" กลับสู่สภาวะปรกติ "
ถึงแม้ว่าสภาวะบ้านเมือง จะยังคงวุ่นวาย 
ไม่ว่าจะเรื่องร่างรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ที่จะต้องเกิดแน่(*ร้องไห้*) แผ่นดินไหวพม่า น้ำท่วมกรุงเทพฯ หรือจะเรื่องผู้ว่าโดนพักงานกลางอากาศนั่นด้วยก็เถอะ 

...เอาเป็นว่า เราอย่าไปพูดถึงมันนักเลย ก่อนที่จะยาว หรือไม่ ฉันก็โดนอุ้มไปซะก่อนน่ะนะ 

ถึงแม้เหตุการณ์รอบตัวดูจะไม่ค่อยปรกติเท่าไหร่ (ซึ่งมันก็ไม่เคย 'ปรกติ' จริงๆซักทีหรอกนะ)
แต่ 'ฉัน' ได้กลับมาสู่ 'สภาวะปรกติ' แล้วแฮะ :)

อะไรคือ 'สภาวะปรกติ' ของฉันน่ะเหรอ? 

อืมมมม ถ้าจะให้นิยามความหมายคำนี้ในชีวิตฉัน สภาวะปรกติ คงหมายถึง สภาวะหรือสภาพที่ฉันประสบพบเจอเป็นส่วนใหญ่ ในตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมาของฉันนี่ล่ะ 

ถ้าจะพูดให้เจาะจงหรือขยายความมากกว่านี้ คงหมายถึง 
สภาวะที่ฉันไม่ได้ชอบใคร ไม่ปลื้มใคร ไม่สนใจใคร และไม่คิดถึงใครเป็นพิเศษนั่นล่ะ!

......
จริงๆแล้วฉันเป็นคนสนใจคนง่าย แต่กลับชอบคนยาก ฉันสนใจใครไปเยอะแยะมากมายเต็มไปหมด กับบางคนฉันสนใจมากจริงๆ อยากรู้จักจริงๆ อยากใกล้ชิดจริงๆ แต่สุดท้ายกว่าฉันจะได้รู้จักเขาจริงๆอย่างที่คาดหวัง ความรู้สึกสนใจจนแทบพุงตัวเข้าใส่ ก็หายไปหมดเสียแล้ว เพราะงั้นไม่ต้องพูดเรื่องชอบเลย ยากเสียล่ะ :)

บางทีฉันก็คิดถึงความรู้สึกตอนที่ตัวเองชอบใครซักคนมากๆเหมือนกันนะ บางครั้งก็บ่นเช้าบ่นเย็นว่าอยากจะแอบชอบใครซักคนให้หัวใจเต้นแรงแบบเด็กสาวมัธยมฯบ้าง

...พูดเหมือนแก่อะไรมากมาย ทั้งที่ฉันก็พ้นวัยมัธยมฯปลายมาแค่2ปีเองแท้ๆ!

อืมมมม ครั้งสุดท้ายที่ใจเต้นแรงเพราะแอบชอบใครซักคน คงจะเป็นตอน ม.1 ได้ล่ะมั้ง 
...นานชะมัดเลย 

แต่จริงๆนะ ฉันอยากลองรู้สึกใจเต็น จนหน้าร้อน ผ่าวแต่มือเย็นเฉียบ ตัวสั่นแต่ปากปิดเงียบนิ่งไม่ขยับแบบนั้นอีกซักที มันคงให้ความรู้สึก สมกับเป็น 'วัยรุ่น' อยู่ไม่น้อย XD
แต่คงเพราะไปเจออะไรมามากมายตลอดช่วงระยะเวลาที่ผ่านมาในพักหลังๆมานี้ เลยทำให้เริ่มจะใช้สมองมากกว่าความรู้สึกซะล่ะมั้ง เวลาจะชอบใคร เลยไม่มีอาการแบบนั้นเสียแล้ว 

เฮ้อ...น่าเสียดายจริงๆ บางทีฉันก็โตเร็วเกินไปนะเนี่ย :3

รูปแบบการชอบของฉันเปลี่ยนไป ไม่ใจเต็นโครมครามเหมือนเดิม แต่จะกลายเป็นการใช้สมองคิดพิจารณา และมองความเป็นไปได้ที่จะเกิดขึ้นต่างๆนานากับคนที่ฉันสนใจ 

บางทีมันก็ทำให้เขินจนหน้าแดงได้ล่ะนะ แต่มันก็แตกต่างไปจากความรู้สึกเขินรูปแบบเดิมในสมัยที่ยังเด็กกว่านี้ซะแล้วล่ะ 

และบางทีฉันอาจจะใช้สมองคิดมากไป ถ้ารู้ว่าจะเป็นไปไม่ได้ หรือต้องทุ่มเทอะไรซักอย่างมากจนเกินไปเพียงเพื่อให้ได้ใกล้ชิดเขา ฉันก้เลือกที่จะหยุดคิด และไม่ทำอะไรทั้งนั้น สุดท้าย ก็เลิกสนใจไปเลยน่ะซิ!

ก็อย่างที่เห็นว่าช่วงที่ผ่านมานี้ ฉันดูจะเพ้อๆ ดราม่ากับความนก ความไม่สมหวัง ความไม่ได้ดั่งใจของตัวเองมากๆ แต่เอาเข้าจริง มันก็ยังไม่มีอะไรตัดสินได้หรอกว่าฉันจะผิดหวังแน่นอน แต่ก็ดันเป็นคนอย่างนี้ ตีโพย ตีพายไปเองเสียก่อนว่าอีกคนไม่สนใจแน่นอน แล้วก็เลิกพยายามไปเอง เมื่อไหร่ที่เลิกพยายามได้ ไอ้เจ้า 'สภาวะปรกติ' ที่ว่า มันก็จะกลับมาได้เองนั่นล่ะ 

ช่างง่ายเสียจริง ;)

สุดท้ายแล้วฉันก็แค่คนขี้แพ้หรือเปล่านะ? ที่ไม่คิดจะพยายามเพื่อให้ได้อะไรมาเลย แค่คิดว่าต้องพยายาม ต้องทุ่มเทมากมายแต่สุดท้ายคงไม่สำเร็จ ก็ตัดสินใจล้มเลิกถอดใจซะแล้ว 

แต่มันต่างไปนิดหน่อย ตรงที่ฉันไม่ได้ถอดใจ แต่ความรู้สึกฉันมันค่อยๆสลายไปเอง
ก็ passion มันหมด จะให้ทำยังไงกันเล่า ?
อีกอย่าง ฉันก็เห็นว่าการอยู่คนเดียวมันก็สบายดี ไม่มีปัญหาอะไร เพราะงั้นไม่เห็นจะเป็นไรเลยนี่

ดูเอาเถอะ...ไร้ความพยายามสิ้นดี! XD
.
.
.
จริงๆอาจเพราะคนๆนึงที่ฉันเองก็เคยรู้สึกสนใจเขาเอามากๆ และเราเพิ่งได้กลับมาเจอกันเมื่อเร็วๆนี้ เราพูดคุยกันไปหลายเรื่อง พูดถึงอะไรต่อมิอะไรมากมายก่ายกอง รวมถึงเรื่องนี้ด้วย 

ตอนนั้นเขาได้พูดกับฉันไว้ว่า 
แฟน คนรัก หรือความรักน่ะ มันไม่ใช่อะไรที่ต้องพยายาม ต้องขวนขวายหรือไขว่คว้าหามาเลย.....มันจะเกิดขึ้นเอง เกิดขึ้นเองโดยที่เราไม่ทันรู้ตัว.....เรารู้จักกัน คุยกัน ใช้เวลาร่วมกัน รู้ตัวอีกทีทั้งสองคนก็อยู่ในความสัมพันธ์แบบที่ว่านั่นแล้ว โดยที่ไม่มีใครต้องพยายามทำอะไรเลย.....เพราะฉะนั้น เลิกตามหา เลิกพยายามได้แล้ว ไม่ว่ากับใคร ปล่อยมันเป็นไป เปิดโอกาสให้ตัวเองเจอผู้คน ใช้เวลากับผู้คนเหล่านั้น แล้วเรามารอดูกัน.....วันนึงเธออาจจะมี 'ใครซักคน' เข้ามาอยู่ในชีวิต โดยที่เธอไม่ทันได้รู้ตัวก้ได้ :)อืมมมมม

มันก็จริงของเขาแฮะ ฉันเองก็เชื่อแบบที่เขาพูดมาตลอด ว่าถ้ามันจะเกิด มันก็คงเกิด ไปรีบร้อน เร่งรัด พยายามเสียมากมาย ถ้ามันจะไม่ใช่ ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไร มันก็ยังคงไม่ใช่อยู่ดี 

แต่ถ้ามันใช่ แว๊บแรกที่ความรู้สึกนั้นเกิดขึ้น เราก็จะรู้ได้เองทันที โดยที่ไม่ต้องไปพยายามสร้างสถานการณ์ให้ความรู้สึกนั้นมันเกิดขึ้นเลย 

และเพราะคำพูดของเขาวันนั้น ทำให้ฉันกลับสู่ 'สภาวะปรกติ' ได้เร็วกว่าที่คาดไว้เยอะเลยล่ะ :)

รู้สึกขอบคุณเขาที่ช่วยเตือนสติ เรียกความเชื่อ และจุดยืนของฉันให้กลับมาอีกครั้งจริงๆ ฉันมัวแต่เพ้ออะไรก็ไม่รู้อยู่ได้ตั้งนานสองนาน

 นี่ชักจะรักเขาขึ้นมาจริงๆแล้วซิเนี่ย :D แต่ก้รักได้แค่นี้ แค่ที่เป็นอยู่แบบนี้เท่านั้นแหละเนอะ เกินไปกว่านี้ไม่ได้หรอก :P

ตอนนี้ฉันเลยได้อยู่ใน 'สภาวะปรกติ' โดยสมบูรณ์อีกแล้วล่ะค่ะ

ไม่ได้ชอบใคร ไม่ได้ปลื้มใคร ไม่สนใจใครเป็นพิเศษ และไม่คาดหวังอะไรจากใครทั้งนั้น เป็นแบบนี้ อาจจะดีที่สุดแล้ว :)

อืมมมมมมมม...

แต่พอคิดอีกที... ก็คิดถึงตอนที่ตัวเองแอบปลื้ม/แอบชอบใครซักคนขึ้นมาอีกแล้วล่ะ XD







SHARE
Written in this book
me
ฉันเอง นี่ฉันเอง เป็นฉันเอง เรื่องของฉันเอง :)
Writer
gade382
𝑺𝒖𝒏-𝑩𝒍𝒆𝒔𝒔𝒆𝒅 𝑮𝒊𝒓𝒍
former Role name : Ultimate•Sad•Girl. Completely unemotional or too emotional, choose one.

Comments