เมื่อที่เคยคุ้นเคย ไม่ใช่ที่ของเราอีกต่อไป
   เรามักจะนึกถึงความทรงจำในอดีตกับสถานที่ๆนึงเสมอ เมื่อเราได้กลับไปอีกครั้ง.... หลังจากที่ไม่ได้กลับบ้านมานาน สิ่งแรกที่ๆผมกลับไปคือแป้นบาส แป้นบาสที่เคยคุ้นเคย ที่เคยเล่น สถานที่ๆเคยทำให้เราเติบโต สนุกและเพลิดเพลินไปตอนเย็น ช่วงที่วันเวลาที่ผ่านไปได้ยากลำบากผมก็มักจะมาที่นี่ มาหาพี่ๆเพื่อนๆน้องๆที่นี่ แต่ผมก็ไม่ได้กลับมาตั้ง 4 ปีแล้ว....
   เมื่อกลับมาผมหวังว่าจะได้เจอผู้คนที่เคยรู้จักอยู่บ้าน ได้พูดคุยสารทุกข์สุขดิบตาใประสาคนที่เคยรู้จักที่ไม่ได้คุยกันนาน แต่พอไปถึงมันไม่ได้เป็นเช่นนั้น...เมื่อผมไปถึงเจอน้องๆหน้าใหม่ ที่ไม่คุ้นเคยจำนวนมากอยู่ที่สนามบาส เจอเพื่อนสมัยประถม 1 คน ที่เคยเล่นบาสมาด้วยกัน แต่กลับพูดคุยกันไม่ถึง 3 ประโยค  พี่ๆลุงๆนี่เคยคุ้นเคยก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลย นอกจากสวัสดี เผลอๆพี่เค้าอาจจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเราเป็นใคร อยู่ดีๆก็ไปสวัสดีพี่เขา...
   ช่วงต่อทีมเล่น เหมือนกับว่าจะไม่มีทีมลงเพราะเราพึ่งมาคนเดียว และท้องฟ้าก็ค่อยๆมืดลงจนในที่สุดมองไม่เห็นลูกบาสและแป้นบาส 
และคนก็ค่อยๆทยอยกลับ คำพูดของลุงเกี๊ยวที่เคยพูดปลอบใสมัยอกหักตอนม.ปลาย ก็ลอยขึ้นมา  ว่า บาสไม่เคยทำร้ายใครอย่างมากก็เจ็บตอนบอลอัดหน้า หรือนิ้วซ้น
เมื่อไหร่อยากมาก็มา มาที่นี่ให้สบายใจ ที่นี่มีบาส มีพี่และเพื่อนๆ อยู่เสมอปรโยคสุดท้าย ที่เคยพูดเชิญชวนให้กลับมาเล่นอยู่เสมอ แต่พอกลับไปถึงก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คิดแฮะ หลังจากมีผู้คนใหม่ๆ และความสัมพันธ์เก่าๆที่จางลงตามเวลา มันเริ่มรู้สึกได้ว่าสถานที่ๆเราคุ้นเคย นั้นไม่ใช่ที่ของเราอีกแล้ว 
  ในขณะที่ต่อคิวเล่นทีม ก็ได้เจอน้องโรงเรียนมัธยมเราได้ถามถึงโรงเรียนนิดหน่อย ว่าเป็นยังไงบ้าง ตอนเราม.6 น้อง ม.1  น้องบอกว่าโรงเรียนเปลี่ยนไปค่อนข้างเยอะ จากสมัยที่เราเรียนมีอยู่ 6 ตึก ตอนนี้ ถมดินตรงบ่อหลังแสตนที่ทำกีฬาสี กำลังสร้างอาคารที่ 9 มีการย้ายห้องน้ำ และย้ายสวัสดิการที่เคยซื้อของกินตอนเบรค 10 ที่ๆเคยคุ้ยเคยในตอนนั้นเปลี่ยนไปมากๆ ถ้ากลับไปเยี่ยมอีกทีก็คงจะรู้สึกแปลกๆ และไม่ใช่ทีาของเราสักเท่าไหร่ เพราะน้องรุ่นสุดท้ายที่พอรู้จักก็จบกันไปหมดแล้ว ถ้ากลับไปก็ไม่รู้จะไปทำไม ไปหาใครเพราะครูที่รู้จักก็เริ่มออกกันหมดแล้ว เป็นอารมณ์เหมือนคิดถึงแฟนเก่า ก็คงคิดถึง แต่คงไม่กลับไปอีก เพราะที่ๆนั่นไม่ใช่ที่ๆเราจะกลับไปได้อีกแล้ว....


   ในขณะที่เดินจากสนามบาสกลับบ้าน เดินผ่านชุมชนที่คุ้นเคย หลายๆอย่างเปลี่ยนไป หลายๆอย่างก็ยังเหมือนเดิม แต่ที่ประหลาดใจคือ 1 ทุ่มตลาดก็วายแล้ว ซึ่งเมื่อก่อนสามารถหาอะไรกินได้จนถึงตอดึกๆเลย และเมื่อมาถึงบ้านที่ๆคุ้นเคย แต่ก็ยังรู้สึกๆแปลกๆ เพราะว่าไม่ได้กลับมานานมากแล้ว ของต่างๆ ในโซนไม่ได้เปลี่ยนไปเท่าไหร่ แต่บ้านนี้ดูเหงา ทีวีที่เคยเปิดดูการ์ตูน ก็หาช่องนั้นไม่เจอแล้ว... ปกติเป็นคนนอนง่ายไปค่ายไปบ้านเพื่อน ขอแค่มีที่ว่างๆมีอะไรหนุนหัวก็นอนได้แล้ว แต่นี่กลับรู้สึกแปลกๆจนนอนไม่หลับ ทั้งๆเป็นที่ๆคุ้นเคย แต่กลับรู้สึกว่าที่ๆนี้ไม่ใช่ที่ของเราอีกแล้ว...




SHARE

Comments