สภาวะสูญเสีย
สวัสดี.....

เราคิดว่า เราคงไปกันต่อไม่ไหวหรอก

สุดท้ายเราก็เป็นเราที่พยายามเปลี่ยนแปลงเธอ

มันเป็นไปไม่ได้

สุดท้ายเธอก็ต้องเป็นเธอคนเดิมอยู่ดี


เราเลิกกันเถอะ....
แม้คำพูดสุดท้ายไม่ได้เอ่ยออกมาจากปากของคนทั้งสอง แต่บทสนทนาก็พอจะเดาออกได้ ว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองนั้นสิ้นสุดสถานะของ คู่รัก ไปเสียแล้ว ซึ่งมันก็พึ่งเกิดกับตัวเราเองมาได้พักหนึ่งและ

                         เธอเป็นแฟน จริงๆจังๆ คนแรกของเรา เราแอบชอบเธอมาตั้งแต่ ม.2 แล้วล่ะ เป็นการแอบรักข้างเดียว ได้แต่แอบมองอยู่ห่างๆ แต่เธอเองก็ไม่ได้ชอบเรานะตอนนั้น เธอไปชอบคนอื่น ทำให้เราไม่ได้สร้างความสัมพันธ์กับเธอเท่าไหร่นัก ชีวิตล่วงเลยผ่านไปจนมัธยมปลาย เธอเลิกกับแฟน เรามีโอกาสได้คุยกันบ้างความ สัมพันธ์ของสองเราก็เริ่มเพิ่มมากขึ้น จนกระทั่งเธอบอกว่าเธอรู้สึกดีกับเรา ตอนนั้นเราดีใจมาก แต่ด้วยความอ่อนเดียงสาของตัวเองในตอนนั้น เรากลับปฏิเสธเธอด้วยเหตุผลที่ว่า เราชอบชีวิตที่อยู่ท่ามกลางฝูงเพื่อน ไม่ต้องผูกมัดอะไรกับใคร เรารู้นะว่าเธอเสียใจมากในตอนนั้น แต่เราก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่ เคยไปลอยกระทงด้วยกันด้วยนะครั้งนึง จนมาถึงช่วงมหาวิทยาลัยเราก็มีโอกาสได้สร้างความสัมพันธ์ร่วมกันอีกครั้ง ได้ไปเที่ยว กินข้าว ดูหนัง  ฯลฯ ได้พูดคุยกันมากขึ้น เรามีความคล้ายกันหลายๆอย่าง แต่ในขณะเดียวกัน เราก็มีความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงในหลายๆอย่างเหมือนกัน

ในความแตกต่าง มันนำไปสู่จุดสิ้นสุด เมื่อเราเปิดใจพูดคุยกันครั้งสุดท้าย เราเลือกตัดสินใจที่จะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันในที่สุด

แรกเริ่มมันเกิดขึ้นโดยไม่มีเหตุผล แต่พอสิ้นสุดลงกลับมีเหตุผลมากมายเหลือเกิน


เพราะคนเรายอมรับในการสูญเสียไม่ได้ จึงต้องหาเหตุผลเพื่ออ้างปลอดภัย ให้มันมากพอในการยอมรับความรู้สึก มันทำให้เรามองเห็นอะไรหลายๆด้าน เราไม่เคยเข้าใจจริงๆจังๆกับเพลงที่ทำไมมีแต่เพลงพูดถึงเรื่อง ความรัก มากมาย ทำไมไม่พูดถึงเรื่องอื่นๆบ้าง (*ซึ่งแต่ก่อนเราค่อนข้างแอนตี้ในเพลงกระแสส่วนใหญ่ที่พูดถึงแต่ความรัก) จนได้เข้าใจว่าเพราะมันเป็นความรู้สึกสากลที่ทุกคนสัมผัสได้ ความสุข ความเจ็บปวดของความรัก  มันเข้าถึงใครๆหลายคนได้ง่ายกว่าเรื่องๆอื่นๆ  ซึ่งเราเองพึ่งสัมผัสกับความรู้สึก สภาวะสูญเสีย(อกหัก)มาใหม่ๆ ก็อยากจะบันทึกมันไว้จนกว่าความรู้สึกมันเบาบางลง


การสูญเสียความมั่นคงและความรู้สึกเป็นเจ้าของ 
มันเป็นสิ่งที่ต้องรับมือเพียงลำพัง มันช่างท้าทายและโดดเดี่ยว ในการก้าวข้ามผ่านความรู้สึกสูญเสีย และวันหนึ่งเราไปอ่านบทความของเรื่อง ภาวะเศร้าโศก ซึ่งมี 5 ระดับ ที่เขาแบ่งไว้มีดังนี้

ปฏิเสธ (Denial)


โกรธ (Anger)


การต่อรอง (Bargaining)


ซึมเศร้า (Depression)


ยอมรับ (Acceptance)


 ในช่วงแรกที่เริ่มทำใจมันมีหลายอารมณ์เข้ามาในตัวเราเยอะมาก เราร้องไห้เหมือนคนเสียสติ ไม่เป็นอันกินอันนอน พยายามหาคำตอบว่าทำไม โกรธตัวเองที่ไม่ดีพอ และก็ซึมเศร้าหดหู่ พยายามหวังว่ามันเป็นแค่เรื่องโกหกเท่านั้น

บางทีมันเป็นเรื่องๆเล็กๆน้อย แต่ถ้าสะสมไว้มากๆมันก็ระเบิดออกได้เหมือนกันนะ

อยู่กันไปนานๆเข้า เราก็เริ่มมีเรื่องทะเลาะเพิ่มเข้ามามากขึ้น

เราไม่เคยโทษว่าเป็นความผิดใครเลยนะ

ถ้าที่สุด มันไม่ไหว ก็ปล่อยมันเถอะ

ขอเก็บแค่ความทรงจำดีๆ ไว้ก็พอ

เราพูดคุยกันแบบปกติก็ได้นะ

รักเธอเสมอนะ 


ความรักทำให้เราเปลี่ยนแปลงเสมอ ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงเลิกรา มันสอนให้เรารู้จัก รัก ผู้อื่นมากขึ้น มันทำให้เราเห็นแก่ตัวน้อยลง และมันก็สอนให้เรารู้จัก ยอมรับ ในการรจากลา และทำให้เราคิดได้ว่า เราต้องรักตัวของเราเองให้มากๆขึ้นด้วย 

ตอนนี้มุมมองเราเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อน เหมือนตาที่มืดบอด กลับพลันเห็นแสงสว่าง  จากตัวตนของเธอที่ยิ่งใหญ่ในใจของเราเสมอ มันกลับลดลง เหลือเพียงตัวเธอขนาดปกติ

พึ่งรู้ว่าความรักมันไม่ใช่การครอบครอง แต่มันคือการเข้าใจ

เพราะอย่างนั้นจึงไม่รั้งเธอไว้  

ถึงจะต้องเสียใจ.....ที่บอกลา

โบกมือ ยิ้มพร้อมน้ำตา.....คงต้องปล่อยให้เธอต้องไป




แม้ตอนนี้เราอาจจะยังอยู่ในภาวะใดภาวะหนึ่งของสภาวะสูญเสียก็เถอะ

เราเองก็นอนไม่หลับบ่อยเหมือนกันช่วงหนึ่ง และทุกค่ำคืนมันหนาวเหน็บเหลือเกิน

แต่สุดท้ายพระอาทิตย์ก็ขึ้นในยามเช้าอยู่ดี และมันอบอุ่นเสมอ

เหมือนกับรูปหน้าปก ภาพตอนเราไปเที่ยวเชียงคานกับเธอ วันนั้นเราจะไปดูทะเลหมอกที่ภูทอก เราตื่นแต่เช้ามืด เช่ารถมอเตอร์ไซค์เก่าๆคันหนึ่ง ขับไปเรื่อยๆตามเส้นทางที่เขาบอก อากาศหนาวเย็นจนมือไม้ชาไปหมด พอไปถึงคนเยอะมาก แทบจะมองไม่เห็นหมอกเสียด้วยซ้ำ เรายืนหนาวกันสองคนอยู่บนภูทอกจนกระทั่งดวงอาทิตย์ขึ้น แสงจากดวงอาทิตย์ช่วยทำให้สีของหมอกเข้มขึ้น และจากที่มองเห็นหมอกพร่าๆมัวๆ กลับเห็นเป็นสีขาวชัดขึ้นมา แม้จะน้อยนิดก็เถอะ แต่แสงสว่างจากดวงอาทิตย์มันทำให้เกิดทัศนียภาพงดงามมากจริงๆ

ไปเที่ยวครั้งนั้นเราสนุกมากเลยนะ

ตอนนี้ 4:44 เดี๋ยวสักพักดวงอาทิตย์ก็จะขึ้นแล้ว ฝนพึ่งหยุดตกไปเสียด้วย พรุ่งนี้อากาศคงแจ่มใสดีนะ

เป็นกำลังใจให้แก่คนที่สูญเสียทุกคนนะ สักวันมันจะผ่านไป หวังว่าคงไม่นานนัก

ยังรู้สึก Loss อยู่เลยตอนนี้



//.ราตรีสวัสดิ์ และ อรุณสวัสดิ์








SHARE
Writer
DRIEDCHILLI
Dreamer
ชอบเสียงเพลง ศิลปะ วิทยาศาสตร์ ประวัติศาสตร์และเทคโนโลยี

Comments