เราเจอกันในวันที่คิดถึง
ในเวลาบ่ายสามเศษๆ
หลังฝนตกหนักอากาศอึมครึ้ม
ฉันพาน้องสาวมาหาหมอและรอรับยาที่หน้าห้องยา

"สภาพฉัน" ในขณะนั้น คือ ยัยแว่น ปากซีด หัวฟู เสื้อผ้าเปียกไปครึ่งตัว จากพายุฝน
...และกำลังนั่งแทะข้าวโพด 

ขณะที่มองไปรอบๆหน้าห้องยา
ก็มีผู้ชายผิวคล้ำร่างสูงเดินผ่านหน้าไป

ฉัน / / มองตาม
เขา / / หันมาสบตา

เราจ้องกันอยู่ชั่ววินาที
ข้าวโพดในมือหล่นลงถุง

... เขา !!!!

เขา...อายุน้อยกว่าฉันประมาณห้าปี
เรา...รู้จักกันที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง
เราเจอกันบ่อยๆ
แต่ไม่เคยคุยกัน
จนวันที่โต๊ะในร้านเต็ม
เราเลยได้นั่งทานข้าวด้วยกัน
เมื่อมีครั้งแรก ครั้งต่อๆไปก็ง่ายขึ้น
เวลาเราเจอกันที่ร้าน ก็มักจะมานั่งด้วยกัน
จนหลังๆ กลายเป็น นัดมาทานข้าวพร้อมกันแทบทุกวัน

เราพูดคุยกันในหลายๆเรื่อง
...ปัจจุบัน ....ความฝัน ...และอนาคต

เขาบอกว่าจะดูดวงให้จากไพ่ยิปซี
จากการเปิดไพ่ เขาบอกว่าจะมีผู้ชายที่อายุน้อยกว่าเข้ามาในช่วงนี้
...ก็เขานั้นแหละ...

วันหนึ่งเขาส่งแชทมาว่า "คิดถึงจัง"
หลังจากนั้นก็มีไฟล์งานแนบมาด้วย
ฉัน: ???
เขา: ขอโทษคับ ส่งผิด
ฉัน: รู้แล้วว่าส่งผิด ...คนชื่อจัง น่าอิจฉาเน๊อะ มีแต่คนคิดถึง
เขา: แต่คิดถึงนะถูกแล้ว โธ่ววว...

นั้นเป็นจุดเริ่มต้นของคำว่า "ฝันดีคับ" ที่เขาส่งมาทุกคืน

เราไม่เคยพูดว่าเราเป็นอะไรกัน
และฉันก็คิดว่าจะปล่อยให้มันดำเนินต่อไป
ฉันเข้าใจว่า "การกระทำของเราที่มีต่อกัน ...ชัดเจนแล้ว"

เวลาผ่านไป...

ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน เขาดูใส่ใจ กับรายละเอียดเล็กๆของฉัน
ฉันรับรู้ได้ถึงความพิเศษที่เขามอบให้
เขารู้ว่าฉันชอบอะไร ไม่ชอบอะไร และมักพาไปในที่ที่ฉันอยากไป
แต่พอไม่ได้เจอกัน เขาก็ไม่ตาม ไม่ติดต่อ

จนถึงช่วงหนึ่ง ที่ฉันยุ่ง เขายุ่ง เราว่างไม่ตรงกัน
แล้วเราก็ค่อยๆห่าง และหายไปจากชีวิตของกันและกัน
การเลิกคุยกับใครบางคน บางทีก็รู้สึกเสียดายช่วงเวลาดีๆที่เคยมีกันอยู่นะ

ประมาณหนึ่งสัปดาห์ก่อน เขากดติดตามฉันใน IG
ฉันกดติดตามกลับ 
เราต่างกดหัวใจส่งให้กัน
นั้นทำให้ฉันหวนกลับมาคิดถึงเขา 
เราไม่ได้พูดคุยกัน...อาจเพราะ...ไม่รู้จะเริ่มยังไง
แต่เรารับรู้ได้ถึงความรู้สึก...

กลับมาที่ปัจจุบัน...
เขายิ้มแล้วเดินตรงมาหา
คำทักทายแรกจากฉันคือ "กินข้าวโพดด้วยกันมั๊ย"
เราถามไถ่ข่าวคราวดั่งเพื่อนสนิทที่ไม่ได้เจอกันมาเนิ่นนาน

เขาไม่สบาย...มารอรับยา
"คนโสดก็ยังงี้แหละ ต้องมาคนเดียว"
คำพูดเขามีความนัย

เราพูดคุยกันได้สักพัก
น้องฉันก็เดินมา ร่วมบทสนทนา
สักพักน้องมองเขาแล้วถามว่าสูงเท่าไร
"187 cm เอง"
แล้วเขาก็ดึงมือฉันให้ลุกขึ้น 
ใช่... ฉันสูงแค่บ่าเขาเอง
แต่... มือเขาจับมือฉันไว้ไม่ยอมปล่อยเลย
...เขินจัง ( -///- )

เขามองตาตลอดเวลาที่พูดคุย
เขาดูใส่ใจเหมือนเดิม
...เขายังเป็นคนเดิม ...ใช่มั๊ย?

น้องฉันได้ยาก่อน เราบอกลากัน
ฉันพูดทิ้งท้ายว่ามีอะไรก็ทักมาได้นะ

เขายิ้ม และ กระพริบตาข้างหนึ่งเหมือนทุกครั้งที่เคยทำ...เวลาบอกลา
ไม่ได้หวังว่าเราสองคนจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม
แค่หวังว่า...เราจะได้เจอกันอีกครั้ง เมื่อเราคิดถึงกันมากพอ
รู้สึกพิเศษทุกครั้ง...ที่เธอเรียกฉันใน "ชื่อที่เรารู้กันแค่สองคน" ^___^


เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า เราจะเจอคนรู้จักในวันที่เราดูโทรมสุดๆ 555
SHARE
Written in this book
My Diary -- My Memory
ความทรงจำ สุขบ้าง ทุกข์บ้าง แต่ขอให้ทุกวันยังยิ้มได้ ^___^
Writer
Saimaru
I'm not writer
I'm introvert. I'm lacto-vegetarian. I'm a cat lover. >> Love me like you do. (◡‿◡✿)

Comments

ShadowOfTheMoon
3 years ago
ยิ้มตามม
และยิ้มกว้างด้วยความเห็นด้วยที่ว่าเรามักจะเจอคนรู้จักในวันที่เราโทรม ^^
Reply
Saimaru
3 years ago
นั้นสิค่ะ วันที่แต่งตัวสวยๆไม่เคยได้เจอใครเลย 5555
WANKLOM
3 years ago
หวานนน  กิกิ
Reply
Saimaru
3 years ago
แว่นกลมมม คิดถึงจุงงง ^ ^
WANKLOM
3 years ago
คิดถึงด้วยคร่าา ช่วงนี้งานยุ่งมากกกกกก
October_me
3 years ago
^________^
Reply
Saimaru
3 years ago
:D