One Way Out - 4
04:40
ทางเดียวคือผ่านประตูข้างหน้าไป
แต่ถ้ามีใครส่งเสียงดังขึ้นมาเพียงเล็กน้อย คุณลุงอาจหันหลังกลับมาทำร้ายพวกเขาแน่ๆ
"เอายังไงดีครับแบบนี้" หนุ่มตากล้องกระซิบ ผมนิ่งเงียบไม่พูด
คิดสิ มันต้องมีสักหนทางที่จะออกไปจากลิฟท์บ้านี่ก่อนจะตายกันหมด
"ผมเคยเห็นในหนัง ถ้าดันเพดานขึ้นน่าจะหาทางออกไปข้างนอกได้นะครับ แล้วเราก็ไต่บันไดขึ้นไปชั้นบน" หนุ่มตากล้องเสนอ ผมส่ายหน้า
"จะบ้าหรือไง.. เพดานลิฟท์มันเปิดง่ายๆ ซะเมื่อไหร่ ถ้าเปิดปุ๊บ คุณลุงได้แว้งกลับมางับพวกเราแน่ แล้วต่อให้เปิดได้ คุณป้าจะปีนขึ้นไปยังไง" ผมสวนกลับ หนุ่มตากล้องพยักหน้าเห็นด้วยก่อนจะนึกต่อ ผมพยายามมองออกไปนอกลิฟท์
มันต้องมีอะไรบางอย่างสิ อะไรที่ทำให้ประตูลิฟท์นี้เปิดออกโดยไม่มีเสียง
"บ้าเอ๊ย!"
เสียงของใครบางคนดังขึ้นมาจากทางฝั่งประชาสัมพันธ์ เหล่าศพเดินได้หยุดกึกเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ เคลื่อนย้ายตัวไปทางประชาสัมพันธ์แทน พวกเราสามคนมองหน้ากันในลิฟท์
"ใครกันนะ เราตะโกนไปแทบตายไม่เห็นออกมาช่วยเราเลย" หนุ่มตากล้องบ่นอุบ แต่ผมยิ้มออกมาอย่างมีชัย
"มีอะไรเหรอพ่อหนุ่ม" คุณป้ามองหน้าผมแล้วถามขึ้น
"ผมรู้ครับว่าทำไมเขาถึงไม่มาช่วยเราทั้งๆ ที่เราตะโกนแทบตาย" ผมพูดขึ้นก่อนจะขอโทรศัพท์มาจากหนุ่มตากล้อง
ผมเคลื่อนตัวไปยังช่องประตูช้าๆ ระวังไม่ให้โดนตัวคุณลุง ก่อนเอื้อมมือข้างที่มีโทรศัพท์ออกไปข้างนอกลิฟท์
"คุณจะทำอะไรน่ะ ไม่มีโทรศัพท์ผมก็ติดต่อใครไม่ได้นะครับ" หนุ่มตากล้องยังบ่นต่อ ผมไม่ฟัง ก่อนจะกดเบอร์แล้วโทรออก
ทั้งชั้นเงียบไปสักพัก แต่แล้วเพลง Canon Rock ก็ดังขึ้นมาจากฝั่งประชาสัมพันธ์และบรรเลงไปทั่วชั้น คุณป้ากับหนุ่มตากล้องนั่นมองหน้ากันด้วยความฉงน ใครบางคนกดรับสาย
"ฮัลโหล" เสียงใครบางคนดังขึ้นในโทรศัพท์ คุณลุงแอบหันมามองเล็กน้อย ผมรีบกดวางสายแล้วดึงกลับมาพิมพ์ข้อความแล้วส่งไปทันที ผมยื่นโทรศัพท์คืนให้หนุ่มตากล้อง
"คุณโทรหาใครน่ะ" หนุ่มตากล้องถาม
"คนที่จะมาช่วยเราไงล่ะ"
สิ้นประโยคสนทนา ใครบางคนก็เดินออกมาจากประตูฝั่งประชาสัมพันธ์พร้อมเสื้อกันหนาว หมวกกันน็อก และไม้เบสบอล ใครคนนั้นเห็นศพเดินได้ที่หน้าเคาน์เตอร์ก็บดไม้เบสบอลลงหนึ่งครั้งจนศพนั่นล้มลง เขารีบวิ่งมาทางพวกผม
"ทางนี้เปี๊ยก!" ผมตะโกนเรียก แต่เสียงนั่นทำให้คุณลุงหันมาหาผม คุณลุงกระโจนเข้าหาผม แต่โชคดีที่เปี๊ยกวิ่งตรงมาก่อนจะบดไม้เบสบอลลงบนหัวคุณลุงผ่านช่องแคบอย่างแม่นยำ
"เสร็จไปอีกหนึ่ง.." เปี๊ยกพูดอย่างภูมิใจ "..ไหน มีใครเป็นซอมบี้อีกไหม"
"ไม่มีแล้ว" ผมตอบ "แต่นายต้องช่วยพวกเราออกไปจากที่นี่ก่อน ก่อนที่ศพพวกนี้จะตื่นขึ้นมาอีกครั้ง"
เปี๊ยกพยักหน้า
"จะให้ช่วยยังไง"


SHARE
Written in this book
Still Alive เมืองคนตาย
ในคืนหนึ่งที่ซอมบี้เกิดอาละวาดขึ้น เหล่าผู้คนต้องรอดชีวิตผ่านพวกมันไปให้ได้
Writer
Doratong24
Troublemaker
Writer | Photographer | Programmer | Creator | Thinker

Comments