เราอาจจะต้อง "ลืม" เพื่อ "จำ" สิ่งที่สำคัญกว่า | Forget to remember
Fanday สำหรับผม จัดว่าเป็นหนังไทยที่แปลกอยู่พอสมควรทีเดียว
...เพราะถ้านึกย้อน 10 ปีที่ผ่านมา น้อยมากที่จะเห็นหนังเรื่องไหนใส่ใจรายละเอียดกับแก่นเรื่องเท่ากับเรื่องนี้

ดูเผินๆ ดูเพลินๆ มันก็เป็นหนังโรแมนติก-ดราม่า พล็อตน่าสนใจเรื่องหนึ่ง
เออ ถ้าเราได้เป็นแฟนคนที่แอบรัก 1 วัน มันจะเป็นยังไงวะ?
ยิ่งด้วยคาแรคเตอร์ดอกฟ้ากับหมาวัด ก็อาจจะทำให้โดนใจหลายคนที่เคยแอบชอบใครบางคนที่อยู่เกินเอื้อมมาก่อน

...แต่กลับกลายเป็นว่าพอออกจากโรง
มันไม่ได้มีเรื่อง 'ความรัก' อยู่ในหัวผมเลยแม้แต่น้อย
มันไม่ใช่หนังรักซะด้วยซ้ำ... แต่มันเป็นหนังชีวิตดีพๆ ที่แก่นดีมากๆ

เรื่องของหนุ่มเนิร์ดหวังเด็ดดอกฟ้า... กลายเป็นเหมือนเรื่องผิวๆ ไว้สับขาหลอก
Fanday มันคือเรื่องราวของ "หนุ่มสาว"
ที่ต้องก้าวข้ามอะไรบางอย่างที่แทบจะเป็นไปไม่ได้
เป็นการก้าวข้ามที่ไม่ใช่แค่สาวในฝัน
แต่เป็นการก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเอง ที่เหมือนกับการไต่ภูเขา Everest
เพียงแต่ไม่ใช่ขีดจำกัดทางร่างกาย แต่เป็นทางจิตใจ

การก้าวข้ามขีดจำกัดตรงนี้
ไม่ได้ใช้ความพยายามเป็นปีๆ เหมือนที่เด่นชัยทำ

แต่ใช้สิ่งหนึ่งที่เป็นแกนหลักของเรื่องนี้ 
นั่นคือ "การลืม"

"Forget to remember" น่าจะเป็นคำที่ดีที่สุดในการอธิบาย

บางครั้งเราก็ต้อง "ลืม" เพื่อ "จำ" อะไรบางอย่าง

ลืมสิ่งที่เรายึดติดตอนนี้

...และจำให้ได้ถึงวันที่เรายังเคยมีความสุข
...จำให้ได้ถึงวันที่เรายังคิดได้ว่าเรื่องไหนควรทำไม่ควรทำ
...จำให้ได้ถึงรอยยิ้มในวันที่เราไม่ได้ต้องผูกติดกับความทุกข์ที่เราไม่กล้าสู้

เหมือนที่นุ้ยดูคลิปตัวเองและน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่มีเหตุผล
เราคงต้อง "ลืม" บางอย่างเพื่อก้าวต่อไป

ถึงคนเราจะไม่ใช่คอมพิวเตอร์อย่างที่เด่นชัยบอก
เรากด Ctrl-C เพื่อ Copy ไม่ได้
เรากด Ctrl-V เพื่อ Paste ไม่ได้
เรากด Ctrl-Z เพื่อ Undo ไม่ได้

แต่ปุ่มที่เรามีเหมือนกันและทำได้ทุกคน
...คือ DELETE

และนั่นคือสิ่งที่เด่นชัยทำ

เพียงแต่เด่นชัย ไม่ได้ทำให้ตัวเอง
แต่เขาทำในสิ่งที่เขาเป็นมาตลอด
... เขาทำให้นุ้ย

การที่เด่นชัยกด Delete คลิปตอนท้ายเรื่อง
มันเป็นการเสียสละครั้งใหญ่ที่สุด ที่ยอมลบภาพตัวเองออกไปพร้อมกับความหวัง
เพื่อทำให้นุ้ยได้ "ลืม" ตัวเองในวันนี้
และ "จำ" ตัวเองที่หลงลืมไปแล้วให้ได้ 

Forget... to remember

ส่วนเด่นชัยเอง
ไม่รู้ว่าเขาจะลืมได้ไหม?
ไม่รู้ว่าเขาจะกด Delete ให้ตัวเองหรือเปล่า?

ผมเชื่อว่าสักวันนึง เด่นชัยคงจะมูฟออนต่อไปได้
แม้ว่าประสาทน้ำแข็งอันสวยงามที่สร้างมาจะละลายหายไปในพริบตา
กลายเป็นเพียงความฝันเพียงตื่นหนึ่ง

แต่ถึงอย่างนั้น... เขาคงจะจดจำ "วันนี้" ไปตลอดกาล

วันที่เขาไปถึงยอดเขา Everest ได้สำเร็จ
ถึงมันจะเป็นเวลาสั้นๆ ที่เขาได้สูดอากาศบนนั้น
ได้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลก ที่ไม่เคยคิดว่าตนจะไปถึง

แม้ท้ายสุดก็ต้องกลับลงมาเดินดิน
แต่โมเม้นต์บนยอดเขานั้น
เด่นชัยโอบมือนุ้ยแตะลงกลางหน้าผาก
"ปักธง" ลงในความทรงจำ
 
และมันคงจะอยู่ในนั้นตลอดไป
...ไม่มีวันลืม
SHARE
Writer
Pippo
Entertainer
Actor / Writer / Barista at Storylog

Comments

Nathy
3 years ago
ช่างตีความค่ะ
Reply
Gemz
3 years ago
อ่านแล้วเจ็บดีจังค่ะ แต่ซึ้งกินใจมากเลย
Reply
Toxication
3 years ago
ลึกซึ้งมากค่ะ ^^
Reply
iam_pk_notnaw
3 years ago
ทำไมรุ้สึกเศร้าจัง
Reply
Kamon_Satori
3 years ago
โอ้วโหววว อ่านแล้วรู้สึกเศ้ราแบบแอบมีหวัง55

Reply