นกสวยงามตัวนั้นกลายเป็นตัวผมเอง
ผมปิดมือถือแล้วครับ ตัดขาดจากสังคมแล้วก็นั่งอ่านหนังสือสอบ ผมโหลดแอพบล็อกเบอร์ บล็อกเบอร์ทุกคนยกเว้นครอบครัวบางคน ผมเปิดโน๊ตบุค ดูชาแนลการศึกษา ผมปริ้นข้อสอบย้อนไปสิบปีที่แล้วมานั่งทำ ผมอ่านหนังสือเตรียมสอบ ผมเช็คข่าวการสมัครสอบยากทุกเว็บเท่าที่หาได้ ผมเตรียมเงินจำนวนหนึ่งสำหรับค่าสมัครสอบที่ต้องจ่ายพรุ่งนี้ ผมเตรียมหลายๆอย่าง เพื่อที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัย

ผมอยากลาออกจากการทำทุกอย่าง 
ผมอยากลาออกจากโรงเรียนที่ยัดเยียดกิจกรรมและภาระให้ 
ผมอยากลาออกจากคำพูดของที่เรียนพิเศษว่าต้องเข้ามหาลัยดีๆให้ได้ 
ผมอยากลาออกจากการทำงานพิเศษที่ผมไม่ได้อยากทำ 
ผมอยากลาออกจากการเป็นเด็กดีของครูที่ต้องปั้นหน้ายิ้มไปวันๆ 
ผมอยากลาออกจากการเป็นคนดีของเพื่อน ที่สุดท้ายก็ถูกเฉดหัวทุกครั้งไป 
ผมอยากลาออกจากการเป็นเจ้าหนี้ ที่ไม่ว่าจะให้ไปเท่าไหร่ก็ไม่เคยได้อะไรกลับมา 
ผมอยากลาออกจากการเป็นนักกีฬา แต่การแข่งขันกำลังจะมาผมจะทำอะไรได้ 
ผมอยากลาออกจากสมาชิกห้องสมุด ที่คอยแต่จะขอรับบริจาคทั้งๆที่รัฐก็ให้เงินจำนวนมากในการซื้อหนังสือ แต่เงินนั่นก็กลายเป็นนิยายรักสองสามเล่ม 
ผมอยากลาออกจากการเป็นตัวเอง เพื่อที่จะไม่ได้เป็นทุกข์อยู่แบบนี้ 
ผมอยากลาออกจากสังคม ผมจะได้ไม่ต้องรับรู้อะไรอีกต่อไป 

เมื่อก่อนผมเคยมีอิสระ ผมเคยมองดูนกสวยงามแล้วยิ้มเยาะพวกมันว่าผมมีอิสระเหนือมัน แล้วก็มองนกสวยงามพวกนั้นค่อยๆสลัดขนทิ้งไปทีละตัวๆ แต่ตอนนี้

ผมกลายเป็นนกสวยงามที่อยู่ในกรงซะเอง ตั้งแต่นกสวยงามตัวนั้นหายไป พวกเขาก็เลือกนกที่สวยที่สุดในบรรดานกทั้งหมด จับยัดกรงแล้วกระทำแบบเดียวกับที่ทำกับนกสวยงามพวกนั้น
ผมส่งสายตาขอร้อง อ้อนวอน แต่ไม่มีใคร หรือนกตัวไหนที่เข้ามาช่วยผมเลย ผมเข้าใจความรู้สึกของนกสวยงามพวกนั้นแล้ว ผมเข้าใจแล้วว่ามันเป็นยังไง ผมอยากขอโทษพวกมันที่เคยยิ้มเยาะให้

ผมหวาดกลัวว่าสักวัน ผมอยากต้องจบชีวิตลงแบบนกสวยงามพวกนั้น 
SHARE
Written in this book
บางทีความคิดก็ทำให้คุณเป็นบ้าได้
แค่ 1 ในร้อยสิ่ง ที่ทำให้คุณเป็นบ้า
Writer
Open
etc.
มันเหมือนเรื่องบ้าๆในชีวิตมันมากมายเกินกว่าที่เราจะวิ่งหนี ผมเลยเลือกที่จะยืนเผชิญหน้ากับมัน และแล้ว...ผมก็กลายเป็นบ้า เรื่องมันน่าเศร้ามากเลยนะครับ

Comments