ความฝันส่วนบุคคล

ถึงพิม.
นี่แก จำได้ไหมที่เราเคยคุยกันถึงอนาคตของพวกเรา
ตอนนั้นฉันยังนึกอยู่ลึกๆ ว่าแกโตกว่าฉันซะอีก การตัดใจไม่ทำตามฝันแล้วเดินตามความหวังของครอบครัว
มันทำให้ฉันอึ่งไปเหมือนกัน 
ฉันแอบคิดอยู่คนเดียวว่ามันต้องใช้ใจที่เกร่งขนาดไหนวะ
ถึงหันหลังให้ความฝันตัวเองได้ จะมีก็แต่ฉันที่ไม่ว่ายังไงก็มุทะลุเอาความต้องการของตัวเองเป็นที่มั่นท่าเดียว
แกพูดกับฉันว่าบางทีคนเรา
อาจไม่ต้องการความสำเร็จอะไรเลยก็ได้
นอกจากช่วยให้ฝันของคนที่เรารักเป็นจริง ตอนนั้น
ฉันก็ยังไม่เข้าใจซะทีเดียวหรอก แต่อะไรๆ มันเปลี่ยนผ่าน
จนฉันเริ่มเข้าใจคำพูดแกแล้วละ
ฉันคิดว่ามันโคตรยิ่งใหญ่และโคตรเท่เลยพิม
ไม่ว่าแกกำลังทำเพื่อคนที่แกรักด้วยใจที่เป็นสุขรึไม่ แต่ฉันก็อยากจะบอกกับแกว่า
ความฝันมันเป็นเรื่องส่วนบุคคลที่ฉันไม่คิดว่ามันจะส่งต่อกันได้จริงๆ คนเราเกิดมามีฝันทั้งทีจะไม่ทำเชียวหรอวะ
แต่เอาเถอะ ฉันเอาใจช่วยเสมอ แกรู้ข้อนั้นดี
นี่แก อย่าเงียบไปนานนักนะเว่ย
ถึงฉันชอบบ่นเวลาแกเล่าอะไรไปเรื่อย
แต่ก็ยังชอบที่ได้รับรู้ความเป็นไปของแกด้วยนะ
คิดถึงแก.

SHARE
Written in this book
ทดลองเรื่องสั้นๆ
เรื่องสั้นๆ ทดลองเขียน ของนัก(อยาก)เขียน
Writer
itisfelt
ไรท์เทอร์
someone who wanna be writer just starting and follow my mind

Comments