนั้น

ในช่วงม.ปลาย ฉันมีสกุลไทยเป็นเพื่อน ทุก ๆ เช้าก่อนเข้าเรียนฉันจะไปห้องสมุดเป็นอันดับแรก ก่อนจะหยิบสกุลไทยมาอ่านเพื่อตามนิยายที่ติดอยู่

แม้กระทั่งเข้ามหาวิทยาลัยแล้วสกุลไทยก็ยังเป็นนิตยสารในดวงใจของฉัน ฉันแวะเวียนไปห้องสมุดทุกเช้าเพื่ออ่านนิยายและเรื่องราวต่าง ๆ ในเล่ม

กระทั่งเรียนจบ มีงานทำแล้ว ฉันจึงซื้อนิตยสารสกุลไทยเอง

และแล้ววันหนึ่งฉันก็ไม่ได้ซื้ออีกต่อไป

เป็นความละเลยของฉันเอง ด้วยเหตุที่ว่าเวลาของฉันมักอยู่กับการทำงาน เมื่อหมดเวลางานก็ใช้ไปกับการอ่านบทกวี ไถสมาร์ทโฟน ดูหนัง ฟังเพลง สกุลไทยจึงห่างเหินกับฉันในช่วงสองปีที่ผ่านมานี้

ไม่ได้ซื้อ และนาน ๆ ครั้งจะยืมจากห้องสมุดมาอ่าน

เมื่อสกุลไทยประกาศปิดตัวลง ฉันจึงอดรู้สึกไม่ได้ว่าฉันเป็นฝ่ายละทิ้งนิตยสารเล่มนี้ไปเอง

มาตอนนี้ก็สายไปแล้วที่จะเสียดาย

2. 
ทุกคนที่อยู่ในยุค 90 คงมีความผูกพันกับโปรแกรมแชท MSN ไม่มากก็น้อย

และเมื่อเอ่ยถึง MSN ก็คงจะมีคนที่เปรียบเสมือนตัวแทนความทรงจำระหว่างคุณกับ MSN

เขาคนนั้นจะทำให้คุณรอเวลาการออนไลน์ของเขา (จุดสีเขียว)

ตามอ่านสเตตัสที่อยู่ด้านหลังชื่อ MSN

คุณจะเลือกเพลงสำหรับใส่ใน MSN เปลี่ยนสีชื่อ ตกแต่งข้อความอย่างดี

มีการสะสมสติกเกอร์ที่เป็นตัวอักษรเพิ่มความน่ารักและเพิ่มสีสันให้กับแชท

MSN กลายเป็นโปรแกรมแชทที่ถูกลืมไปตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ รวมถึงตัวฉันด้วย

ในตอนนั้นมี Facebook เข้ามา มันทำหลาย ๆ อย่างได้อย่างน่าอัศจรรย์กว่า MSN

และแล้ววันหนึ่ง MSN ก็ปิดตัวลง

ทิ้งไว้เพียงความทรงจำระหว่างคุณกับใครคนหนึ่ง ที่มีโปรแกรมแชทชื่อ MSN เป็นตัวเชื่อม

3. 
ฉันมีเพื่อนสนิทอยู่คนหนึ่ง เรารู้จักและสนิทสนมกันอย่างรวดเร็วตั้งแต่ตอนเรียนปีสอง เขาคนนี้เป็นเพื่อนที่รู้ใจฉันมากที่สุด เราคุยกันทุกเรื่อง ไม่ว่าฉันมีปัญหาอะไร เขาจะเป็นคนแรกที่ฉันโทรไปหา

ฉันเคยบอกเขาว่า “แกรู้เรื่องเราทุกอย่าง ถ้าเราเป็นอะไรไป แกเนี่ยแหละที่จะตอบทุกคนได้ว่าทำไมเราถึงตาย”

เขาอยู่กับฉันในช่วงเวลาที่ทำโปรเจคท์เสร็จไม่พร้อมเพื่อน

เขาอยู่กับฉันในวันที่ฉันร้องไห้เพราะคนรักทิ้งไป

เขาไปนั่งกินไอติมสเวนเซ่นส์กับฉันเมื่อฉันทำโปรเจคท์จบผ่าน

และเขาเป็นคนถือถุงใส่ดอกไม้และตุ๊กตาในวันซ้อมรับปริญญาที่ฉันไม่มีญาติไปเลยสักคนเดียว

เราสนิทกันมาก ๆ จนกระทั่งวันหนึ่งที่ภาระการงานผลักเราให้เดินห่างจากกันไปเรื่อย ๆ

รู้ตัวอีกทีก็เมื่อฉันและเขาไม่ได้คุยกันทุกวันแล้ว

เขาเปลี่ยนเบอร์โทร ลบไลน์เก่า เฟสเก่าทิ้งไป

ข่าวสุดท้ายที่ได้รับรู้คือ เขาไปทำงานต่างจังหวัดและมีคนรัก

เพื่อน ๆ ในกลุ่มต่างบอกกันว่า “ปล่อย ๆ มันไปเถอะ มันกำลังหลงแฟน”

ไม่รู้ทำไม ฉันจึงเสียดายที่เขาไม่ได้นับฉันเป็นเพื่อนสนิทอีกแล้ว

4.
เรามักจะคิดว่าอะไรที่อยู่กับเรามานาน สิ่งนั้นจะคงอยู่ตลอดไป

ทำให้เราไม่สนใจสิ่งนั้น ลืมเลือนมันไป

และเมื่อหันไปอีกที สิ่งนั้นก็ไม่อยู่แล้ว

ไม่ว่าจะเป็นการจากลาของสกุลไทย โปรแกรมแชท MSN หรือเพื่อนสนิทของฉัน ต่างส่งสัญญาณเตือนให้ฉันรู้ว่า ไม่มีสิ่งใดที่จะจีรังตลอดไป ไม่ว่าสิ่งของ คน หรือความสัมพันธ์

เราไม่รู้ตัวหรอกว่าสิ่งใดสำคัญ ตราบเมื่อสิ่งนั้นได้จากเราไปแล้ว

มันเป็นเรื่องที่คาดเดาไม่ได้

สิ่งที่ทำได้นาทีนี้คงมีเพียงการหันไปดูแลทุกสิ่งที่ยังอยู่กับฉัน

ให้ความสำคัญกับสิ่งเหล่านั้น

เพื่อที่ว่าวันใดสิ่งนั้นจากไป ฉันจะไม่เสียดาย

และเสียใจแบบวันนี้ 

Cr.ภาพปกจาก FB สกุลไทยรายสัปดาห์
SHARE
Written in this book
ประสบการณ์ที่พานพบ
บอกเล่าเรื่องราวในชีวิตที่ได้พบเจอ

Comments

PatomChanok
3 years ago
😂
Reply
imonkey7
3 years ago
ไม่เคยอ่านเลย
แม่บ้าน พอได้อ่านบ้างเพราะห้องสมุดรับมาตอนเด็กๆ
Reply
niji
3 years ago
นิยายดี,เรื่องสั้นดีค่ะพี่ เสียดายแต่ก็เข้าใจทางนิตยสารเค้า :(
UnicornCat
3 years ago
บ้านเราแม่รับหนังสือกุลสตรีไทยเป็นประจำ จะมีหนังสือขวัญเรือนบ้างเป็นบางครั้งค่ะ

ทุกสิ่ง มีการมา การไปค่ะ อนิจัง ^ ^
Reply
niji
3 years ago
ใช่ค่ะ ต้องทำใจ:)
beginagain
3 years ago
ขอบคุณที่ทำให้เรายิ้มได้
Reply
niji
3 years ago
ดีใจที่ทำให้ยิ้มได้
ว่าแต่ว่ายิ้มในส่วนใดของบทนี้คะ ขอเป็นข้อมูลของคนเขียน แฮ่
poembug
3 years ago
ร่ำลาร้าง งานเลี้ยง ถึงคราวจบ
โปรดจำจด เรื่องราว ที่ดีอยู่
ข้อผิดพลาด กลืนเข้าไป แล้วเรียนรู้
สิ่งที่ดี ล้วนมีอยู่ เพียงจดจำ

บรรยากาศหลังงานเลี้ยง เทศกาล หรือการรวมตัวของสิ่งใดก็ตาม เมื่อสายลมของห้วงเวลาพัดผ่านไป มันดูจะรู้โหว่งว้างในท้องน้อยเสมอ เหมือนฝูงผีเสื้อพากันบิยฟายไปจากท้อง มันดูเหงาๆแต่ไม่ถึงกับเศร้าใจ สีสันมันดูซีดจางลงไป

แต่ก่อนผมเกลียดเวลากลับมาถึงบ้านตอนที่การท่องเที่ยวที่ผ่านมากลายเป็นอดีต ผมรู้สึกว่าบ้านมันดูไม่อบอุ่นเท่าเดิม แต่ไม่นานก็จะผ่านไป มันคงคล้ายกัน กับตอนที่ต้องร่ำลาจากเพื่อนๆตอนจบการศึกษา สิ่งใดก็ตามพอมันเริ่มสร้างความคุ้นเคย สร้างความทรงจำต่อกันพอมันหายไปจะไม่ให้คิดถึงได้อย่างไร เมื่อความคุ้นเคยที่เป็นกิจวัตรจะไม่มีอีกแล้ว

คิดถึงช่วงเวลานั้นเป็นบ้า
Reply
niji
3 years ago
เหมือนกันค่ะ เศร้าเนอะ
poembug
3 years ago
เหงา เหมือนเพื่อนสนิทย้ายบ้านไปแบบไม่บอกลา