คุณครูกับช่างก่อสร้าง
ผ่านมาปีนึงแล้ว..
กับการเปลี่ยนสถานะจากเด็กม.ปลายเป็นนิสิตมหาวิทายาลัย

ชีวิตเด็กม.ปลายที่วันนึงต้องเรียนหลายวิชา
เปลี่ยนไปเป็น
ชีวิตเด็กมหาลัยที่เรียนวันละ1-2วิชา

ชีวิตเด็กม.ปลายที่ได้ชื่นชมสิ่งต่างๆรอบตัวระหว่างเปลี่ยนคาบเรียน
เปลี่ยนไปเป็น
ชีวิตเด็กมหาลัยที่รีบร้อนไปให้ทันเวลาอาจารย์เช็คชื่อจนไม่ได้มองอะไรเลย
หลายๆสิ่งล้วนเปลี่ยนไป..

แต่แล้ววันนึง
ฉันเดินผ่านพื้นที่ก่อสร้าง
มันทำให้ฉันคิดขึ้นได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง
บางสิ่งบางอย่างที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย.. ในความรู้สึกของฉัน

ระหว่างที่ฉันกำลังเดินเพื่อเปลี่ยนวิชาเรียนไปยังอีกอาคาร
ฉันเดินผ่านอาคารเรียนนึงที่กำลังถูกทาสีใหม่
ฉันเห็นช่างก่อสร้างกำลังทำงานอยู่นอกระเบียง
ฉันเห็นคุณครูกำลังเดินผ่านช่างก่อสร้างไป
แต่ระหว่างเขาสองคน.. ยังคงมีรั้วกั้นอยู่
ตอนนั้นฉันคิดเพียงแต่ว่า

ทำไมด้านในและนอกระเบียงถึงแตกต่างกันได้ขนาดนี้ อย่างกับนรกสวรรค์แหนะ

บางสิ่งบางอย่าง นั้นคือ
ฉันรู้สึกเศร้าทุกครั้งที่เห็นช่างก่อสร้าง
แต่ฉันไม่เคยรู้สึกเศร้าเวลาที่เห็นคุณครู (ไม่นับตอนที่ฉันมีการบ้าน)
แม้ว่าเค้ากำลังทำงาน ในบริเวณเดียวกัน

ฉันไม่เคยคิดว่าคุณครูเหนื่อยเวลาคุณครูสอนหนังสือเด็กนักเรียน ทั้งวัน
แต่ฉันคิดว่าช่างก่อสร้างเหนื่อยเวลาทาสี ก่ออิฐ ฉาบปูน ทั้งวัน

ฉันไม่เคยนึกสงสารคุณครูที่ต้อง ทำงานหนัก
แต่ฉันนึกสงสารคนงานก่อสร้างทุกครั้งเวลาที่ฉันเห็นเค้า ทำงานหนัก

ฉันไม่เคยคิดเห็นใจคุณครูเวลาได้รับ เงินเดือนน้อย
แต่ฉันเห็นใจช่างก่อสร้างเสมอ เป็นเพราะฉันคิดว่าเค้า เงินเดือนน้อย

ฉันไม่คิดว่าคุณครูอยากได้พลังบวกจากฉันในเวลาที่คุณครูกำลัง พยายาม
แต่ฉันอยากส่งพลังบวกของฉันไปให้ช่างก่อสร้างทุกครั้งในตอนที่เค้ากำลัง พยายาม

ฉันรู้สึก
แม้ฉันจะไม่รู้จักตัวตนและนิสัยของทั้งสองคน

ไม่รู้ว่าคนอื่นจะรู้สึกเหมือนกันบ้างไหมนะ..

เราไม่เคยรู้จักกัน
ฉันไม่รู้จักนิสัยของเธอ
แต่ฉันตัดสินและรู้สึกกับเธอไปแล้ว
เพียงเพราะภายนอก
และสิ่งที่ได้ยินมา 

ฉันควรจะรู้สึกกับทุกคนเหมือนกัน
เพราะคุณครูก็ต้องการความเห็นอกเห็นใจ กำลังใจ และความอบอุ่น ไม่ต่างไปจากช่างก่อสร้าง

ขอโทษ, แด่ทุกคนที่เคยอยู่ในสถานะคุณครูสำหรับฉัน

SHARE
Writer
bbbam1a
Normal Girl
Give Everything But up

Comments