บันทึกความรู้สึกเมื่อเขียนครบ 70 Stories
1

18 กพ.2016

เริ่มเขียนบล็อกที่สตอรี่ล็อกครั้งแรก หัวข้อ “ความหวังคืออะไร”

กลับมาอ่านดูในวันนี้ที่เขียนบล็อกครบ 70 เรื่อง

ไม่ได้ความ เป็นบทความที่ดูอย่างไรก็ไม่ได้ความ แต่ในความ “ไม่ได้ความนั้น” ฉันเห็นความเป็นตัวเองในช่วงเวลานั้นซ่อนอยู่ มีนักเขียนท่านหนึ่งเคยบอกกับฉันว่าการเขียนคือการสำรวจตัวเอง และเขาสามารถเขียนอะไรบางสิ่งได้เฉพาะในช่วงเวลานั้น ๆ เท่านั้น เมื่อผ่านเลยเวลานั้นมาแล้วก็ไม่สามารถเขียนแบบนั้นได้อีก

เมื่อกลับมาดูผลงานเขียนบล็อกของฉัน ก็เห็นจริงตามนั้น ในความไม่ได้เรื่อง แต่มันก็มีความหมายแบบคนที่หัดเขียนพึงจะทำ ยิ่งย้อนดูกลับมาเรื่อย ๆ ยิ่งเห็นกระจกเงาสะท้อนจิตใจตัวเอง ณ ขณะนั้นได้เป็นอย่างดี

ช่วงไหนเครียด ช่วงไหนเศร้า ตัวอักษรเปรียบเสมือนกระจกส่องใจแทบทั้งสิ้น

การเขียนคือการสำรวจตัวเอง และรู้จักตนเองในอีกระดับสำหรับฉัน

แม้หลาย ๆ เรื่องที่เขียนช่วงเริ่มต้นจะไม่ได้ความอย่างไร ฉันก็ยังเก็บเอาไว้ เพราะคงไม่สามารถเขียนอะไรแบบนั้นได้อีกแล้ว

2

ฉันเริ่มเล่นเว็บไซต์นี้เพราะ User ชื่อ Chomsuk

ชื่อเรื่อง “สิ่งที่โง่เง่าที่สุดก็คือการที่ต้องมีชีวิตอยู่บนโลกบ้า ๆ ใบนี้ใช่ไหม”

เป็นเรื่องสั้นที่โผล่มาทักทายในหน้า Feed Facebook

หญิงสาวที่นั่งสูบบุหรี่บนม้านั่ง คุยกับชายหนุ่มเกี่ยวกับการใช้ชีวิต การทำร้ายตัวเอง และความสุขในระหว่างอัดควัน

มันเป็นเรื่องสั้นที่ลึกซึ้งและได้อารมณ์มาก

จากนั้นชีวิตของฉันก็อยู่ที่ Storylog

ฉันเจอเพื่อน เจอเรื่องราวในนี้ และได้สำรวจตัวเองที่นี่เช่นกัน

3

ในช่วง7 เดือนมานี้ มีคนที่เล่นบ่อย ๆ จนเป็นเพื่อนสนิท บางคนมาบ่อย ๆ ในช่วงสองสามเดือนแรก ก่อนหายไป และมีคนเข้ามาใหม่อยู่เรื่อย ๆ

ในฐานะที่ฉันไม่ได้ไปไหนเลย ก็ได้แต่รอคอยเพื่อนเก่า ๆ ที่หายไป และทักทายเพื่อนใหม่ ๆ

นักเขียนเรื่องสั้นบางคน…หายไป ขอสารภาพว่าทุกวันนี้เองก็ยังคิดถึงผลงานของเขา บางคนฝีมือดีมาก แต่ดูท่าทางแล้วคงไปใช้ชีวิตในด้านอื่น ๆ

นักอ่านก็ได้แต่รอคอย

ตัวหนังสือไม่ได้รอคอยแค่คนอ่าน คนอ่านก็รอคอยตัวหนังสือของใครหลาย ๆ คนเช่นกัน

4

การเขียนอาจจะไม่ได้มีความหมายอะไรเลยหากเรามองไปเผิน ๆ

แต่เมื่อมาย้อนอ่านเรื่องราวเก่า ๆ เราจะพบเจอตัวเราในอดีต ความคิดในอดีต ที่ปัจจุบันไม่ได้เป็นอย่างนั้นแล้ว

คนบางคนสร้างความทรงจำดี ๆ ไว้ให้เราเขียนถึงและเดินหายไปกับความทรงจำร้าย ๆ ตอนนั้นเจ็บแทบเป็นแทบตาย สุดท้ายก็ผ่านมาได้อยู่ดี

ฉันรักที่จะอ่านและรักที่จะเขียน


มันอาจไม่ได้มีความหมายอะไรเลย ฉันไม่ได้อยากเป็นนักเขียนอาชีพ หรืออะไรในทำนองนั้น

ก็แค่ทำสิ่งที่ฉันรักเท่านั้น 


SHARE
Written in this book
ประสบการณ์ที่พานพบ
บอกเล่าเรื่องราวในชีวิตที่ได้พบเจอ

Comments

UnicornCat
3 years ago
ยินดีด้วยนะคะ สำหรับการเดินทางของตัวหนังสือครบเรื่องที่ 70 ค่ะ ^ ^
Reply
niji
3 years ago
ขอบคุณนะคะ :).
loongchat
3 years ago
ทำในสิ่งที่รักต่อไปนะ...
Reply
niji
3 years ago
ขอบคุณที่แวะมาอ่านนะคะ
July_Moon
3 years ago
;) เดี๋ยวก็ครบ 100 ค่ะ สู้ๆ นะ
Reply
niji
3 years ago
ใช่แล้วค่ะ 30. เรื่องเอง แง พอ100 เรื่องเขียนบันทึกความรู้สึกอีก
khaikung
3 years ago
ขยันมากกกกกกกฮะ นี่ยังไม่ถึง 100 ซักที แฮ่
Reply
niji
3 years ago
มีกลอน,รีวิวหนังสืออะไรแบบนี้ด้วย เลยทำให้ถึง70 เร็ว. 😉😉
PatomChanok
3 years ago
บทความนี้โดนใจอีกแล้ว ..
Reply
niji
3 years ago
ขอบคุณนะคะ