One Way Out - 5 (End)
05:00
"จะเอายังไงต่อดีครับ" หนุ่มตากล้องนั่นพูดพลางขยับกระเป๋ากล้องมาชิดตัว ผมมองไปยังคุณลุงที่หัวยุบไปครึ่งหนึ่งแต่ยังคงพยุงตัวแล้วกรีดกรายอยู่ตรงประตูอย่างน่าสยดสยอง
"คนพวกนี้.. เขาตายกันไปแล้วจริงๆ เหรอ" คุณป้าพูดเสียงสั่นราวกับไม่เชื่อภาพที่เห็น ผมหันไปมองป้าแล้วกอดไว้
"ไม่ใช่หรอกป้า.." ผมพูด "..ผมว่าพวกเขาอาจจะเสพย์ยาที่ป้าพูด แล้วฤทธิ์อะไรบางอย่างในยานั่น ทำให้พวกเขากลายเป็นแบบนี้ เป็นศพที่ยังมีชีวิตอยู่ แต่ควบคุมอะไรไม่ได้อีกแล้ว"
ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ เปี๊ยกเดินตรงเข้ามาหาผมแล้วพูดขึ้น
"เออ เรื่องเมื่อเช้าอะ ขอโทษนะพี่ พอดีกำลังติดลมบน.." เปี๊ยกบอก "..แล้วไอ้ที่พี่เจอข้างบนนี่เป็นพวกเดียวกับมันหรือเปล่า"
ข้างบนเหรอ..
ข้างบน..
เฮ้ย!
"เปี๊ยก.. พี่ขอกุญแจห้อง 1012 ด่วน!"
"ทำไมวะพี่ มีอะไรเหรอ.."
"เออน่า ไปเอามาก่อนได้ไหม"
ผมเร่งเปี๊ยก เปี๊ยกรีบวิ่งไปเอากุญแจมาให้ผมอย่างรวดเร็ว ผมคว้ากุญแจมาจากมือเปี๊ยกก่อนจะรีบวิ่งขึ้นไปอย่างรวดเร็ว
นาย..

05:10
เพิ่งถึงแค่ชั้นห้า แต่เรี่ยวแรงผมหายไปหมดแล้ว
ไม่เอาสิ.. นายยังอยู่ข้างบนนั่น แล้วคนข้างห้องก็อาจจะเป็นพวกเดียวกับมันด้วย
ผมสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะรีบวิ่งต่ออย่างสุดพลัง

05:15
ชั้นแปด..
อีกสองชั้นเอง..
ทันใดนั้น ผมก็ได้ยินเสียงกรีดร้องมาจากด้านบน
เสียงนายไม่ผิดแน่..
ผมรีบจ้วงเท้าขึ้นอย่างว่องไวโดยใช้พลังเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่
ขอให้อย่าเป็นอะไรเลยเถอะ..
ผมกระโดดตัวขึ้นบนพื้นชั้น 10 ก่อนจะรีบวิ่งตรงไปยังห้องตัวเอง ประตูห้อง 1012 เปิดอยู่ มีรอยเลือดลากยาวเป็นทางออกจากห้องตรงไปยังห้องผม
ไม่นะ..
ผมคว้าไม้กวาดดอกหญ้าข้างตัวขึ้นมากระชับ ก่อนจะเยื้องกายไปตรงหน้าห้อง
ผมค่อยๆ ใช้ไม้กวาดดันประตูห้อง 1012 ออกไปจนสุด ภายในห้องเต็มไปด้วยเลือดสีแดงฉาน กลิ่นคละคลุ้งออกมาจนผมรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย
ภายในห้องมีชายคนหนึ่งนอนจมกองเลือดอยู่ ที่พื้นมีไม้พยุงวางอยู่ข้างๆ หัวของชายคนนั้นบุบจนมองแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม แต่ผมก็ยังจำได้ดีว่าเขาเป็นใคร
ว่าแต่นายหายไปไหนนะ..
ผมประตูห้องนั้นปิด ก่อนจะเดินตามรอยเลือดไปจนมาหยุดที่หน้าห้องตัวเอง
ขอร้องล่ะ..
เสียงประตูลูกบิดค่อยๆ ดังขึ้น ผมมองซ้ายมองขวาก็ยังไม่เห็นใคร รอยเลือดนำทางผมไปยังห้องน้ำ ผมพยายามบิดประตูลูกบิดแต่มันกลับเปิดไม่ออก ใครบางคนในห้องน้ำพูดขึ้น
"อย่าพยายามเลย.." นายพูดขึ้น ผมหยุดนิ่งไม่กล้าพูดอะไร "..มันไม่มีประโยชน์หรอก"
"รู้ได้ยังไง" ผมถาม น้ำตาเอ่อล้นออกมาโดยไม่รู้ตัว "บางทีมันอาจจะมีทางออกของปัญหานี้ก็ได้นะ"
"ช่วยเลิกทำตัวพระเอกสักทีได้ไหม!" นายพูดขึ้น เสียงร้องไห้ดังออกมาจนทำให้ผมเองก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
"งั้นช่วยบอกกูหน่อย.." ผมพูด "..บอกกูว่ามีงไม่เป็นอะไร บอกมาว่ามึงยังไม่เป็นอะไร!"
"พอเถอะ!" นายตวาดกลับ ผมร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกเจ็บปวด
"กูขอโทษ.." ผมพูดเสียงสะอื้น "..กูขอโทษที่กูไม่เคยฟังมึงเลย กูขอโทษที่กูชอบแกล้งมึง กูขอโทษที่กูทำให้มึงต้องเป็นแบบนี้.."
ผมได้ยินเสียงนายเดินตรงเข้ามา นายเคาะประตูหนึ่งครั้ง.. สี่ครั้ง.. สามครั้ง.. ผมรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร
"เออ กูให้อภัย" นายพูดเสียงสดใส ก่อนที่ผมจะได้ยินเสียงน้ำจากฝักบัวที่ถูกเปิดออก ผมทรุดตัวลงกับพื้นแล้วทรุดตัวลงนั่งด้วยความเจ็บปวดและทรมาน

08:00
ผมยังไม่ได้นอน
ผมได้ยินเสียงกรีดร้องอยู่ภายในห้องน้ำ พร้อมกับเสียงของเล็บที่คอยขูดอยู่บนประตูห้องน้ำ เสียงนั้นรบกวนผมจนผมนอนไม่หลับ
ไอ้พวกบ้า..
กูสัญญาว่ากูจะไม่ไว้ชีวิตพวกมึงสักตัว..
กูจะต้องหาคนที่ผลิตยาบ้าๆ นี่แล้วฆ่ามันซะ..
กูจะฆ่าพวกมึงทุกคน!!

09:00
ผมกระชับเสื้อนอกของผม ก่อนจะเดินตรงไปหยิบแว่นตากันแดดขึ้นมาใส่แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง
ภาพของผู้คนที่เคยเดินกันขวักไขว่เพื่ออกไปทำงาน กลายเป็นภาพของเหล่าศพเดินได้ที่เดินว่อนไปทั่วเมืองภายในชั่วข้ามคืน
ผมเดืนตรงออกมาจากห้อง ก่อนจะเดินตรงไปยังห้อง 1012 แล้วคว้าไม้พยุงของนายขึ้นมา
ชายตรงหน้าที่นอนอยู่ขยับตัวเล็กน้อย ผมกระชับไม้พยุงในมือก่อนจะฟาดมันลงที่หัวของชายคนนั้น
"ใช้ได้.." ผมพูดหลังจากมองดูรอยเลือดที่ซึมลงบนไม้
ผมจะต้องรอดไปจากเมืองบ้าๆ นี่
และผมจะต้องฆ่าไอ้คนที่ทำให้เกิดเรื่องบ้าๆ นี่!

SHARE
Written in this book
Still Alive เมืองคนตาย
ในคืนหนึ่งที่ซอมบี้เกิดอาละวาดขึ้น เหล่าผู้คนต้องรอดชีวิตผ่านพวกมันไปให้ได้
Writer
Doratong24
Troublemaker
Writer | Photographer | Programmer | Creator | Thinker

Comments

Patpitcha_Eua
4 years ago
น่าจะมีต่ออีกนะคะ 😊😊
Reply
Doratong24
4 years ago
จะลองเอาไปพิจารณานะครับ 😶😶
Patpitcha_Eua
4 years ago
ขอบคุณค่ะ 😊😊