Next Door - 1
02:45
ผมได้ยินเสียงห้องข้างๆ ครวญครางมาพักใหญ่แล้ว
มันไม่ใช่เสียงปกติแบบที่คนป่วยเป็น เสียงมันดูโหยหวนประหลาด ราวกับเขากำลังต้องทนทุกข์ทรมานแปลกๆ
"ท่าทางจะไม่ไหวว่ะ" ผมพูดพลางขยับผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวด้วยความหวาดกลัว แต่เหมือนมันจะไปปลุกพีให้ตื่นขึ้น
พีบอกผมให้เลิกคิดแล้วนอน ก่อนที่จะเขาจะโทรลงไปข้างล่างเพื่อทำให้ผมสบายใจ และกล่อมให้ผมนอนต่อ
แต่ผมนอนไม่หลับว่ะ

03:55
ผมพลิกตัวไปมาด้วยความกังวล ก่อนจะยอมแพ้ ต้องคว้าไม้พยุงข้างเตียงขึ้นมาแล้วลุกออกไป แต่ดูเหมือนมันจะไปปลุกพีให้ตื่นอีกแล้ว
พีคว้าเสื้อข้างเตียงมาใส่ ก่อนจะเดินตามผมมาจนมาหยุดที่หน้าห้อง 1012
พีเคาะประตูห้องหลายครั้ง แต่ก็ยังไม่มีเสียงตอบรับกลับมา
พีหันมามองหน้าผมเป็นสัญญาณว่านี่ไม่ใช่เรื่องปกติ
"ทำอะไรสักอย่างสิ พังประตูเข้าไปก็ได้" ผมพูด แต่พีไม่ฟังก่อนจะรีบวิ่งแจ้นลงไปข้างล่างเพื่อไปเอากุญแจสำหรับห้องนี้
ไม่ทันแน่..
ผมขยับไม้พยุงให้กระชับตัวก่อนจะใช้ตัวกระแทกประตูไปหนึ่งครั้ง เสียงในห้องยังคงเงียบกริบ
ผมขยับไม้อีกครั้งก่อนจะกระแทกประตูไปอีกครั้งหนึ่ง คราวนี้มีเสียงของอะไรบางอย่างขยับและพยายามกรีดกรายอยู่ตรงประตู
ผมกระชับไม้พยุงแนบตัว ก่อนจะสูดหายใจเข้าเต็มปอดแล้วพุ่งเข้าหาประตูอย่างเต็มแรง ประตูเปิดออกอย่างรวดเร็วจนผลักร่างชายคนนั้นไปติดกำแพง ผมเองก็เซจนล้มลงไปอยู่กับพื้น
"อูย.." ผมร้องโอดโอยด้วยด้วยความเจ็บปวด เหมือนขาของผมจะเริ่มร้าวขึ้นอีกครั้งจากที่กำลังจะหายดี
"เป็นอะไรมากไหมครับ.." ผมพูดพลางเงยหน้าขึ้นมองชายคนนั้น แต่สิ่งที่ผมเห็นทำให้ผมต้องตกตะลึง
ใบหน้าของชายที่บูดเบี้ยวจนแทบมองเค้าโครงเดิมไม่ออก ร่างกายที่ดูบิดเบี้ยวเกินกว่าปกติ ทั่วร่างเต็มไปด้วยรอยขีดข่วน มีรอยเขี้ยวขนาดใหญ่ปรากฎที่น่องขาด้านขวาของชายคนนั้น
ผมพยายามมองภาพข้างหน้าด้วยความตกตะลึง แต่ยังไม่ทันมีเวลาให้พิจารณา ชายคนนั้นก็พุ่งกระโจนเข้าใส่ผมอย่างรวดเร็ว ผมยกไม้พยุงขึ้นก่อนจะใช้มันดันชายคนนั้นไปจนเขาเซไปโดนประตู ผมพยุงตัวขึ้นก่อนจะพยายามมองไปรอบๆ
ทางไหนดี..
ชายคนนั้นลุกขึ้นช้าๆ ก่อนจะพยายามกระโจนเข้าใส่ผมอีกครั้ง ผมเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็วก่อนจะพุ่งไปยังประตูที่ผมพังเข้ามา ประตูถูกปิดแน่นด้วยแรงของชายคนนั้นที่ล้มเซมาพิง ผมพยายามบิดลูกบิดเพื่อเปิดประตูออกไป
เปิดไม่ออก..
ผมสำนึกได้ว่า อาจจะเพราะการพังประตูเมื่อสักครู่ทำให้กลอนเบี้ยวจนเมื่อมันปิดซ้ำทำให้ประตูเปิดออกไม่ได้
ทำไงดีล่ะ..
ผมกลับหันหลัง ชายคนนั้นค่อยๆ พลิกตัวมาอย่างช้าๆ ก่อนจะพุ่งกระโจนเข้าใส่ผมอีกครั้ง ผมใช้ไม่พยุงฟาดเข้าไปที่หัวของชายคนนั้น เลือดจากเขาพุ่งเต็มไม้และเสื้อผ้า แต่เขากลับยังลุกขึ้นมาได้ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมมองไปรอบๆ
ห้องน้ำ..
ผมผลักชายคนนั้นออกข้างทางก่อนจะพุ่งตัวกระโจนเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ชายคนนั้นพุ่งตามมาพร้อมยื่นแขนเข้ามาในห้องน้ำ ผมกระแทกประตูใส่ชายคนนั้นหลายครั้งก่อนจะเอื้อมมือไปกดแขนชายคนนั้นลงแล้วปิดประตู
เสียงกรีดกรายและโหยหวนของขายคนนั้นดังอยู่หน้าห้อง ผมถอนหายใจออกมาด้วยความปวดล้า ก่อนจะทรุดลงบนพื้นจากอาการเจ็บขาที่เกิดขึ้น
ผมกำลังจะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่ผมกลับเห็นอะไรบางอย่างที่ทำให้ผมร้องไม่ออก
รอยเลือดเป็นทางยาวจากประตูไปจนถึงอ่างอาบน้ำ ม่านขุ่นนั้นไม่สามารถบดบังร่างของเด็กน้อยที่กำลังกอดเข่าและมองมายังผมด้วยความหวาดกลัว
SHARE
Written in this book
Still Alive เมืองคนตาย
ในคืนหนึ่งที่ซอมบี้เกิดอาละวาดขึ้น เหล่าผู้คนต้องรอดชีวิตผ่านพวกมันไปให้ได้
Writer
Doratong24
Troublemaker
Writer | Photographer | Programmer | Creator | Thinker

Comments

Patpitcha_Eua
4 years ago
รอลุ้นตอนต่อไปอยู่นะคะ 😊😊
Reply
Doratong24
4 years ago
ตอนต่อไปอาจมาช้าหน่อยนะครับ :D
Patpitcha_Eua
4 years ago
ค่ะ รอได้ค่ะ 😀