ว่าด้วยเรื่องของความสัมพันธ์
วันนี้เราไปกินข้าวกับเพื่อนๆและน้องๆร่วมเอกมา
และคุยกันไปเรื่อยเปื่อย จนท็อปปิคมาตกที่เรื่อง "ความสัมพันธ์" นี่ล่ะ

แต่เรื่องของความสัมพันธ์ที่ว่า ก้มักจะเน้นหนักไปที่เรื่องของ 'แฟน' หรือ 'คนรัก' อะไรทำนองนั้น ตามประสาวัยรุ่นล่ะนะ 5555

ในวงสนทนา ส่วนหนึ่งเห็นพ้องต้องกันว่า ถ้าใครซักคนจะกลายมาเป็นเป็นคนรักได้ หรือถ้าจะเริ่มชอบได้ ก้ต้องรู้จักกันมาก่อน หรือเป็นเพื่อนกันมาก่อน

แต่ในขณะเดียวกัน ส่วนหนึ่งก้เห็นตรงกันอีกว่าถ้าเราเริ่มที่จะเป็นเพื่อนแล้ว เราก้มักที่จะปฏิเสธการเปลี่ยนแปลงสถานะ ทุกรูปแบบกับคนๆนั้นทันที นั่นหมายความว่า ถ้าเป็นเพื่อน ก้จะไม่ยอมเปลี่ยนเป็นแฟนเด็ดขาดนั่นแหละ

หรือบางทีเราต้องหาคนที่อยู่ตรงกลาง คนที่อยู่ระหว่าง ความเป็น 'คนรู้จัก' และ ความเป็น 'เพื่อน' ที่พอเหมาะพอดี เพื่อที่พัฒนาต่อไปสู่ การเป็นคนรัก หรือแฟนกันล่ะ...

แต่การที่จะเจอคนที่อยู่ตรงกลางแบบนั้นได้ ก้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ไม่ใช่ว่าทุกคนจะเป็นคนที่อยู่ตรงกลาง หรือ พอดีกับจุดนั้นได้ แล้วเราก้ไม่สามารถพยายามทำให้ใครเป็นคนที่พอดีแบบนั้นให้เราได้ถ้าเขาไม่ได้เป็นด้วยตัวเอง หรือด้วยธรรมชาติมาแต่แรก

จะว่าไปแล้ว....
เราไม่เคยเชื่อการจีบกัน หรือขอกันเป็นแฟนเลยนะ เราว่าการเป็น 'แฟน' ในมุมมองของเรา หรือตามรูปแบบที่เราจำกัดความไว้ ไม่สามารถ สำเร็จได้จากเพียงแค่การพูดว่า
"เธอน่ารักจัง เป็นแฟนกับเรามั้ย?"
"เธอเป็นคนดีมากๆ มาเป็นแฟนเราเถอะ"
หรืออะไรเทือกนั้น

เราเห็นด้วยกับสิ่งที่เพื่อนคนหนึ่งของเราเคยพูด และเราก้คิดเช่นนั้นมาตลอดที่ว่า...

แฟน หรือ คนรัก ไม่ใช่อะไร ที่เราไขว่คว้า หรือมองหาแล้วจะได้มันมาทันที มันมักจะเป็นอะไรที่เกิดขึ้นเองโดยบังเอิญ คือ เราอาจจะได้รู้จักใครคนหนึ่ง พูดคุยกัน ทำความรู้จักกัน ใช้เวลาร่วมกัน แลกเปลี่ยนตัวตนและความคิดกัน ไปเรื่อยๆ เราค่อยๆรู้สึกดีต่อกัน และใกล้กันเข้ามาเรื่อยๆ รู้ตัวอีกที เราก้อยู่ในความสัมพันธ์แบบนั้นโดยที่เราไม่ต้องถาม พยายาม หรือขออีกฝ่ายให้มาเป็นเลย

.แต่มันก้เกิดคำถามขึ้นมาอีกในวงสนทนาว่า แล้วแบบไหนถึงจะถือว่าเราเป็นแฟนกันแล้ว ถ้าเรารอให้มันไปถึงจุดนั้นโดยตัวของมันเองแบบที่ว่า ?

ในมุมมองของฉันเอง ฉันคงจะบอกว่าเป็นเรื่องของความรู้สึกของทั้ง2คนเองนั่นแหละ เพราะคำว่าแฟนของแต่ละคนก้จำกัดความไม่เหมือนกันแล้ว 

ยกตัวอย่างกันง่ายๆแล้วกัน....

.ขอพาดพิงบุคคลที่3หน่อยเถอะ XD 

ฉันมีเพื่อนสนิทต่างเพศ1คน ที่เป็นเพื่อนสนิทมากที่สุดของฉัน เราไปไหนมาไหนด้วยกัน ถ้าช่วงที่ไม่ได้มีงานการอะไรจริงจังก้คุยกันตลอด เที่ยวด้วยกันบ่อยๆ นัดเจอกันบ่อยๆ ฉันสามารถไปมาหาสู่บ้านหรือห้องพักของเขาเมื่อไหร่ก้ได้ที่ต้องการ เราดูแลกันและกันมาตลอด เรานอนด้วยกันได้(นอนเฉยๆนะ) กอดกันได้ ควงแขนกันได้ ซบไหล่กันได้ เผลอๆจะจับมือกันได้ด้วยซ้ำ ฉันมักจะลงรูปหรือแม้แต่เขียนเรื่องราวของเขาอยู่เสมอด้วย...

ถ้าตีความจากแค่พฤติกรรมหรือกิจกรรมที่เราทำ หรือสามารถทำร่วมกัน ก้อาจจะถือว่าเป็นสิ่งที่คนเป็น 'แฟน' กันเท่านั้นถึงจะทำได้ สำหรับใครหลายๆคนเลยล่ะมั้ง (และทุกวันนี้ก้ยังมีคนถามฉันอยู่เสมอว่า 'เป็นแฟนกันหรือเปล่า?' 'เมื่อไหร่จะคบกัน?' 'ทำไมไม่คบกันสักที?' น่ะนะ แต่ให้ตายเถอะ นี่เพื่อนฉันนะ อย่างน้อยถ้าจะตกลงปลงใจกันก้คงไม่ใช่ตอนนี้ล่ะ 😂)

ในความเป็นจริงคือเราสองคนเป็นแค่เพื่อนสนิทกัน อาจจะสนิทมากกว่าคนอื่นๆเขาหน่อย แต่ก้ไม่ได้ เป็นคนรักหรืออะไรทำนองนั้นเลย และคงไม่เปลี่ยนอะไรในเร็ววันนี้หรอก

ขณะเดียวกัน เพื่อนบางคนที่มีแฟน กำลังคบกับแฟน อาจจะแค่ คุยกันหรือเจอกันทุกวัน กินข้าวด้วยกันบ่อยๆ แต่ไม่เคยกอด ไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวกัน ไม่เคยจับมือกัน ไม่เคยไปมาหาสู่กันถึงบ้าน หรือถึงห้องนอนของกันและกัน แต่ถ้าทั้ง2คน รู้สึกพิเศษต่อกันในรูปแบบของ 'แฟน' ด้วยกันทั้งคู่ นั่นก้หมายความว่าทั้ง2คนเป็นแฟนกันแล้วจริงๆ ก้เท่านั้นเอง

ที่ยกตัวอย่างมา ฉันก้แค่อยากจะให้เห็นว่า แฟน หรือ แม้แต่ความสัมพันธ์ในรูปแบบอื่นๆไม่ว่าจะรูปแบบใด มันไม่ได้มีแบบตายตัว มันไม่มีอะไรที่มากำหนดว่า การที่เราเป็นแฟนกันเราต้องทำตัวจากแบบไหนถึงแบบไหน หรือการที่เราเป็นเพื่อนต้องทำตัวยังไงถึงยังไง 

ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับมุมมอง ทัศนคติต่อความสัมพันธ์ และความรู้สึกของคนทั้งสองคนเท่านั้นเลย 

แม้คนสองคนจูบกัน ก้ไม่สามารถตัดสินได้ทันทีว่าทั้งคู่เป็นแฟนกัน ถ้าทั้ง2คนรู้สึกต่อกันแค่เพื่อน(จริงๆ) การจูบก้ไม่ได้มีความหมายอะไร มากไปกว่าการทักทายหรือการแสดงความรู้สึกต่อกันรูปแบบหนึ่งของคนที่เป็นเพื่อนกันเลย

ฉันว่า คนทุกคนย่อมมีรูปแบบหรือคำจำกัดความของความสัมพันธ์แต่ละแบบที่แตกต่างกันออกไป เป็นของตัวเอง แต่บางครั้งสังคมรอบๆกลับมีผล เป็นตัวกำหนด หรือกดให้เราคิดหรือเชื่อในรูปแบบและนิยามของความสัมพันธ์ต่างๆ ตามแบบที่สังคมหล่อหลอมมาตลอด จนเราอาจสูญเสียความเชื่อหรือความมั่นใจที่มีต่อความสัมพันธ์ในแบบของตน จนทำให้สูญเสียทั้งความเป็นตัวเอง และสูญเสียความสัมพันธ์เหล่านั้นไปในที่สุด

การมีคนรัก เป็นเรื่องที่ดี แต่การได้มีคนรักที่ตรงกับรูปแบบที่เราอยากมีหรือที่เราเชื่อ ย่อมดีมากกว่า :)

ความสัมพันธ์ทุกรูปแบบไม่ควรเกิดจากการเร่งเร้า มันควรเป็นไปตามธรรมชาติ เป็นไปตามที่มันควรจะเป็น ไม่จำเป็นต้องพยายาม ไม่จำเป็นต้องฝืน 

ไม่ว่าจะรูปแบบใด เมื่อถึงเวลาที่ใช่ ในที่ๆเหมาะสม กับคนที่พอดี...
'ความสัมพันธ์' ที่ว่านั่นก้จะเกิดขึ้นมาเอง โดยที่เราไม่ทันได้รู้ตัว :)


SHARE
Written in this book
สนทนาธรรมกับสหายอักษรฯ
เรื่องสัพเพเหระ ที่คุยก้บสหายอักษรฯ - จริยศาสตร์ ปรัชญา ศาสนา การเมือง หรือแม้แต่ความรัก ด้วยโลจิกกากๆ
Writer
gade382
𝑺𝒖𝒏-𝑩𝒍𝒆𝒔𝒔𝒆𝒅 𝑮𝒊𝒓𝒍
former Role name : Ultimate•Sad•Girl. Completely unemotional or too emotional, choose one.

Comments