ฮุบเหยื่อ.. ตอนต้น


"ว่าแต่หมอนี่มาที่นี่ทำไม ลงทุนขับรถมาสองร้อยกว่าไมล์ทำไมหนอ? ความอยากรู้อยากเห็นของผมถูกกระตุ้น ผมชะลอรถและตามดูมันอยู่ห่างๆ"


เรื่องที่จะเล่านี้เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นของผู้เขียน อาจมีเนื้อหารุนแรงหากท่านใดที่ไม่เหมาะกับเรื่องดาร์คๆ ควรเลื่อนผ่าน


"มีสิทธิแลกซื้อ ผ้าอนามัย เจลหล่อลื่น ถุ.."

"ไม่ๆไม่เอาครับ" 
ผมรีบพูดตัดบทกับพนักงานร้านสะดวกซื้อ พร้อมยิ้มอายๆให้หล่อน

"ค่ะ นี่ค่ะใบเสร็จ" หล่อนยื่นใบเสร็จให้ผม

"ครับ" ผมรับใบเสร็จยัดใส่กระเป๋าเสื้อ พลางคิดว่าหล่อนไม่อายหรือกระดากปากที่จะพูดถึงของพวกนั้นต่อหน้าผู้ชายแปลกหน้าเลยหรือไง แต่กลับเป็นผมที่ต้องอายแทน ให้ตายสิ 

ผมยิ้มคนเดียวพร้อมกับเปิดประตูรถแล้ววางถุงสินค้าที่ผมซื้อมาวางไว้บนเบาะรถข้างคนขับ

ผมเลิกทำธุรกิจส่วนตัวในเมืองแล้วย้ายมาใช้ชีวิตผู้ชายโสดอยู่คนเดียวที่เมือง ***** มันไม่คุ้นหูก็จริง แต่มันตั้งอยู่ทางตอนเหนือของ****** 

ตอนนี้อยู่ในช่วงฤดูหนาว ทั้งหิมะ ทั้งทะเลสาบที่พื้นผิวน้ำกลายเป็นน้ำแข็ง นี่แหละ ฤดูหนาวของจริง หนาวจนไอ้นั่นหดเลยก็ว่าได้...


ผมซื้อบ้านหลังนี้ด้วยราคาถูกๆ ที่เจ้าของบ้านคนเก่าอยากจะขายๆมันไปเสียที
อาจเพราะที่นี่เป็นเมืองเล็กๆ คนที่นี่ส่วนใหญ่เริ่มย้ายออกไปเพราะเรื่องปัญหาปากท้อง คนพวกนั้นคงจะย้ายไปเพื่อหาที่ที่จะหางานหาเงินเข้ากระเป๋าตัวเองได้มากกว่าที่จะอยู่ที่นี่เพื่อใช้ชีวิตจืดชืดจำเจทิ้งไปวัน

ตอนนี้เวลาห้าโมงเกือบจะหกโมงเย็น ฟ้าเริ่มมืดแล้ว ฤดูหนาวนี่มันแย่งเวลาทำมาหากินของพระอาทิตย์จริงๆ

ผมดื่มเบียร์อุ่นๆที่ซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อนั้นและดูโทรทัศน์ไปด้วย ผมนั่งติดกับหน้าต่างบนห้องนอนชั้นสองของบ้าน

เวลาปาเข้าไปสองทุ่มกว่าๆบุหรี่ผมหมด ให้ตายสิ ต้องออกไปซื้อที่ร้านสะดวกซื้อนั้นอีกแล้ว สาบานว่าถ้าผ่านปีนี้ไปผมจะเลิกสูบมัน.... แค่จะนะ...

.........

ผ่านไปสิบนาทีผมมายืนอยู่หน้าร้านสะดวกซืิ้อทีี่เก่าพลางเอามือควานหาไฟแช๊ค ให้ตายสิมผมหามันไม่เจอ อืม.. ผมคงวางมันไว้บนโต๊ะในห้องนอน
บ้าเอ๊ย

ผมรีบบึ่งรถกลับ..

บนถนนมีผมกับรถคันข้างหน้า 
แต่รถคันข้างหน้านี่มันแปลกๆ มันดูหรูเตะตาแล้วผมก็รู้สึกคุ้นๆกับมันเหมือนผมเคยเห็นอยู่สักสองสามครั้ง มันเป็นรถยุโรปยี่ห้อ**** ป้ายทะเบียน PC3**** ผมพยายามนึกว่าเคยเจอมันที่ไหน

ใช่สิ มันเป็นรถของลูกคนใหญ่คนโตในเมืองที่ผมจากมา อาาา.. เจ้าของรถมันชื่อ บรองกา ... บราอองก้า เอ.. หรือ บราๆบองๆอะไรสักอย่าง 

ผมเคยทำงานให้พ่อของหมอนี่อยู่หลายครั้ง และทุกครั้งมันจะนั่งฟังรายละเอียดของงานอยู่ใกล้ๆทุกครั้ง พ่อของมันชื่อ แอนดรูวว์ เป็นนักการเมือง แถมรวยใช่เล่น มีเรื่องฉาวในเรื่องฆาตกรรมหัวคะแนนเล็ดลอดออกมาหลายครั้งแต่ก็ไม่มีหลักฐานมัดตัวได้

ก็เม็ดเงินมันปิดตาอุดปากน่ะสิ...

ว่าแต่หมอนี่มาที่นี่ทำไม ลงทุนขับรถมาสองร้อยกว่าไมล์ทำไมหนอ? ความอยากรู้อยากเห็นของผมถูกกระตุ้น ผมชะลอรถและตามดูมันอยู่ห่างๆ

ผมตามมันมาห้านาที มาจนเกือบสุดขอบเมือง 
จู่มันก็เลี้ยวขวาแบบทันทีทันใดเข้าไปในทางดินเล็กๆ ในนั้นผมรู้ว่าขับไปสักนาทีจะเจอกระท่อมเก็บเครื่องมือของชาวบ้านที่ทำเกษตร เลี้ยงวัวปลูกทิ้งไว้ ซึ่งจะไม่ได้ใช้งานจนกว่าจะหมดฤดูหนาวนี้ไป ซึ่งก็นานเอาการอยู่นั่นแหละ

มีเหตุผลอยู่ไม่กี่อย่างที่มันจะเลือกเข้ามาในที่อับผู้คนแบบนี้.... มีเรื่องน่าตื่นเต้นซะแล้วสิ

ผมขับเลยทางเข้าออกไปและดับรถ ผมเลือกที่จะเดินเท้าเข้าไปดีกว่าที่จะเอารถเข้าไป ถ้าหากผมขับรถเข้าไปมันจะต้องเห็นรถผมก่อนที่จะทำอะไรเสียอีก ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นไม่ดีแน่

ผมสวมเสื้อโค้ทหนังสีดำซึ่งกลมกลืนกับความมืดได้ดี ป่าข้างทางเดินรกเอาการ แถมเปียกเสียด้วย ผมเกลียดความเฉอะแฉะ

เริ่มมองเห็นกระท่อมแล้ว มีผู้ชายสามคนลงมาจากรถ มีสองคนเปิดกระโปรงท้ายรถแล้วช่วยกันยกอะไรบางอย่างออกมา ให้ตายสิ ผมเดาไว้ในใจได้ถูกเผง
มันเป็นร่างของคน ยังไม่ตายแต่ถูกมัดมือและเท้าไว้ มันยกร่างนั้นลงมา หนึ่งคนเปิดประตูกระท่อม อีกสองคนก็หามร่างนั้นเข้าไป ...

ประตูถูกปิด
ความเงียบเข้าปกคลุม
บรรยากาศน่าสูบบุหรี่เหลือเกิน...




SHARE
Written in this book
Short story.

Comments