เหงารังแก
ถึงพิม.

โทษทีนะแกที่หายไปนาน ช่วงนี้งานฉันยุ่งๆ แกไหวไหมพิม 
ยอมรับว่าฉันร้อนใจตลอดการอ่านเมล์แก ไอคำที่แกว่า “เจ็บจนไม่รู้ทำไง” นี่ฉันแทบยกหูหาแกเลย แต่ฉันก็ยังจำได้ดีถึงข้อตกลงว่าเราจะติดต่อกันผ่านตัวอักษรเท่านั้น 
เท่าที่จำได้ครั้งล่าสุดหัวใจแกยังลั้นลาอยู่เลย  ที่ฉันเข้าใจตามที่แกเล่ามา ฉันอยากให้แกซื่อสัตย์กับตัวเองก่อนนะ 
ฉันคิดว่าแกยังมีความฝังใจอยู่ในระดับที่ถ้าไปกับเขาต่อก็มีแต่จะพังกันไปเท่านั้นเอง  อย่าทรมานตัวเองเลยในเมื่อใจแกก็ยังลืมไม่ลง แกอย่าเพิ่งลากใครเข้ามาเกี่ยวพันเลยไหมวะ มันไม่ดีต่อแกเลย 
แกต้องวางหัวใจกับคนที่รัก ไม่ใช่วางหัวใจให้ใครที่ดีแต่ไม่ได้รัก 
และถ้าแกต้องการตัดใจจากคนที่ไม่รักแกทั้งที่แกรักเขาจริง แกก็ต้องอยู่ให้ได้กับความเหงานั้น
มันจำเป็นที่แกต้องเข้มแข็งด้วยตัวแกเองนะ อย่างน้อยก็ทำให้ได้ตามที่รับปากกับฉันว่าจะไปสร้างความเข้มแข็งให้ตัวเอง เฮ้อ..ฉันอยากรู้มากขึ้นทุกวัน เมื่อไหร่แกจะยอมปริปากว่าแกหนีหัวใจตัวเองจากใครสักทีนะ ฉันจะไม่บังคับให้แกอ้าปากหรอก แต่แกอย่าลืมว่าฉันอยู่ข้างแกเสมอนะพิม 
เป็นห่วงแก. 
SHARE
Written in this book
ทดลองเรื่องสั้นๆ
เรื่องสั้นๆ ทดลองเขียน ของนัก(อยาก)เขียน
Writer
itisfelt
ไรท์เทอร์
someone who wanna be writer just starting and follow my mind

Comments