เมื่อฉันลืมเขียนความรู้สึกเมื่อเขียนมาครบ 100 เรื่อง

  มาถึงบทความที่กำลังจะเขียนชิ้นนี้ ผมพบว่าผมเขียนเรื่องราวใน storylog มาเป็นเรื่องที่ 106 ซะแล้ว ผมลืมไปเสียสนิทที่มักเป็นธรรมเนียมที่ราวกับคุณยายวรนาถกำลังคายตะขาบใส่ปากคุณหลานเพื่อส่งมอบความเป็นทายาทอสูร ในการเขียนความรู้สึกเมื่อเราเขียนมาถึงจุดจุดหนึ่ง เช่น เขียนจนครบ 50 ตอน ครบ 60 ตอน ครบ 100 ตอน.....


   งั้นผมขอเขียนความรู้สึก...
เมื่อผมเขียน storylog ครบ 106 ตอน  แทนละกันครับ ไม่ใช่เพราะอยากแปลกแยก แต่ความจริงคือ "ลืม" ง่ายๆแค่นั้น

  ผมจำไม่ได้แล้วแถมขี้เกียจย้อนไปดูด้วยว่าผมเริ่มเล่น storylog มาตั้งแต่ตอนไหน เอาเป็นว่านานพอสมควรจะเห็นการเปลี่ยนแปลงหลายๆอย่างเลยทีเดียว แต่สำหรับชีวิตใน storylog ของผม อาจพอสรุปได้คร่าวๆตามนี้...

"ยุคก่อนประวัติศาสตร์"
    ครั้งแรกที่ได้รู้จัก storylog คือการที่คุณแฟนแนะนำให้รู้จัก เพราะเธอติดตามผลงานของน้องชายนักเขียนตัวเปรี้ยวนาม "Bushy" ด้วยงานเขียนเรียบง่ายแต่แอบเปรี้ยวอมหวานในที มีทั้งที่หัวเราะจนท้องแข็ง จนถึงสะอึกในการเสียดสีไปจนถึงไส้ติ่ง จึงไม่แปลกใจที่ผมจะตกหลุมพรางของงานเขียน Bushy ไปด้วยอีกคน พอได้รู้จัก storylog ด้วยเหตุนี้ ก็ไม่รอช้า ลองเขียนของเราเองบ้างดีกว่า ซึ่งพอย้อนกลับไปอ่านงานแรกๆที่เขียนก็พบว่า "เรายังวนเวียนที่เดิม ราวกับพายเรือกอนโดร่าวนในคลองเทียมที่เวเนเชี่ยนไม่มีผิด" แต่ก็นับว่าสนุกสนานตามสมควร ไม่ได้เสียหายอะไร

"ยุคล่าอาณานิคม"
   หลังจากการเขียนและวนเวียนใน storylog มาระยะหนึ่ง กลับพบว่า storylog เป็นเวปที่ไม่ใช่แค่ที่ให้เราได้อ่านได้เขียนเท่านั้น แต่มันเป็น community อย่างหนึ่ง ที่เราเสพติดได้ง่ายๆ เป็น social network ที่แฝงตัวมาแบบเนียนๆแต่ไม่ดราม่ามากมาย และแล้วเราก็เสพติดมันไปด้วยจริงๆ บางคืนนั่งอ่านนั่งเขียนจนตีหนึ่งตีสองก็ยังเคย

   และแล้วมิตรภาพก็เกิดขึ้นบนดินแดนโพ้นทะเล ที่เหล่านักสำรวจต่างมาบุกเบิก เริ่มจากสมัยเหยียบแผ่นดินใหม่ๆ ผมได้รับการต้อนรับอย่างดีจากหัวหน้าชนเผ่าดั้งเดิมที่แผ้วหญ้าให้โล่งเตียน ให้นักเดินทางได้มาพักค้างอาศัยกัน นั่นคือหัวหน้าเผ่านาม "pippo" และเหล่าพลพรรคในเผ่าที่คอยมาเยี่ยมเยียนและให้กำลังใจนักเดินทางอย่าง "khaikung" หากไม่มีกำลังใจจากเจ้าถิ่นเหล่านี้แล้ว นักบุกเบิกตัวเปล่าอย่างเราคงหมดแรงไปกลางป่า ไม่ก็โดนอนาคอนด้าหรือเสือชีต้าร์คาบไปเป็นของหวานไปแล้ว เพราะการเริ่มต้นอะไรที่ไม่คุ้นเคย "กำลังใจ" สำคัญมากทีเดียว

"ยุคอันธพาลครองเมือง"
 
    หลังจากสิงสู่อยู่ใน storylog อยู่นาน เราเริ่มคุ้นหน้าคุ้นตากับ user ที่ใช้งานอยู่ประจำ หากผมพูดถึง "imonkey7" แล้วคุณไม่คุ้น คุณพลาดแล้วหล่ะครับ เพราะเค้าคือตัวเอ้ใน storylog หลังจากเที่ยวไปถล่ม ment ในเรื่องที่เพื่อนๆคนอื่นเขียนกันใน storylog จนคุ้นฝีปากกันเป็นอย่างดี เราจึงสนิทกันมากขึ้นและลามปามกันมากขึ้น...และเป็นเพื่อนเป็นพี่เป็นน้องกัน..จริงๆ
  
  จากเหล่านักเขียนเรื่องราวที่ผมและ imonkey7 ไปถล่มกันเป็นประจำ เรามีพี่น้องที่ไม่ได้คลานตามกันมาเพิ่มขึ้นอีกหลายคน เช่น...

  "ponkynaja" ซึ่งตอนนี้อำลาวงการไปตามหาความจริงของชีวิต หลังจากค้นพบสัจธรรมยามไปเยือนถิ่น มาเล มาเลย์ มาเล มาเลย์...แต่ยังติดต่อกันนอกจอเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือ pokemon

  "lalajinx" เสียงเพลงกับความหมายที่ตีความอย่างพิสดาร อาจทำให้คุณหลงเธอเอาได้ง่ายๆผ่านตัวหนังสือ ถ้าไม่นับที่เธอหน้าตาเหมือนนางเอกแฟนเดย์ (คือ มี หู ตา จมูก ปาก เหมือนกัน) แถมผู้ชายคนไหนได้เธอเป็นแฟน คุณจะได้แฟนแมนๆไว้เล่นเกมส์ได้ด้วยทั้งวัน แจ่มมั้ยหล่ะ สนใจหลังไมค์ไปเองนะครับ ^_^

  "silencewaltz" สาวน้อยหน้ากลม ผู้รอบรู้สมกับที่ร่ำเรียนมาสูง ความช่างสังเกตุสังกาอย่างนักวิทยาศาสตร์ของเธอ อาจทำให้คุณสยดสยองได้ง่ายๆ เธอไม่ได้เขียนอะไรมากนักใน storylog แต่เธออ่านมากพอตัว เท่าที่แก้มป่องๆของเธอจะเก็บสำรองไว้ข้อมูลไว้ได้ราวกับแก้มลิงที่เอาไว้รับน้องดำน้ำ ผู้หญิงตัวเล็กคนนี้ใจเธอใหญ่เกินตัวไปเยอะ เพราะเธอกล้ามากที่เรียกผมเฮียใหญ่ เพราะมันแสดงถึงความชราที่ผมมีมากกว่าใครนั่นเอง -*-


  "sopons" ชายหนุ่มแสนอบอุ่น family man ตัวจริง เป็นโอปป้าของหลานสาวตัวน้อย ชีวิตไม่ธรรมดา โลดโผนโจนทะยานราว รถไฟเหาะตีลังกาเข่าคู้หลังกาหลังเกลียวหกรอบครึ่งพร้อมท่าไหล่ฝืนธรรมชาติ ผิดกับหน้าที่เรียบร้อยหล่อเฟี้ยว ไม่น่าแปลกที่ชายหนุ่มคนนี้จะทำเอาสาวๆกรี๊ดได้ง่ายๆ เพราะนอกจากหน้าตาที่กังนัมสไตล์แต่อารมณ์ในงานเขียนก็ไม่ธรรมดา มีวางจำหน่ายเมื่อไหร่อย่าลืมตามไปอุดหนุนกัน

  "bewbundanjai" ชายหนุ่มผู้มีความตั้งใจยิ่ง สามารถเขียนเรื่องราวดีๆให้ได้อ่านทุกวัน เขาเป็นเหมือนนาฬิกาปลุกของผมด้วยซ้ำไป ทึกเช้าจะมีเครื่องหมายเตือนว่า เรื่องราวสร้างกำลังใจกำลังถูกส่งมาให้อีกแล้ว แม้จะเป็นเด็กหนุ่มรุ่นใหม่ แต่ใจที่โอบอ้อมกลับไม่ได้น้อยเท่าวัยของเขาเลย แถมยังเป็นนักบริหารเวลาชั้นยอด นอกจากตารางงานแน่นทุกวัน แต่ยังแบ่งเวลามาเขียนเรื่องราวดีๆให้ได้อ่านกันทุกวัน ที่สำคัญ พ่อหนุ่มคนนี้สุภาพ เรียบร้อยจนคนแก่ๆอย่างผมต้องอายเลยที่เดียว จะหล่อไปไหนตาบิว

  เหล่าสมาชิกข้างต้นจึงรวมตัวกันกลายเป็นแก๊งเม้นนรก คือไปเม้นจนเจ้าของเรื่องเค้าระอาไปตามๆกัน (อันนี้ล้อเล่น) คือ เม้นจน notification เจ้าของเรื่องอาจเด้งขึ้นเป็นสิบๆครั้ง ประมาณนั้น 

  มิตรภาพผ่านตัวหนังสือ กลายเป็นมิตรภาพในชีวิตจริง แปลกดีที่เราอาจเล่าหลายๆเรื่องให้คนที่ไม่เคยแม้แต่จะเจอหน้าคาดตากันให้ฟังกันได้อย่างไม่อาย นี่สินะ....มิตรภาพ

  นอกจากนี้ยังมิตรสหายอีกมากมายที่ผมอาจกล่าวถึงได้ไม่หมด แต่ยังคงมีไมตรีดีๆให้กันผ่านตัวหนังสือเรื่อยมา ขอบคุณทุกๆคนเช่นกันไว้ ณ ที่นี้ด้วยครับ

"ยุครอการเลือกตั้ง"

    ยุคนี้มีการเปลี่ยนแปลงใน storylog ไปมาก ทั้งมี app ให้ใช้ หน้าตาเปลี่ยนไปมาก สวยงาม และใช้ง่ายขึ้น มีหัวข้อให้สะดวกใช้ง่าย และมีเรื่องราวที่น่าอ่านแนะนำให้เป็นหลายหมวดอย่างใน readlist หรือ recommended


    ซึ่งกว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ ก็ต้องขอบคุณทีมงานทุกคนของ storylog ที่ได้พยายามพัฒนาให้พื้นที่นี้ดียิ่งๆขึ้นไปอีก

"ยุคของคลื่นลูกที่ 4.0"
   ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะเขียนอะไรได้อีกเท่าไหร่ แต่ก็ดีใจที่มีคนหน้าใหม่ๆเข้ามาใน storylog อยู่ทุกวัน ผมอาจไม่ได้ใช้ storylog หนักเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ผมอาจไม่ได้มอบหัวใจสีเหลืองให้น้องๆหน้าใหม่ที่กำลังทดลองเขียน ผมคงไม่ได้อ่านเรื่องราวดีๆที่สดใหม่เสียยิ่งกว่าข่าวหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์หัวสี (ซึ่งจริงๆพิมพ์เสร็จตั้งแต่เมื่อวานก่อนเดินทางมาถึงแผงที่ตลาด) ผมได้แต่มอบกำลังใจสำหรับผู้ใช้งาน storylog ทั้งเก่าและใหม่ที่อาจผ่านมาได้อ่านบทความไร้สาระชิ้นนี้ ว่า...
ที่นี้ยังมีมนต์เสน่ห์แบบประหลาดหลงเหลืออยู่เสมอ มีคนอ่านงานคุณแน่ๆ เพียงแค่เค้าอาจจะลืมกดหัวใจให้ แต่อย่าน้อยใจ จงพยายามต่อไป อย่างน้อยคุณจะได้อ่านสิ่งที่ตัวเองกำลังคิดกำลังเป็นในช่วงเวลาหนึ่งของชีวิต แล้วถ้าว่าง คุณก็ลองอ่านเรื่องราวของคนอื่นดูบ้าง มอบหัวใจสีเหลืองสวยให้เขาบ้าง คุณอาจจะได้สิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า เหมือนที่ผมเคยได้รับ นั่นคือ"มิตรภาพ" ที่ไม่ใช่ของที่หากันได้ง่ายดายนักในสมัยนี้    ขอฝากถึงทั้งนักเขียน นักเล่าเรื่อง นักเขียนไดอารี่ และนักอ่านทุกคน ขอให้ตั้งใจในสิ่งที่คุณคิดว่ามันดี อย่างน้อยก็สำหรับคุณ ถ้ามันไม่ได้ทำให้ใครเดือนร้อนก็จงทำมันเถอะครับ บางทีซักวันคุณอาจจะพบว่าคุณเปลี่ยนแปลงตัวเองไปมากจากงานเขียนเพียงเล็กๆในพื้นที่ตรงนี้ "storylog" อย่างที่ผมเห็นมาแล้วกับตัว เราเติบโตขึ้นมากมายในความคิดผ่านเพียงตัวอักษรเล็กๆที่เรียงร้อยกัน ทั้งตัวอักษรของเราและตัวอักษรของเขา

   ขอให้มีความสุขกับตัวเอง จะอ่าน จะเขียน จะบันทึก จะแต่งแต้มจินตนาการก็สุดแล้วแต่ใจ ขอเพียงคุณมีความสุขที่ได้ทำ นั่นก็ยิ่งใหญ่พอแล้ว แล้วอย่าลืมเขียนความรู้สึกเมื่อครบซัก 100 เรื่องบ้างว่ามันเป็นอย่างไรเมื่อเราลองทำอะไรได้มาไกลพอสมควร อย่าปล่อยให้เลย 100 เรื่องแบบผมนะครับ จะรออ่านนะสวัสดี: ขออภัยในสาระที่ไม่มี ^____^


SHARE
Written in this book
My story of life
เรื่องราวของประสบการณ์ส่วนตัว ถ่ายทอดเพื่อส่งต่อเรื่องราวแก่ผู้พบเจอ เป็นบันทึกเพื่อทบทวนภาพความทรงจำที่ควรค่าแก่การคิดถึง
Writer
Deux
the fast sleeper
คนธรรมดามากๆ

Comments

lalajinx
3 years ago
นี่เกินปีแล้วเหรอเนี่ย เร็วมากกกก

จำได้ว่าแรกๆ ก็สุภาพอยู่หรอก
หลังๆเริ่มเผยตัวตน 5555555+

ขอบคุณสำหรับมิตรภาพดีๆ อันมีคุณภาพคับคั่ง

ว่าแต่... โปเกมอน แพทช์ใหม่กำลังจะมา
Reply
Silencewaltz
3 years ago
ตอนเฮียพ้งเค้ากลับมาใหม่ๆเค้าไปเม้นงานเฮียๆอยู่นะ แล้วก็ค่อยๆเฟดไปเหมือนเดิม 5555
PonKyNaJa
3 years ago
ไหนๆมีใครคิดถึงอีกแล้ววว
lalajinx
3 years ago
พ้งเป็นตัวละครลับ
sopons
3 years ago
ซาบซึ้งตรึงหัวใจ จะว่าไปผมนี้น้องใหม่เหมือนกันนะ ทุกคนรู้จักกันก่อนแล้วผมเพิ่งมาร่วมวง แต่ดีใจมากครับสำหรับมิตรภาพนอกโลกเสมือน งานเขียนของทุกคนช่วยทำให้วันๆหนึ่งของผมมีเรื่องให้เรียนรู้อยู่ตลอดเวลา
Reply
sopons
3 years ago
นั้นสิ ช่วงนี้เก็บเนื้อเก็บตัว
Silencewaltz
3 years ago
ทำไมพี่ สภ กะ บิว เม้นหล่อกันอยู่สองคนนนนน
sopons
3 years ago
ในที่สุดอังๆก็ปรากฎตัว
imonkey7
3 years ago
หึๆ...
Reply
lalajinx
3 years ago
ต้องเริ่มด้วย "ช่วงนี้งานเป็นไงบ้าง"
Deux
3 years ago
ไม่ก็ เคยอ่านหนังสือ พ่อรวยสอนลูกมั้ย?
Silencewaltz
3 years ago
เฮียพอมีเวลาสักสิบห้านาทีมั้ย?
Bewbundanjai
3 years ago
ดีใจที่ได้รู้จักเฮีย และทุกคนครับ
^^ ขอบคุณมากๆ เลยยยย
🤗❤️❤️❤️🙏🙏👍✌️
Reply
lalajinx
3 years ago
เอานางเอกมั้ย? เดี๋ยวทาขอบตาดำให้
Deux
3 years ago
นั่นมัน panda day แฟนกันแค่วันกินไผ่
Silencewaltz
3 years ago
แพนด้าเดย์ แฟนกันแค่วันกินไผ่!?!? 55555555 เฮียคิดได้อ่าาาา
Silencewaltz
3 years ago
#ปรบมือข่าาาาาาาาา
#งดงาม
#ซาบซึ้ง
#กินใจ

นี่ถ้าไม่ติดเฮียบอกว่าหนูแก้มป่องเหมือนแก้มลิงจะใส่ tag ให้เยอะกว่านี้อีกนะ หึ

ซึ้งอ่าาาาา 106 เรื่องแล้วเหรอเฮียใหญ่ ตามไม่ทันแว้ววว > - <

Reply
Deux
3 years ago
คือตลกจริง เธอต้องนั่ง ไทม์แมชชีน แล้วหล่ะอัง น่าเอ็นดูแท้
PonKyNaJa
3 years ago
คือชีวิตยังค้างอยู่มาเล 5555+ ลืมไปหมดละ ติดตามภาคใหม่ ที่ ญป นะ
Deux
3 years ago
หืมมมม อย่าลืม... ที่คุยกันไว้ หุหุหุ