ครั้งแรก กับ การ์ตูน
ตั้งแต่สมัยเด็กแล้วที่ผมชอบวาดการ์ตูน ผมชอบวาดวาดตัวการ์ตูนแบบบิดๆเบี้ยวๆตามรูปแบบของเด็กไม่ประสีประสา ตั้งแต่สมัยที่ผมยัง ไม่รู้จักคำว่า หนังสือการ์ตูน เลยด้วยซ้ำ แต่ผมก็ชอบวาดเพื่อสื่อความหมายในแบบของผมออกมา ในตอนนั้นผลงานชิ้นเอกของผมนั้นเกิดจาก
การรวมตัวเด็กประถม สองสามคน ช่วยกันวาดอะไรสนุกๆลงในสมุดเล่มเดียวกันจนออกมาเป็นมุดภาพบางๆเล่มหนึ่ง ยังจำความรู้สึกตอนที่เขียนจนเต็มทั้งเล่มได้ผมรู้สึกว่า 

พวกเรานี่เจ๋งจริงๆที่ทำกันได้ขนาดนี้

ในตอนนั้นผมยังคงเป็นเด็กที่อ่อนต่อโลกมากจริงๆ เพราะ ผมไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลยสักอย่าง ไม่มีใครสอน ไม่มีใครคอยแนะนำ ก็แค่เรียนรู้อย่างง่ายๆด้วยตัวเอง จากสมุดนิทานทั่วไปเท่านั้น
จนกระทั้งถึงคราวที่ผมได้รู้จัก หนังสือการ์ตูน จริงๆครั้งแรกในชีวิต มันเป็นหนังสือการ์ตูนความรู้เกี่ยวกับภาษาอังกฤษ ซึ่งเอาตามตรงทุกวันนี้ยังหาไม่เจอว่ามันให้ความรู้อะไรตรงไหนบ้าง 
ยังจำได้เพราะเจ้าหนังสือเล่มนั้นที่ทำให้ผมอ่านคำว่า Slime(สไล์ม) เป็น Smile(สไมล์)แทน 
ตอนนั้นก็ตั้งคำถามกับตัวเองว่า ทำไมไอ้วุ้นนี่ถึงเรียกว่าสไมล์กัน หน้าตาก็ไม่เห็นจะยิ้มตรงไหนออกกวนประสาทนิดอีกต่างหาก แล้วทำไมรุ่นพี่บางคนถึงเรียกว่า โปริง แต่ด้วยความที่คิดว่าเข้าใจถูกแล้วก็เลย เรียก สไลม์ เป็น สไมล์ ไปตลอด2ปีเต็มๆ แต่ด้วยความสนุกของเนื้อหาการ์ตูน จากหนึ่งเล่มก็ไปเป็นสองเล่ม สามเล่ม เพิ่มไปเรื่อยๆ โลกของผมก็เปิดกว้างขึ้นเรื่อยๆ นั่นทำให้ผมชอบอ่านหนังสือการ์ตูนมากขึ้น ถึงแม้ว่ามันจะเป็นแค่การ์ตูนแต่มันทำให้ผมได้รู้จักกับสิ่งใหม่ๆมากขึ้น และ เจ้าสิ่งใหม่ที่ผมได้รู้จักนี่ละครับที่ทำให้ผมกลายเป็นเด็กแก่แดดไปเลย

ผมได้รู้จักคำว่ารักครั้งแรก ตอนนั้นผมไม่เข้าใจความหมายของมันเลยแม้แต่น้อย ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ลูกผู้ชายอกสามศอก(ถึงตอนนั้นจะไม่ถึงศอกครึ่งก็ตามที) ก็ต้องออกไปค้นหาสิครับ
ผมได้ไปสารภาพรักครั้งแรกกับเด็กหญิงคนหนึ่งด้วยประโยคที่ลอกมาจากในหนังสือการ์ตูน
 เป๊ะๆไม่มีผิดเพี้ยน 
แน่นอนว่าผมก็ไม่ได้เข้าใจความหมายของสิ่งที่พูดไปด้วยซ้ำหลังจากเหตุการ์ณนั้นผ่านไปผมก็ยังไม่เข้าใจคำว่ารักอยู่ดี ในตอนนั้นผมไม่ได้ไม่เข้าใจแบบธรรมดา แต่เป็น ไม่เข้าใจเลย ย้ำว่า ไม่เข้าใจ "เลย" ไม่เข้าใจว่าทำไม่ความรักของผมถึงไม่ดูมีความสุขแบบในการ์ตูน สุดท้ายเวลาก็ล่วงเลยไป รักครั้งแรกของผมก็ได้จบลงกับคำว่า "ขอโทษ"
ตอนนั้นก็เกิดคำถามหนึ่งพุ่งเข้ามาในหัวผมทันที
ขอโทษทำไมเนี่ย?แล้วชีวิตแบบปกติของผมก็กลับมาดำเนินตามรูปแบบธรรมดาสามัญอีกครั้งโดยไม่มีเด็กผู้หญิงคนนั้นคอยวนเวียนอยู่รอบๆ ทุกอย่างเป็นไปอย่างปกติที่สุดเท่าที่เด็กป.3 จะมีได้ จนปฎิทิน ได้หมุนเวียนไปตามรูปแบบปกติอีกสองหน หรือก็คือสองปี ตอนนั้นก็อยู่ ป.5 แล้วและวัยนี้ก็เป็นครั้งแรกที่ได้รู้จักกับ "มังงะ" กับ อนิเมะ(แผลงมาจากคำว่าแอนิเมชั่น) ของญี่ปุ่นเป็นครั้งแรกในชีวิต อย่างไรก็ตามมันเป็นสิ่งแปลกใหม่ที่ได้เห็นการ์ตูน พิมพ์ขาวดำ จาก พิมพ์4สีตลอดทั้งเล่ม
จำได้ดีตอนนั้นผมมีความคิดที่น่ารักมาก ในร้านหนังสือการ์ตูนแห่งหนึ่งผมได้เดินไปทั่วโดย เพื่อหาเรื่องที่หน้าอ่าน แต่ด้วยความที่ตอนนั้นยังเลือกมังงะไม่เป็นเลยใช้เกณฑ์การจำกัดอายุในการเลือกมังงะก่อน ในที่สุดก็เลือกหยิบได้มาเรื่องหนึ่งน่าแปลกใจคือ มันไม่ใช่แนวตลก หรือ แนวบู๊ อย่างที่เด็ฏประถมวัยนี้ชอบอ่านกันแต่กลับ เป็นแนวโรแมนติค คอมแมนดี้ แทน ด้วยความที่ว่าปกมันน่ารักสุดๆเลยเลือกซื้อมามังงะเรื่องนั้นมีชื่อว่า
"ฮานามารุ อนุบาลเด็กดีนะจะบอกให้"
ส่วนเนื้อเรื่องเป็นยังไงก็สามารถติดตามได้ที่แผงหนังสือร้านการ์ตูนทั่วประเทศเอากันเอง 
หลังจากซื้อเล่มแรกมาด้วยความแปลกใหม่ ทำให้ผมชอบอ่านมังงะเอามากๆ ถึงแม้เนื้อจะเข้าใจยากไปหน่อยสำหรับเด็กประถม แต่ก็นับว่าอ่านรู้เรื่องอยู่ และแล้วการอ่านก็ดำเนินมาหยุดที่เล่ม7 มังงะเล่มนั้นเปลี่ยนเรทจากอ่านได้ทุกวัย ไปเป็น 13+ แทนซะดื้อๆด้วยความไม่ประสีประสา จึงหยุดอ่านมังงะเรื่องนั้นกลางคัน และก็ได้ตั้งใจไว้ว่าอีก 
2 ปีจะกลับมาซื้อมันอ่านต่ออีกครั้ง
แต่สุดท้ายสองวันต่อมาผมก็วิ่งจากโรงเรียนตอนเลิกเรียนมาซื้อกลับไปอ่านโดยลืมความตั้งใจทั้งหมดไป
 เรื่องราวตรงนี้เกี่ยวกับ ประสบการ์ณครั้งแรกในการที่ได้รู้จักการ์ตูนของผม

แล้วประสบการ์ณครั้งแรกของทุกคนล่ะเป็นยังไงบ้างลองเก็บไปคิดสนุกๆดูนะครับ
#CKK;KWW
#Storyteller2016
#ครั้งแรก

SHARE
Writer
Avril-Erewhon
เด็กช่าง | ฝัน |
ฉ. กังวาลวงษ์ ชาตะ | ๖ มิถุนายน ร.ศ.๒๒๐ มรณะ | เลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนด

Comments

PearlPlank
3 years ago
ชื่อการ์ตูนน่ารักจังงง เห็นแล้วอยากลองอ่านเลย
Reply