ความทรงจำวัยเด็กที่หล่นหาย
ปิกัสโซ่โตมาแบบเดียวกับซุปเปอร์ฮีโร่ทั่วไป ไม่พ่อก็แม่ คนใดคนหนึ่งต้องหายไปจากชีวิต ในเคสของปิกัสโซ่ พ่อทิ้งมันไปตั้งแต่ยังไม่เกิด สาเหตุง่ายๆ พ่อไม่ได้ตั้งใจจะมีมันตั้งแต่แรก

แต่เพราะไม่มีพ่อปิกัสโซ่เลยไม่เคยเดือดร้อนกับการเป็นลูกไม่มีพ่อ เหมือนคนไม่เคยมีแฟนที่ไม่รู้สึกเดือดร้อนกับการเป็นโสด แต่ถ้าเคยมีแฟนแล้ว การไปเที่ยวสวนสาธารณะคนเดียวฟังดูเป็นเรื่องโหดร้ายมาก

ในชีวิตผมมีเพื่อนนับคนได้และทุกคนมีครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้า ปิกัสโซ่จึงเป็นเพื่อนสไตล์ครอบครัวเว้าแหว่งคนแรกที่ผมมี โตมาอย่างราบเรียบ ไม่มีฉากพ่อแม่ทะเลาะกันให้ปวดใจ ไม่ต้องวิ่งหนีไปหลบในตู้เสื้อผ้า ไม่รู้จักรสชาติของการโดนพ่อไล่เตะ  มีแต่ฉากแม่ของมันยืนรีดผ้าแล้วอยู่ๆ น้ำตาก็ไหล "ฝุ่นเข้าตาน่ะลูก" ตอนเด็กๆ ปิกัสโซ่ไม่เคยเข้าใจว่าทำไมฝุ่นเข้าตาแม่บ่อยจัง มันยังไม่เข้าใจด้วยว่าทำไมแม่ชอบบอกรักมันวันละหลายๆ ครั้ง ไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ไม่ยอมให้มันกินชุดแฮปปี้มีล

"ไว้วันหลังเถอะลูก เดี๋ยวแม่ซื้อหมูปิ้งให้แทนนะ"

วันธรรมดาคือหมูปิ้งสี่ไม้ วันพิเศษคือหมูกับลูกชิ้นปิ้ง มีแค่วันเกิดเท่านั้นที่จะได้กินหมูกะทะ

ไม่เคยได้กินแฮปปี้มีล ปมบาดลึกในวัยเด็ก

ชีวิตยิ่งแย่เข้าไปอีกเมื่อเข้าวัยประถมเมื่อปิกัสโซ่ค้นพบว่าตัวเองเป็นเด็กหัวไว วาดรูปเก่ง มีพรสวรรค์ในวิชาดนตรี แตกฉานในวิชาเลขจนคุณครูกลัวที่จะสอน แถมใครหลอกอะไรก็ไม่เคยสำเร็จ

"นักเรียนอย่ากลับบ้านดึกนะระวังจะโดนผีจับไป"

มือปิกัสโซ่พุ่งพรวดโด่เด่ "คุณผีเขาจะจับพวกเราไปทำไมเหรอครับ"

"จับไปกินไงล่ะปิกัสโซ่"

"คุณผีจับเด็กทุกคนที่เขาเจอเลยเหรอครับ"

"ใช่จ้ะ"

"มีเด็กโรงเรียนเราโดนผีจับไปกี่คนแล้วครับ"

"อา..."

"คุณเขาผีหน้าตาเป็นยังไงครับ ถ้าผมเจอเขาผมจะได้บอกเขาว่าการจับคนไปกินเป็นเรื่องไม่ดี"

แม่ปิกัสโซ่ยืนรออยู่หน้าบ้าน รถโรงเรียนมาส่ง ปลดกระเป๋าให้ลูก ลูบหัวและดึงเข้ามากอด ส่งถุงหมูปิ้งให้ลูกชายกิน

ปิกัสโซ่ทำหน้าจะร้องไห้

"เป็นอะไรลูก ไม่อยากกินหมูปิ้งเหรอ"

ปิกัสโซ่ส่ายหน้า

"อยากกินแฮปปี้มีลเหรอ"

ปิกัสโซ่ส่ายหน้า

"โดนเพื่อนที่โรงเรียนแกล้งมาใช่มั้ย"

ปิกัสโซ่พยักหน้า

วันรุ่งขึ้นแม่บุกไปถึงห้องอาจารย์ใหญ่ "โรงเรียนอะไรทำกับเด็กอย่างนี้ เนี่ยนะโรงเรียนชั้นหนึ่ง คุณครูล้อเลียนนักเรียนต่อหน้าเพื่อนในห้องเนี่ยนะ! ถ้าครูมันฉลาดน้อยกว่าเด็กก็ไล่ครูออกไปสิ หาคนเก่งๆ มาสอนสิ! พวกคุณจำไว้เลยนะ ลูกฉันเป็นเด็กอัจฉริยะ โตไปเขาจะประสบความสำเร็จกว่าพวกคุณที่นั่งอยู่ในห้องนี้ทุกคนอีก!" เธอฟาดมือลงบนโต๊ะ แก้วน้ำดีดสะดุ้ง

วันต่อมาปิกัสโซ่กลายเป็นวีรบุรุษประจำโรงเรียนเลยใช่รึเปล่า ครูทุกคนปฏิบัติกับเขาด้วยความรักและความเข้าใจใช่รึเปล่า เพื่อนๆ เข้ามาห้อมล้อมปิกัสโซ่เลยใช่รึ...

"ไอ้เด็กอัจฉริยะ!"

ปั๊ก!

ใครสักคนปาบอลอัดหัวปิกัสโซ่ในวิชาพละ "ไอ้ลูกคนใช้!" เสียงแห่งความปรารถนาดีจากเด็กอีกคนหนึ่ง

ไม่รู้โชคดีหรือร้ายที่เจ้านายของแม่ช่วยส่งปิกัสโซ่เข้าโรงเรียนทางเลือกชั้นหนึ่ง "โรงเรียนสำเร็จพัฒนา"

เตรียมลูกคุณให้พร้อม ความสำเร็จสร้างได้ เริ่มต้นวันนี้ประสบความสำเร็จทันทีเมื่อโตเป็นผู้ใหญ่ 
 
คำขวัญงดงามจับใจ บรรดาพ่อแม่เห็นแล้วน้ำตาไหล ยอมจ่ายเงินเทอมละ 2 แสนเพื่ออนาคตสร้างได้ของลูกๆ 

หลักสูตรที่นี่เชื่อในการทำกิจกรรมกลางแจ้งมากกว่านั่งท่องจำในห้องเรียน คุณครูสนับสนุนให้เด็กๆ รู้จักทำงานร่วมกันเป็นทีม ฝึกทักษะการเข้าสังคมและการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า มีวิชาการวางตัวให้ดูเก่งและประสบความสำเร็จ เมื่อขึ้นป.4 จะได้เรียนการ Elevator pitch  เด็กๆ จะได้เรียนในห้องแค่ครึ่งวัน อีกครึ่งวันจะเป็นการทำกิจกรรมกลางแจ้ง และปิกัสโซ่ห่วยวิชาพละบรม

"ไอ้ลูกคนใช้!" "ไอ้เด็กอัจฉริยะ!" 

ฉายาใหม่สุดเลิศหรูของปิกัส เด็กผู้ง่อยในทุกกีฬาที่ต้องเคลื่อนไหวร่างกาย มันว่ายน้ำไม่เป็น ปั่นจักรยานไม่ได้ มีหน้าเป็นเรดาร์ล่อลูกบาส เวลาแบ่งทีมฟุตบอลมันจะเป็นตัวฟรี คือไม่นับว่ามีมันอยู่ในสนาม

ความสนใจของปิกัสโซ่หันเหจากโลกภายนอกไปสู่โลกที่มันจะได้อยู่กับตัวเอง มันจมกับเกมบอยทั้งวันทั้งคืน เล่นจนถ่านชาร์จพังไปเป็นสิบก้อน มันเล่นทุกเกมที่มีบนโลก เล่นเพื่อจะได้ไม่ต้องคุยกับใคร เล่นเพื่อให้ไม่ได้ยินเสียงดูถูก เล่นเพื่อจะได้มีข้ออ้างไม่ต้องเล่นฟุตบอล เล่นเพื่อดับความหงอยเหงาเวลาเด็กคนอื่นเกาะกลุ่มเล่นบาลูนด่านกัน

แต่ใช่ว่าปิกัสโซ่จะไม่มีเพื่อน มันสนิทกับลุงนายกอ้วนกลมในเกม Harvest Moon มีแฟนเป็นคาเรนสาวสวยร้านไวน์รสนิยมดี คุยกันทุกเย็นกับพี่นักกล้ามที่มาเยี่ยมฟาร์มไม่เคยขาด ทุกคนรักมันมากทีเดียว ไม่มีใครเคยล้อมัน ไม่มีใครพูดไม่ดีใส่ นายกดีใจที่มีปิกัสโซ่อยู่ในหมู่บ้าน คาเรนหน้าแดงเวลาปิกัสโซ่ซื้อไวน์มาฝาก พี่นักกล้ามเอ่ยชมกะหล่ำปีของปิกัสโซ่ไม่ขาดปาก

เขย็ดขยาดกับโรงเรียนพิเศษ พอจบป.6 ปิกัสโซ่อ้อนวอนขอแม่เข้าโรงเรียนมัธยมธรรมดา ดาษดื่นสามัญที่สุดเท่าที่จะหาได้ มันปฏิญาณตนแล้วว่าจากนี้จนวันตายมันจะไม่เป็นเด็กพิเศษอีกต่อไป ไม่โชว์แววด้านการวาดรูป ไม่เล่นไวโอลินให้ใครฟัง ไม่อวดรู้ในวิชาเลข ไม่ถามคำถามอาจารย์ ไม่ตอบอะไรทั้งสิ้นแม้ว่าจะรู้มากแค่ไหน

ต่อไปนี้มันจะเป็นเด็กธรรมดา เป็นลม เป็นอากาศ เป็นเงาซากไร้ตัวตน

ปิกัสโซ่เลือกโรงเรียนมัธยมรัฐบาลที่ดาษดื่นที่สุดเท่าที่มันจะหาได้ ยามเช้าสดใส เป้นักเรียนใบใหม่ และวันเปิดเทอมอ้าแขนต้อนรับ

"ไอ้เหี้ย!"

"ไอ้สัด"

"ไอ้กาก"

"ไอ้จังไร"

"ไอ้เด็กไร้รสนิยม"

คัลเจอร์ช็อคขั้นรุนแรง คำด่ายิงมายังกับห่ากระสุน ปิกัสโซ่โดดร่มชูชีพลงมาจากฟ้า ใครสักคนปลิดปิกัสโซ่ร่วงลงมาอยู่กลางสนามรบ โต๊ะ เก้าอี้ ประตู ฝาผนังพังกระจุยด้วยน้ำหมึกสกปรก ช็อคขาวเปื้อนกระดานดำเป็นคำว่า "สมชายควายเผือก" ถัดลงมา "เป้รักแนนที่สุด" ลายมืออ่อนช้อยสลักคำเอื้อนตอบ "รักพ่อมึง"

อุดหูคือทางออก สองมือผนึกแน่น ตั้งใจเรียนเท่านั้นคือทางรอด

เปรี้ยง!

ฝ่ามือล่องหนโบกปิกัสโซ่หน้าทิ่มโต๊ะ

เด็กโต๊ะข้างหลัง ตาหน้าเหมือนหลุดออกมาจากสถานกักกัน ปาสเตอร์แปะหน้าผากขวา สกรีนเฮดกับรอยแผลเป็นข้างขมับบ่งบอกยศตำแหน่ง "มึงเป็นเหี้ยไรอุดหูอยู่ได้"

"ไม่เอาเราไม่ฟังคำหยาบ" เด็กใหม่หลับตาปี๋

"ไอ้เหี้ย ไอ้เหี้ย ไอ้เหี้ย ไอ้เหี้ย ไอ้เหี้ย ไอ้เหี้ย ไอ้เหี้ย ไอ้เหี้ย ไอ้เหี้ย ไอ้เหี้ย ไอ้เหี้ย ไอ้เหี้ย ไอ้เหี้ย ไอ้เหี้ย" หัวปาสเตอร์หัวเราะ "จารย์ ไอ้ง่อยนี่มันกลัวคำว่าไอ้เหี้ย"

"หยุดเดี๋ยวนี้นะวิชัย! บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าแกล้งเพื่อนใหม่ อยากเรียนซ้ำมอหนึ่งอีกกี่ปีห๊ะ"

วิชัยยิ้มร่า

"หยุดนะ!" อาจารย์ฟาดไม้บรรทัด "ยังจะยิ้มอีก!" 

มีดบินลี้กิมฮวง มือเรียวยาวของอาจารย์สะบัดพรึบ ช็อคพุ่งตรงราวขีดเส้น วิถีกระสุนสโลวโมชั่น ซัดเข้าเต็มหน้าปิกัสโซ่

ผองเพื่อนหัวเราะสามัคคี อาจารย์หน้าเปลี่ยนสี "อย่าหลบนะวิชัย!"

"ผมป่าวหลบเลยจารย์ จารย์อะปามั่วเอง" 

"ออกมานี่!" 

"ผมป่าวทำไรเลยนะ" 

"ออกมา!"

ไม้บรรทัดไม่ได้มีไว้วัดความยาวอย่างเดียว เครื่องแสดงอำนาจของอาจารย์ อุปกรณ์ลงทัณฑ์ ทุกครั้งที่ไม้กระทบบั้นท้าย วิชัยจ้องตาปิกัสโซ่ กระซิบแผ่วเบาสยดสยอง "ไอ้เหี้ย... ไอ้เหี้ย..."

คาบแรกผ่านไปลมหายใจแทบหมด ปิกัสโซ่นึกถึงคำสอนทั้งหลายที่แม่เคยให้ไว้ "เกิดเป็นคนต้องอดทน... เลวมาให้ดีตอบ... เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร... ยอดบุรุษอยู่ได้ทุกสถานการณ์... ปรารถนาสารพัดในปฐพี เอาไมตรีแลกได้ดั่งใจจง!"

หลังจากหลบไปนั่งกินข้าวคนเดียวในห้องน้ำตอนพักกลางวัน ปิกัสโซ่พยายามอีกครั้ง 

โต๊ะในห้องเรียนถูกลากมาต่อกัน ล้อมวงเล่นไพ่ กลุ่มเด็กผู้ชายถุงเท้ายาวชนหัวเข่า กางเกงสั้นฟิตเป้า เสื้อกระโดดออกนอกกางเกง ชายเสื้อเปื้อนขี้ตีน วิชัยนั่งชันเข่าอยู่บนโต๊ะ สายตาจับปิกัสโซ่ได้คนแรก "มึงมานี่ดิ๊"

ปิกัสโซ่กระชับสายกระเป๋าเป้ เดินเข้าไป

"มึงชื่อไร"

"เราชื่อปิกัสโซ่..."

"อะไรโง่ๆ นะ"

"ปิ-กัส-โซ่"

"ชื่อเหี้ยอะไรปิกัสโซ่ ไหนหันหน้ามาดิ๊" ปิกัสโซ่หันตาม เชื่องยิ่งกว่าลูกหมา "หน้ามึงติ๋มเหี้ยๆ ... พวกมึงว่าไง หน้ามันติ๋มมั้ย" พร้อมใจกันพยักหน้า "มึงมานี่" กวักมือ "เข้ามาใกล้ๆ กูไม่กัดมึงหรอกไอ้ห่า ... ฟังนะ เมื่อเช้ากูต้องขอโทษที่พูดไอ้เหี้ยใส่ จารย์เพิ่งบอกกูว่ามึงมาจากโรงเรียนผู้ดี พวกผู้ดีแม่งไม่พูดคำว่าไอ้เหี้ยกันนี่ มึงไม่ชินกับคำหยาบ กูเข้าใจ กูเข้าใจ มานี่ๆๆ ไอ้หน้าติ๋ม กูจะสอนมึงเองว่าการพูดคำหยาบมันต้องทำยังไง มาๆๆ อย่าทำหน้าเป็นหมาจ๋อยดิ บอกให้มาไง"

ปิกัสโซ่ถอย "นายอย่าพูดคำหยาบเลยมันไม่ดี"

"เออไอ้สัดกูรู้ว่าไม่ดี แต่อยู่ที่นี่มึงต้องปรับตัวรู้มั้ย กูกับเพื่อนคุยกันแล้วว่าจะสอนศาสตร์แห่งความเหี้ยให้มึง ต่อไปนี้มึงจะพูดคำว่าไอ้เหี้ยเป็น เล่นไพ่เป็น เอาเสื้อออกนอกกางเกงเป็น ดูดหรี่เป็น แล้วสาวๆ จะเริ่มชอบมึง นี่พวกกูหวังดีกับมึงสัดๆ แล้วนะเนี่ย"

"แม่เราบอกว่าสูบบุหรี่มันไม่ดี"

เสียงหัวเราะเหมือนหมาไฮยีน่าดังมาจากเด็กตัวเล็กปลายโต๊ะ เจ้าของเสียงหน้าตาเหมือนหนู

"มึงอย่าขำไอ้หน้าติ๋มดิ!" วิชัยออกคำสั่ง "ไอ้หน้าติ๋มเป็นเพื่อนกู กูเข้าใจความรู้สึกของมัน ใครขำไอ้หน้าติ๋มอีกกูตบคว่ำจริงนะ" เงียบกริบ หันกลับมาที่ปิกัสโซ่ "ต่อไปนี้มึงต้องมีฉายานะไอ้หน้าติ๋ม ถ้ามึงจะเข้าแก๊งกูจะให้คนเรียกมึงว่าไอ้ติ๋มไม่ได้ การมีฉายาอุบาทว์เป็นขั้นแรงของศาสตร์แห่งความเหี้ย กูบอกฉายากูให้ก่อนเลย ที่โรงเรียนเก่าฉายากูคือ หัวปาสเตอร์ มึงดูนี่"

เจ้าตัวแกะปาสเตอร์บนหน้าผากขวาให้เพื่อนดู รอยแผลเป็นยาวลึกปาดถึงขมับ

"กูเอามีดอีโต้กรีดตัวเองตอนปอสี่"

ทั้งโต๊ะเซ็งแซ่ด้วยความยำเกรง

"คราวนี้ตามึง" ชี้นิ้วที่เก้าอี้ "นั่ง" ปิกัสโซ่นั่ง หัวปาสเตอร์ยกแขนพาดไหล่ จ้องตาปิกัสโซ่ หน้าห่างกันจนได้กลิ่นลมหายใจ ปิกัสโซ่เบี่ยงตาหนี "อย่าหลบตาไอ้สัด"

หัวปาสเตอร์ฉายรังสีเอ็กซเรย์ใส่ตาปิกัสโซ่สิบวินาทีเต็มๆ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่มันต้องจ้องตาใครนานๆ มันเห็นความดุร้ายในตาหัวปาสเตอร์ เห็นอำนาจ จากนั้นเห็นความหวาดกลัว ความบอบช้ำ เห็นความกล้าวาวโรจน์ที่หัวปาสเตอร์ฉายออกมาเพื่อปิดทับความอ่อนแอเหล่านั้น

"ไอ้หน้าติ๋มเป็นคนดี" หัวปาสเตอร์ประกาศ "มันเป็นคนดี" ประกาศซ้ำ "ไง พวกมึงคิดว่าไงกันไอ้พวกหมาจ๋อย จะตั้งฉายามันว่าไงดี"

"ไอ้ผู้ดี" เด็กแว่นกลมที่อยู่ทางขวาเสนอ

"แต่กูชอบชื่อหน้าติ๋มแล้วนะ" เด็กที่หัวเราะเหมือนไฮยีน่าบอก

มีการถกเถียงลงมติกันจริงๆ จังๆ เพื่อโหวตชื่อใหม่ให้ปิกัสโซ่

กำปั้นทุบโต๊ะ กำปั้นของหัวปาสเตอร์ "พวกมึงพอ กูสรุปเอง" ทั้งโต๊ะสงบลง "ต่อไปนี้ไอ้หน้าติ๋มจะชื่อว่า 'ไอ้ถั่วงอก' พวกมึงดูตามันแล้วไม่เห็นแบบที่กูเห็นเหรอว่ะ... เห็นมั้ย มึงเห็นความเป็นถั่วงอกในตัวมันมั้ย ไหนพวกมึงลองเรียกชื่อใหม่มันดิ๊"

ทุกคนพึมพำว่าถั่วงอกเหมือนลัทธิลึกลับกำลังท่องคำสวด

"ไง เข้าปากดีใช่มั้ย แล้วมึงล่ะชอบชื่อใหม่มั้ย 'ถั่วงอก' เหมาะกับมึงสัดๆ"

นั่นเป็นวันที่ปิกัสโซ่กลายเป็นถั่วงอกอย่างสมบูรณ์แบบ และเป็นวันที่มันเล่นไพ่เป็นครั้งแรก กินทุกคนในโต๊ะเรียบแต่แบ่งเงินคืนทุกคนหมด

ปิกัสโซ่กลายเป็นเพื่อนสนิทกับแก๊งหัวปาสเตอร์หน้าตาเฉย

ตอนเช้ามันจะโดนโทรเรียกให้ไปรวมตัวกับแก๊งที่หลังห้องน้ำ กลืนกินควันบุหรี่ สูดดมกลิ่นเยี่ยว สนทนาในภาษาพ่อขุน วางแผนตีแก๊งอื่นในโรงเรียนเพื่อขยายอาณาจักร ประกาศเอกราช ราชาหัวปาสเตอร์เพียงผู้เดียว

"พวกมึงจำไว้ ไอ้ถั่วงอกไม่สูบบุหรี่" หัวหน้าแก๊งประกาศ

"แต่แก๊งเราไม่มีใครไม่สูบบุหรี่" เด็กแว่นที่มีฉายาว่า โนบิตะ คัดค้าน

"งั้นไอ้ถั่วงอกจะเป็นคนแรกในแก๊งที่ไม่สูบบุหรี่... ทำไมทำหน้าอย่างนั้นวะ มึงคิดว่าที่แก๊งเรายิ่งใหญ่ทุกวันนี้เพราะทุกคนดูดบุหรี่ไง๊" โยนบุหรี่ใส่รองเท้า เตะเปรี้ยง ก้นบุหรี่ลอยออกไปที่สนามเทนนิส "มันอยู่ที่ใจมึง!" ฟาดอกดังอั๊ก "ถ้ามึงสูบบุหรี่แต่ใจมึงเสาะมึงก็กระจอก! มึงดูอย่างไอ้ถั่วงอก เห็นมั้ยน่ะ อยู่กับพวกเรามันสั่นเป็นเครื่องซักผ้าแต่ใจมันใหญ่ไงมันถึงอยู่ได้ คนจริงมันต้องอย่างนี้สิวะ"

ปิกัสโซ่สารภาพกับผมว่าเหตุผลเดียวที่มันยอมรมควันทำลายปอดอยู่กับแก๊งหัวปาสเตอร์เพราะไม่มีที่อื่นในโรงเรียนให้มันไป มันเล่นกีฬาไม่เป็น เพื่อนผู้หญิงไม่มีใครคุยกับมัน อยู่บนห้องก็ตั้งใจว่าจะเป็นเด็กเรียนไม่เก่ง ทุกคนเลยลืมมันสนิท แทบจะไม่มีรู้มี ด.ช.ถั่วงอกเรียนอยู่ด้วย

นับวันมันยิ่งสนิทกับแก๊งนี้ขึ้นเรื่อยๆ มันเป็นคนเดียวที่ไม่ต้องสูบบุหรี่ ไม่ต้องพูดคำหยาบ ไม่ต้องทำตามกฏต่างๆ ในคัมภีร์ศาสตร์แห่งความเหี้ยที่หัวปาสเตอร์บัญญัติใส่สมุดวิชาเลข อภิสิทธิ์ของปิกัสโซ่ทำให้สมาชิกในแก๊งลาออกไปสองคน รับไม่ได้กับการปกครองอันหละหลวม ในแก๊งจึงเหลือแค่ หัวปาสเตอร์ ถั่วงอก โนบิตะ ไฮยีน่า และควายไบซัน

หัวปาสเตอร์ตัวเล็กที่สุดในกลุ่ม เตี้ยป้อม ห้อยท้ายยามเข้าแถวหน้าเสาธง แต่ดูตัวใหญ่กว่าความเป็นจริงเวลาเผชิญหน้ากับคู่สนทนา มีแฟชั่นประจำตัวคือถุงเท้าตึง ตึงจนพรีเซนเตอร์โฆษณาถุงเท้ายังอาย มันจะเดินตบหัวเด็กมอหนึ่งทุกคนที่ใส่ถุงเท้าหย่อน เป็นเจ้าพ่อตัวจริง เป้าหมายของมันคือคุมมอหนึ่ง จากนั้นมันจะคุมโรงเรียน และฝันว่าสักวันจะได้คุมแก๊งรถของตัวเอง

โนบิตะเป็นเด็กเรียนใส่แว่นกลมที่ปากไม่เคยว่างจากบุหรี่ เผาผลาญทรัพยากรบุหรี่โลก ถ้ามันตายหุ้นโรงงานยาสูบคงตก พ่อโนบิตะเป็นสูตินารีแพทย์ งานหวาดเสียวค่าตอบแทนสูง ตรวจดูสุขภาพน้องสาวของคุณหนูคุณนายทั้งหลาย แม่เป็นจิตแพทย์วัยรุ่น ยากจะจินตนาการว่าสองคนพบรักกันได้อย่างไร ถัดขึ้นไปปู่เป็นศัลยแพทย์ ย่าเป็นอายุรแพทย์ ย้อนลงมาพี่สาวมุ่งมั่นจะเป็นทันตะแพทย์ แต่โนบิตะอยากเป็นนักพัฒนาเกม เติบโตมากับนินเทนโดและมาริโอ้ ความฝันสูงสุดคือได้สร้างเกมที่ดีกว่า Final Fantasy VII

ไฮยีน่ามาจากครอบครัวเหลวแหลก พ่อเป็นมัคทายกประจำวัด เดี่ยวไมโครโฟนน้ำไหลไฟดับตามงานศพ คนตายกันทุกวัน ศาลาไม่เคยว่าง งานเข้ามาไม่เคยขาด หย่าขาดกับแม่ตั้งแต่ไฮยีน่ายังเด็ก แต่แม่ไม่ยอมย้ายออก ส่วนพ่อก็ไม่กล้าไล่แม่ไปไหนเพราะกลัวบาป เลยให้แม่กับเมียใหม่อยู่บ้านเดียวกัน ตกดึกขว้างขวดเบียร์ใส่ฝาผนังแล้วสั่งให้ไฮยีน่ามาเก็บกวาด "เพราะมึงนั่นแหละแม่มึงเลยไม่ไปไหนสักที!" ร้าวราน แหลกสลาย แต่ในโรงเรียนไฮยีน่ากลับเป็นคนตลกที่สุด มีมุขมายิงใส่เพื่อนตั้งแต่เช้ายันค่ำ ตัวตลกประจำกลุ่ม มีพรสวรรค์เป็นเสียงหัวเราะฮี่ๆๆๆๆ ที่ฟังยังไงก็ขำ 

หัวปาสเตอร์เคยแซวว่าโตขึ้นไฮยีน่าน่าจะไปทำงานในมูลนิธิช่วยเหลือคนฆ่าตัวตาย ลองใครได้ฟังเสียงมันหัวเราะยังไงก็ฆ่าตัวตายไม่ลง แต่ความฝันของไฮยีน่าจริงๆ คืออยากเป็นดาวตลก มันอยากทำให้คนหัวเราะ

ควายไบซันเป็นเด็กที่หน้าตาและร่างกายโตเกินอายุ ใส่ชุดเล่นมาวันพบผู้ปกครองอาจารย์ยังต้องยกมือไหว้ มันไม่เคยเล่าให้ใครฟังถึงเรื่องที่บ้าน ไม่เคยพูดอะไรเกี่ยวกับตัวเอง อันที่จริงไม่เคยพูดอะไรเลย ได้ฉายามาจากการจ้องตาหัวปาสเตอร์เหมือนปิกัสโซ่ จ้องอยู่นานเป็นนาที นัยน์ตาว่างเปล่าล่องลอย ราวกับวิญญาณโดนดึงออกจากร่างไปแล้ว

"ไอ้เหี้ย กูไม่รู้จะตั้งฉายาไรให้มึงวะ มึงว่าไงโนบิตะ แม่งควรจะชื่อไรดี"

"หน้ามันเหมือนควายไบซันนะว่ามั้ย" โนบิตะว่า

"ควายไบซันหน้าตาเป็นไงวะ"

หลังจากโนบิตะเปิดรูปควายไบซันให้ดูในร้านเกมมติก็เป็นเอกฉันท์ว่ามันหน้าเหมือนควายไบซันจริง 

ควายไบซันเป็นเด็กเซื่องๆ เดินช้าๆ แทบไม่ขยับตัว นั่งอ่านหนังสือการ์ตูนคนเดียวเป็นชั่วโมง นานๆ ทีจะยกมือขึ้นมาปัดไล่แมลงวัน อยู่แค่มอหนึ่งแต่สูงเกือบสองเมตร เวลาเดินกับแก๊งเลยงุ้มคอย่อไหล่ลงมาจะได้ไม่สูงกว่าเพื่อนเกินไป ไม่เคยชวนใครคุย ไม่เคยคุยกับใคร เอาแต่หัวเราะงึมงัมในคอกับมุขของไฮยีน่าอยู่คนเดียวเงียบๆ ไฮยีน่าจะชอบกระโดดเกาะหลังมัน

"ไปเลยไบซัน!"

ควายไบซันไม่ไป

ผมฟังแล้วรู้สึกว่าแก๊งที่ปิกัสโซ่อยู่เป็นแก๊งรวมตัวประหลาด ไม่คิดว่าคนนิ่งและสุภาพอย่างปิกัสโซ่จะโตมากับเพื่อนแบบนี้ได้ แถมตอนเล่าเรื่องนี้แววตาปิกัสโซ่มีประกายอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ประกายของชีวิตที่เจ้าตัวทำหล่นหายไปในช่วงหนึ่งของการเติบโตเป็นผู้ใหญ่  ปิกัสโซ่เปิดรูปถ่ายวัยมัธยมให้ผมดู ภาพถ่ายรวมแก๊ง ทั้งสี่คนมีลักษณะเหมือนที่มันบรรยายไว้เป๊ะๆ หัวโจกที่ชื่อหัวปาสเตอร์ ตัวเตี้ยม่อต้อ ยืนเขย่งกอดคอปิกัสโซ่กับนิโบตะอยู่กลางเฟรม ปิกัสโซ่ในรูปไว้ผมสั้น หวีเรียบ ผอมแห้ง บอบบาง แต่โดดเด่นที่สุดในกลุ่ม 

ส่วนโนบิตะใส่แว่นกลมเหมือนตัวการ์ตูนโนบิตะจริงๆ ยืนหลังตรงกอดอก จ้องมาที่กล้อง หน้านิ่งยิ่งกว่าป้ายหลุมศพ ไฮยีน่ายืนยิ้มแฉ่งอยู่ข้างๆ โนบิตะ หน้าตามอมแมม ดูร่าเริง แต่แววตาเต็มไปด้วยความกลัว ส่วนที่ยืนตระหง่านค้ำทุกคนคือควายไบซัน ผมย้อยลงมาปรกตา ลำแขนใหญ่ยักษ์ข้างหนึ่งห้อยข้างลำตัว อีกข้างจับไหล่ไฮยีน่าไว้

ปิกัสโซ่บอกว่ารูปนี้ถ่ายตอนมอสี่ หัวปาสเตอร์ขับรถไร้ใบขับขี่พาแก๊งไปเที่ยวหัวหิน หลังจากนั้นอีกสองปีไฮยีน่าถูกพ่อยิงตายในห้องนอน โนบิตะเลิกบุหรี่เด็ดขาดและบินไปเรียนแพทย์ที่อังกฤษ ควายไบซันไม่ได้ต่อมหา'ลัย ทำงานเป็นคนแบกลังเบียร์อยู่แถบชานเมือง ส่วนหัวปาสเตอร์หายไปจากเรื่องที่ปิกัสโซ่เล่า เหมือนเป็นจิ๊กซอว์ที่หลุดแหว่งหายไปจากภาพ 

ถ้าปิกัสโซ่เป็นคนประกอบภาพนั้น ผมก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความบังเอิญหรือตั้งใจที่จิ๊กซอว์ชิ้นนี้หายไป
SHARE

Comments

Patpitcha_Eua
3 years ago
ขอแก้คำให้นิดนึงค่ะ
ที่คุณเขียน "สูตินารีย์แพทย์" คำว่า "นารี" ไม่มี ย์ ค่ะ (ลองเช็คคำผิด / คำถูกใน google ดูนะคะ) ☺
Reply
Bushy
3 years ago
โอ้ ขอบคุณมากครับ
Patpitcha_Eua
3 years ago
ยินดีค่ะ ☺
Looksorn
3 years ago
: )
Reply
superwins
3 years ago
อ่านแล้วสนุกมากครับ

Reply
Bushy
3 years ago
ขอบคุณครับ :)