สมชื่อ

แสงและเงา ฉายชัด ตัดมิติให้แตกต่าง



ความเหงา ซ่อนเร้น ในทุกความข้นจาง



....ของเฉดสีเดียว



อดีตที่หวนกลับมา คือความทรงจำ



หรือมีพ่อครัวหนวดเฟิ้ม คอยปรุงแต่ง อยู่นะ



คมมีดสีเทา ที่กรีดลงบนแผ่นฟ้า



จงใจให้หม่น เกินชีวิตจริง



....หลบซ่อนกันเข้าไป



ความเหงา ที่คดเคี้ยว ได้แต่เบือนหน้าหนี



ทิ้งความโดดเดี่ยวเพื่อนรัก



....ให้สมชื่อต่อไป
SHARE

Comments

nawtpal
3 years ago
ขอบคุณสำหรับบทกวีดีๆ ครับ
Reply
Kissrain-Aey
3 years ago
ขอบคุณเช่นกันค่ะ :)