ของฝากจากเจ้านกน้อย :) 5/9/16
ฉันใช้เวลากว่าหลายชัวโมง คุยเล่นหยอกล้อกับเจ้านกน้อยสีแปลกตัวเดิมตัวนั้น
.
นั่งดูมันบินหาหนอนหรือแมลงตัวเล็กตัวน้อยกิน บางทีก้ขอให้ฉันช่วยแนะนำของกินที่น่าจะถูกปากมันบ้าง ฉันเลยหยิบข้าวเปลือกและธัญพืชอื่นๆมาให้มันลองชิมดู ดูท่าทางจะชอบอยู่ไม่น้อยเชียวล่ะ
.
เจ้านกน้อยชวนฉันออกไปเดินเล่นที่สนามหญ้าอีกฝั่งของบ้าน และฉันก้ยอมไปด้วยแต่โดยดี ทั้งที่ปรกติ ไม่ค่อยอยากจะออกไปไหน เพราะไม่อยากจะถูกแดดถูกฝนมาทำให้ระคายอารมณ์
.
เราเล่นกันไปมา ผลัดกันหยอกเย้า อย่างสนุกสนาน
บ้างก้พูดคุยกันเรื่องสัพเพเหระ เช่น สภาพเศรษฐกิจของกระรอกที่กำลังตกต่ำ การเมืองของมดแดงบนต้นมะม่วง พระราชาตั๊กแตนที่กำลังป่วย ศิลปะสมัยใหม่ของด้วงกว่าง ปรัชญาแมงมุม และอีกมากมายหลายเรื่อง
.
เราคุยนู่นนี่เล่นกันเพลินจนเกือบเลยเวลาที่รายการโปรดของฉันกำลังจะออกอากาศทางวิทยุ แต่สุดท้ายฉันก้ตัดสินใจอยู่เล่นกับเจ้านกต่อไป ยอมพลาดรายการสุดโปรดไปหนึ่งวันเลยล่ะ
.
ระหว่างนั้นเจ้านกน้อยก้บินไปมา เก็บดอกไม้ใบหญ้าแถวนั้นมากองรวมกัน แล้วก้ผูกกันจนหน้าตาเหมือนกับรังนกอันเล็กๆ แต่ดูๆไปก้เหมือนมงกุฎดอกไม้เหมือนกันแฮะ
.
เจ้านกเอาก้านไม้ที่พันกันเรียบร้อยแล้วนั้นมาวางบนมือของฉัน แล้วเอาปีกที่มีขนอ่อนนุ่มของมันสัมผัสที่มือฉันเบาๆ
.
"ฉันให้เธอนะ เธออยากให้ฉันอยู่ด้วยบ่อยๆและนานๆใช่มั้ยล่ะ งั้นก้เก็บ'รังจำลอง'ของฉันไว้ซะ อยากให้ฉันมาอยู่ก้ต้องมีที่อยู่ให้ฉันล่ะนะ" เจ้านกว่าพรางทำท่าทะเล้น แสนซน
.
ฉันพยักหน้ารับคำ อดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้างจนตาหยี
เจ้านกนี่น่าหมั่นไส้แต่ก้น่าเอ็นดูในเวลาเดียวกันจริงๆด้วยซินะ ขอบคุณนะเจ้านก :)
.
เวลาผ่านไปอีกครู่ใหญ่ ในที่สุดเจ้านกก้เหมือนจะต้องไปเายแล้ว ท่าทางของมันจริงจังขึ้นเล็กน้อย และไม่บินว่อนหรือเล่นซนเหมือนเดิม
.
"เอาล่ะ ฉันคิดว่าฉันคงต้องไปจริงๆแล้วล่ะ" เจ้านกว่าพรางบินมาเกาะที่ไหล่ของฉัน
.
"จะไปแล้วจริงๆซินะ... งั้นฉันขอส่งเธอให้บินสูงขึ้นอีกหน่อยจะได้มั้ย?" ฉันว่าพรางทำหน้าทะเล้นกลับ
.
"ได้ซิ ถ้าเธออยากจะส่งจริงๆ" เจ้านกว่าพราง เดินปนกระโดดหยองๆ ตามแขนไปที่นิ้วมือของฉัน
.
"งั้นเอาล่ะนะ หนึ่ง สอง สาม!!"
ฉันนับจังหวะก่อนนะสบัดแขนข้างที่เจ้านกเกาะอยู่สูงขึ้น ให้เจ้านกออกบิน
.
ฉันรู้ล่ะว่าจริงๆฉันไม่ได้ทำให้มันบินสูงขึ้นกว่าปรกติที่มันสามารถบินได้ ซักเท่าไหร่ แต่อย่างน้อยฉันก้อยากทำ อยากจะ'ส่ง'มันเสียหน่อยล่ะนะ :)
.
ขนสีน้ำตาลเข้มก้านหนึ่งหลุดและร่วงลงมาตรงหน้าฉัน ฉันแอบตกใจเล็กน้อย นี่ฉันทำมันขนร่วงหรือเปล่าเนี่ย หวังจะเงยหน้าขึ้นไปถามไถ่หรือขอโทษ เจ้านกก้ชิงพูดก้อนเสียแล้ว
.
"เก็บมันไว้ ฉันจะกลับมาเอามันคืนแน่นอน หรือถ้าเธอขี้เกียจจะเก็บก้ฝากมันไปกับนกตัวอื่นก้ได้" เจ้านกตอบกลับมาขณะที่กำลังกระพือปีกลอยอยู่สูงกว่าฉันเล็กน้อย
.
"..."
.
"ฉันจะกลับมาฤดูหนาวปีหน้า ฉันจะกลับมาแน่นอน ไม่ต้องห่วง"
.
"อือ" ฉันพยักหน้า พรางประครองรังนกเล็กๆจากเศษไม้ใบหญ้า และขนสีน้ำตาลของเจ้านกหนึ่งก้าน
.
"อย่าลืมหาเพื่อนใหม่ของเธอล่ะ จะกระรอก หรือกบ หรือหนูน้อยก้ได้นะ...หรือเธอจะเป็นเพื่อนกับทั้งหทดนั้นเลยก้ได้นะ" เจ้านกยิ้มให้ฉันหนึ่งที อย่างทะเล้น
คิดว่ามันง่ายนักหรือไงกันนะ เจ้านกแสนซนนี่
.
ว่าจบ เจ้านกน้อยก้ออกบินไป ค่อยๆห่างออกไป ห่างออกไป จนในที่สุดมันก้บินลับจากสายตาของฉันไป...
.
เจ้านกนี่แสนซนกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลยล่ะ แต่นั่นก้ดีนะ ทำให้ฉันรู้สึกสนุกขึ้นมากทีเดียว การจากกันคราวนี้ ฉันไม่เห็นจะรู้สึกแย่อะไรเลย กลับรู้สึกดีเสียอีกที่เจ้านกทิ้งของไว้ให้เยอะแยะขนาดนี้
.
ฉันมีของดูต่างหน้าเจ้านกกี่ชิ้นเข้าไปแล้วเนี่ย? 😂
.
ความรู้สึกที่ได้อยู่ด้วยกัน คุยกันเล่นกัน ทำนู่นนี่ด้วยกันเมื่อได้เจอ แต่พอถึงเวลาก้ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ใช้ชีวิตอิสระโดยที่ไม่ต้องจับใส่กรงแล้วบังคับทางตรงหรือทางอ้อมให้เล่น ให้พูด ให้คุยด้วยนี่มันดีกว่าเป็นไหนๆเลย
.
บางทีฉันอาจจะต้องการแค่นี้ ต้องการแค่ใครซักคนที่ทำให้ฉันสนุกและไม่เบื่อได้เป็นครั้งคราวแบบนี้โดยไม่ต้องเป็นเจ้าข้าวเจ้าของมันก้ได้ล่ะมั้ง
.
ขอบคุณนะเจ้านก แล้วเจอกันใหม่ ฤดูหนาวถัดไปนะ...ระหว่างนี้ ฉันจะดูแลของที่นายฝากไว้ ให้เป็นอย่างดีเลยล่ะ
.
แล้วฉันจะคิดถึงเธอมากๆนะ เจ้านกน้อย ☺
SHARE
Written in this book
my little animals
นิทานโลกสวยหลอกเด็กที่ มาจากฉากจริง ชีวิตจริงที่ไม่โลกสวยเอาเสียเลย
Writer
gade382
𝑺𝒖𝒏-𝑩𝒍𝒆𝒔𝒔𝒆𝒅 𝑮𝒊𝒓𝒍
former Role name : Ultimate•Sad•Girl. Completely unemotional or too emotional, choose one.

Comments