การโทรครั้งที่สอง
          ตัวเลขเบอร์โทรศัพท์บนเศษกระดาษที่เด็กคนหนึ่งเดินมาให้ผมในโรงอาหารโรงเรียนโดยพูดสั้นๆว่า"มีคนฝากมาให้" ผมรับไว้โดยจิตนาการไปไกลหลายทางว่าต้องมีใครมาแอบชอบผมแน่ๆ รู้สึกดีและหล่อขึ้นทันทีจริงๆ . . .  สี่โมงเย็นโรงเรียนปล่อย ผมก็โทรไปตามเบอร์ในเศษกระดาษนั้นด้วยอาการอยากรู้ว่าใครเป็นเจ้าของเบอร์ ปลายสายรับ . . .  เธอเป็นผู้หญิงที่หายไปจากความทรงจำผมสักระยะ เคยชอบเธอมากอาจถึงรักเลย แต่ก็มีเหตุผลที่ทำให้ความชอบลดลงบวกกับเธอไปเรียนที่อื่นและห่างกันไปตามเวลา เราคุยกันแปปเดียว โดยผมบอกว่าจะโทรหาอีก แต่ก็ไม่เคยโทรอีกเลยและโทรศัพท์ที่ผมโทรก็เป็นโทรศัทพ์สาธารณะ จริงๆผมก็อยากโทรหาอีก ก็ยังชอบๆเจ้าของเบอร์คนนั้นอยู่ แต่อารมณ์ตอนนั้นเพราะอะไรถึงไม่โทรไปอีกก็จำไม่ได้แล้วเพราะเรื่องนี้มันเกิดตั้งแต่ปี 2548 
       
          ผ่านมาจนปัจจุบันปี 2559 ความทรงจำก็ตื่นมาเพราะโลกออนไลน์เหมือนเดิม . . . นิ้วสไลต์จอดูเฟสบุ๊ค จากการส่องก็ทำให้ตัวเองรู้สึกว่ายังชอบๆเธออยู่ แต่อาจเป็นความชอบเธอคนนั้นในอดีต ซึ่งในปัจจุบันแค่คำว่าคนรู้จักยังไม่แน่ใจที่จะใช้เรียก . . . 
      
          แล้วสมองกับความทรงจำก็พาจิตนาการว่าถ้าเมื่อตอนนั้นเราโทรหาเธอเป็นครั้งที่สอง ปัจจุบันจะเป็นยังไง? จะเป็นแฟนคนรัก? หรือก็ต้องเลิกลาอยู่ดี? . . . เป็นคำถามที่ไม่มีใครในโลกตอบได้แน่ๆ บางครั้งคนเราก็เลือกจะพาใครเข้ามาในชีวิต กลับกันก็เลือกที่จะตัดใครออกจากชีวิตโดยที่ตัวเองก็ไม่รู้ว่าเป็นการตัดสินใจที่ถูกหรือผิด แต่ยังไงก็เป็นเรื่องที่ผ่านไปแล้วที่แก้ไขอะไรไม่ได้ ทำได้แค่เก็บเป็นความทรงจำของตัวเราเท่านั้น เพลง"ความคิด"ของพี่แสตมป์ดังก้องอยู่ในสมองมากตอนนี้

          . . . ปัจจุบันแค่อยากแอดเฟสบุ๊คเธอคนนั้นยังไม่กล้าเลยจริงๆ 
SHARE

Comments