One Way Out - 2
มีคนสี่คนติดอยู่ในลิฟท์
คนแรกคือคุณป้าท่าทางใจดีคนหนึ่งที่กำลังจะออกไปซื้อกับข้าวเพื่อมาทำอาหารให้สามีก่อนไปทำงาน
คนต่อมาคือเด็กมัธยมที่กำลังต้องออกไปถ่ายงานเพื่อส่งอาจารย์ข้างนอก และเขาจำเป็นต้องแบกสัมภาระจำพวกกล้องและขาตั้งมากมายเพื่อใช้ในการทำงานครั้งนี้
อีกคนคือคุณลุงขี้เมาที่เข้ามานอนสลบอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวในลิฟท์
และคนสุดท้าย คือคนที่ตัดสินใจผิดพลาดเพราะคิดว่าลิฟท์น่าจะเร็วที่สุดในการลงมาติดต่อเพื่อช่วยเหลือคนที่มีท่าทีแปลกๆ ที่นอนอยู่ห้องข้างๆ โดยไม่คิดเลยว่าจะมีเหตุการณ์ลิฟท์ค้าง พร้อมๆ กับสัตว์ประหลาดในร่างคนที่พร้อมจะเขมือบคุณได้ทุกเวลา
เขาไม่ใช่ใครที่ไหน
ผมเอง

04:15
ใครคนนั้นเอื้อมมือข้างหนึ่งเข้ามาราวกับจะคว้าใครให้เข้าไปหา หนุ่มตากล้องยังถือโทรศัพท์เพื่ออัดวีดีโอเอาไว้ไม่หยุด
"นี่มันเหมือนในหนังซอมบี้เลย ที่คนตายกลับมาเดินได้อีกครั้งแบบนี้" หนุ่มตากล้องนั่นพูด คุณป้าหันไปตบปากหนึ่งครั้ง
"พูดอะไรเพ้อเจ้อ คนตายจะกลับมาเดินได้ได้ยังไง" คุณป้าเถียงกลับอย่างไม่เชื่อ "คงเป็นพวกขี้ยาที่พี้ยาจนประสาทหลอนมากกว่า"
"แต่ผมว่าเขาตายแล้วนะครับ" ผมพูดขึ้นขัดจังหวะป้า ก่อนจะทำมือชี้ให้รูรอยแผลเหวอะรูปฟันที่คอของ "รอยนั่นเหมือนอะไรบางอย่างกัดเข้า แผลลึกขนาดนั้น ผมว่าเขาไม่น่าจะรอดหรอกครับ"
คุณป้ามองตามอย่างไม่เชื่อ ก่อนจะพยายามเอื้อมมือเข้าไป ทันใดนั้น ใครคนนั้นก็คว้าแขนป้าไว้แล้วพยายามจะขบฟันลง ผมรีบคว้าถุงขาตั้งกล้องของเด็กนั่นฟาดลงไปอย่างแรงจนมือของป้าหลุดออก ใครคนนั้นทรุดตัวลงไปยังพื้น
"โอ๊ย" คุณป้าร้องโอดครวญ ไม่สามารถขยับแขนได้ "เธอทำบ้าอะไรของเธอ!"
"ผมช่วยป้านะป้า!" ผมตวาดกลับ แต่ยังไม่ทันเคลียร์ได้รู้เรื่อง หนุ่มตากล้องก็ร้องหวีดขึ้นอีกครั้ง
ผมหันไปมองยังประตู ใครคนนั้นคว้าแขนลุงเอาไว้แล้วขบฟันลงไปสุดแรงจนลุงที่หลับอยู่ลืมตาแล้วลองขึ้นมาอย่างโอดครวญ ผมมองภาพนั้นด้วยความตะลึงงันก่อนจะพยายามตั้งสติแล้วฟาดขาตั้งกล้องลงไปที่หัวใครคนนั้น
ผมหันไปมองป้าและหนุ่มตากล้องด้วยสายตาเยือกเย็น
"ช่วยทำอะไรกันสักอย่างสิโว้ย" ผมพูดจบก็ฟาดขาตั้งกล้องลงไปอีกครั้งจนมันหักเป็นสองท่อน
"ขาตั้งกล้องผม!" หนุ่มตากล้องกรีดร้องดังลั่นกว่าเดิมอีกเท่าตัว ผมส่ายหัวอย่างเสียไม่ได้ก่อนจะพยายามดึงตัวคุณลุงออกมา แต่ใครคนนั้นก็ยื้อไว้จนสุดแรงแขนเช่นกัน
"บ้าเอ้ย!" ผมหยิบขวดเบียร์คุณลุงขึ้นมาแล้วฟาดลงไปบนหัวใครคนนั้น หัวของเขายุบลงไปเล็กน้อย แต่ไม่ได้มีความสะทกสะท้านแต่อย่างใด ผมทุบลงไปเรื่อยๆ จนขวดเบียร์แตกเป็นเสี่ยงๆ
เหมือนหนุ่มตากล้องเริ่มตั้งสติได้ เขาวิ่งเข้าถีบใครคนนั้นอย่างเต็มแรง ใครคนนั้นล้มกองลงไปนอนที่พื้นอีกครั้ง คราวนี้ผมคว้าลุงมานอนพิงไว้ชิดริมผนัง คุณลุงลืมตาและร้องโอดครวญอย่างเสียสติสมประดี
ใครคนนั้นลุกขึ้นอีกครั้ง ผมกำขวดเบียร์ไว้ในมือแน่น ก่อนจะเล็งไปที่ขั้วหัวใจของใครคนนั้น คุณป้ารั้งมือผมไว้
"ใจเย็นพ่อหนุ่ม ถ้าเกิดว่าความจริงแล้วเขายังไม่ตายล่ะ"
ผมไม่ฟังคำป้า ก่อนจะค่อยๆ ถอนมือของป้าออก คุณป้ามองผมสลับกับใครคนนั้นอย่างหวดกลัว แต่ผมไม่สนใจอะไรอีกแล้ว
ใครคนนั้นลุกขึ้นและวิ่งตรงเข้ามาหา ผมกระแทกมือกลับไปอย่างสุดแรง
ฉึก!
หยดน้ำเหนียวหนืดสีแดงแตกกระเซ็นท่วมตัวผม ผมมองไปยังตาใครคนนั้น นัยน์ตาเบิกโพลงแน่นิ่ง ผมกระชากมทอที่ถือขวดเบียร์เป็นปากฉลามออก ใครคนนั้นส่งเสียงเพียงเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ทรุดตัวลงไปกองกับพื้น
ผมหยิบขาตั้งกล้องที่หักครึ่งขึ้นมา ก่อนจะเขี่ยตัวใครคนนั้น ร่างนั้นนอนแน่นิ่งไม่ไหวติง ผมเกี่ยวข้อมือของใครคนนั้นขึ้นมาเพื่อตรวจชีพจรอีกครั้ง
ผมได้แต่นั่งเงียบไม่กล้าพูดอะไร
เขายังมีชีพจรอยู่
เขาไม่ได้ตาย
ผมได้แต่มองไปยังบาดแผลที่ผมได้ทำไว้
มันไม่ได้เข้าตรงที่ขั้วหัวใจ แต่มันเข้าตรงที่ท้อง นั่นเท่ากับว่า เขายังไม่ฆ่าคนที่เขาคิดว่าตายไปแล้ว ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วใครคนนั้นยังไม่ได้ตาย
ผมไม่กล้าจะหันไปสบตาคุณป้า บางทีเธออาจจะพูดถูก แต่ผมไม่เคยฟัง
"เป็นยังไงบ้าง" คุณป้าถาม ผมนั่งเงียบไม่ตอบ
แล้วแผลที่คอนั่นล่ะ คืออะไรกันแน่
ผมค่อยๆ เอื้อมมือช้าๆ ไปพลิกหัวของใครคนนั้น ก่อนจะพิจารณารอยแผลนั้นอีกครั้ง
ไม่ใช่..
เขาตายแล้วจริงๆ..
รอยแผลนั่นลึกเกินกว่าที่คนธรรมดาจะมีชีวิตรอดได้..
เกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่..
นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย!
"ตกลงยังไง เกิดอะไรขึ้นกันแน่ สรุปคือเขาตายหรือยังไม่ตาย" คุณป้าถามอีกครั้ง ผมอ้ำอึ้งเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปจับชีพจรใครคนนั้นอีกครั้งเพื่อพิสูจน์ให้แน่ใจ
ฉึบ!
"อ๊ากกกกกก" ผมร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด เล็บมือของใครคนนั้นกรีดมืดผมจนเป็นรอยแดง ใครคนนั้นขยับตัวอีกครั้งก่อนจะลุกขึ้นและเอื้อมมือเข้ามาพลางส่งเสียงร้องโหยหวนเช่นเดิม ราวกับเรื่องเมื่อกี้เป็นแค่ฝันไป
"นี่มันหายนะชัดๆ" หนุ่มตากล้องพูดน้ำตาซึม "ซอมบี้เกิดขึ้นจริงแล้ว"
SHARE
Written in this book
Still Alive เมืองคนตาย
ในคืนหนึ่งที่ซอมบี้เกิดอาละวาดขึ้น เหล่าผู้คนต้องรอดชีวิตผ่านพวกมันไปให้ได้
Writer
Doratong24
Troublemaker
Writer | Photographer | Programmer | Creator | Thinker

Comments

Patpitcha_Eua
4 years ago
มีต่ออีกมั้ยคะ? กำลังสนุกเลยค่ะ ☺
Reply
Doratong24
4 years ago
มีประมาณ 5 ตอนจบครับ ตอนนี้กำลังเร่งเขียนเข้าตอนพีคอยู่ฮะ :)
Patpitcha_Eua
4 years ago
โอเคค่ะ รอนะคะ 😊