ชีวิตคนเรายาวแค่ 2 หน้ากระดาษ
วันเสาร์ที่ผ่านมานั่งเขียนคำไว้อาลัยให้คุณตา

คุณตาอายุ 83 ปี เพิ่งเสียไปเมื่ออาทิตย์ก่อน หลับไปอย่างสงบตอนกลางคืนและไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย

เราไม่ได้สนิทกับตามากเท่าไหร่ ยิ่งโตขึ้นยิ่งรู้สึกห่างเหินขึ้นเรื่อยๆ ด้วยซ้ำ พอแม่มาถามเราว่าจะขึ้นกล่าวไว้อาลัยตาในวันฌาปนกิจมั้ย เราตอบปฏิเสธทันที เพราะเราไม่สามารถกล่าวอะไรเกี่ยวกับตาออกมาจากใจได้ คนที่กล่าวได้ดีที่สุดน่าจะเป็นแม่ - ลูกสาวของตา - คนที่อยู่กับตามาทั้งชีวิต

ส่วนเราอาสาช่วยแม่เขียนคำไว้อาลัยให้

เราพบว่าเป็นเรื่องยาก ที่จะเขียนถึงชีวิตใครคนหนึ่งโดยที่เราไม่มีภาพอะไรเกี่ยวกับเขาเลย ความทรงจำส่วนใหญ่ที่เรามีคือภาพคุณตาอายุ 70 80 ปั่นจักรยานคันสีแดงออกไปซื้อของในตลาดทุกเช้าเย็น

เราจำได้อีกว่าตาชอบส่องพระ

ตามีวินัยในการซื้อหวยไม่เคยขาดสักงวด...

แต่ทั้งชีวิตถูกอยู่แค่ 2-3 งวด

แต่ก็ยังมีชาวบ้านมาขอให้ตาใบ้หวยให้บ่อยๆ...

ตาชอบสองสิ่งนี้มากจนห้องนอนตาจะมีแต่พระเครื่องกับใบหวยเต็มไปหมด

นอกนั้นเราก็นึกอะไรเกี่ยวกับตาอีกไม่ค่อยได้ รู้สึกแค่ว่าตาขี้หงุดหงิด ไม่พอใจง่าย และไม่ได้ใจดีเหมือนยาย

จำได้ว่าตาหวงจักรยานมาก

และจำได้ว่าตาชอบเอาน้ำมนต์เคาะให้พรลูกๆ หลานๆ ในวันสงกรานต์...

เราไม่ได้เขียนอะไรที่เราจำได้ลงในคำไว้อาลัยของตาสักอย่างเดียว แต่เราเลือกเขียนโดยการนั่งคุยกับแม่ว่าแม่อยากเล่าอะไรถึงตาบ้าง ใช้ทักษะการเขียนที่มีเรียบเรียงคุณงามความดีของตาออกมาได้ความยาว 2 หน้ากระดาษ

2 หน้ากระดาษกำลังดี... สั้นกว่านี้จะน้อยไป ยาวกว่านี้จะยืดไป เราคิดแค่นั้น

เราเห็นแม่ซ้อมอ่านคำไว้อาลัยในห้องออฟฟิศแล้วร้องไห้... มองแม่ทบทวนคำไว้อาลัยเป็นสิบๆ รอบ... และยืนดูแม่กล่าวคำไว้อาลัยในงานจากข้างหลัง เราชื่นใจที่แขกที่มาร่วมตั้งใจฟัง ดีใจที่ได้ทำเพื่อแม่และทำเพื่อตาเป็นครั้งสุดท้าย

แต่ระหว่างนั่งรถกลับบ้านคืนนั้น แฟนถามเราว่า "จำอะไรดีๆ เกี่ยวกับตาได้บ้าง"

ก่อนจะยิงตอบออกไปว่า "จำไม่ค่อยได้ ไม่สนิทกับตา" เราหยุดตัวเองไว้และคิดจริงๆ จังๆ เป็นครั้งแรกว่า 25 ปีที่ผ่านมา เราจำอะไรดีๆ เกี่ยวกับตาได้บ้าง...

เราจำได้ว่าตาปั่นจักรยานออกไปจ่ายตลาด... ซื้ออาหารมาให้คนในบ้านกินทุกวัน จำได้ว่าตาจะซื้อขนมครก ซื้อหมูปิ้ง ซื้อกล้วยทอด กลับมาให้เรากินแทบทุกครั้ง

จำได้ว่าตาเคยถูกหวยและยื่นเงินมาให้เราเป็นของขวัญ

จำได้ว่าตาหวงจักรยานมาก แต่เราก็ยังเอาจักรยานตาไปปั่นบ่อยๆ ชอบทำโซ่หลุด ทำยางแบน แล้วก็ไม่เคยซ่อม เข็นกลับมาจอดบ้าน... แล้วตาจะซ่อมเองทุกครั้งโดนไม่เคยบ่นว่าเราเลยสักคำ

จำได้ว่าวันไหนที่ยายไม่อยู่ ตาจะทำกับข้าวให้เรากิน

จำได้ว่าบทสวดภาษาบาลีกับน้ำมนต์ของตานี่แหละ ที่เคาะหัวเราในวันเกิดมา 25 ปี อวยพรให้เราเจริญด้วยอายุ วรรณะ สุขะ พละ ปฏิภาณ และธนสารสมบัติ

เราเล่าทั้งหมดนี้ให้แฟนฟัง แปลกใจตัวเองที่จริงๆ ก็จำได้เยอะแยะ แต่เรากลับนึกอะไรไม่ออกเลยตอนเขียนคำไว้อาลัย

เรื่องนี้ทำให้เราคิด ว่าจริงๆ คนทุกคนมีข้อดี และมีสิ่งดีๆ ที่เคยทำให้กันและกันทั้งนั้นแหละ

ซึ่งคำว่า "สิ่งดีๆ" มันอาจจะเล็กน้อยแค่หมูปิ้งหนึ่งไม้

แต่บางครั้งเราก็ลืมเรื่องดีๆ ของคนอื่นไปสนิท

เพราะมัวแต่ไปมองหา "สิ่งดีๆ" ที่เป็นเรื่องใหญ่ๆ ของเขา

สุดท้ายถ้าชีวิตเราถูกย่อลงเหลือแค่ 2 หน้ากระดาษ... เราอาจใส่ข้อดีใหญ่ๆ ได้ลงไปได้แค่ไม่กี่ข้อ... แต่พื้นที่แค่ 2 หน้ากระดาษคงจะยาวไม่พอใส่เรื่องดีๆ เล็กๆ น้อย ที่เราทำทุกวัน

SHARE

Comments

อย่าไปโทษตนเอง เส้นเวลาแต่ละคนไม่บรรจบเสมอ ทว่า หลักฐานของความผูกพัน มันอยู่ในรูปความทรงจำ ท่านเองกยิ้มเช่นนั้น ตราบที่(เรา)ไม่หลงลืม
ขอเพียงไม่กี่ร้อยประโยค ที่ถ่ายทอดความรู้สึกแท้จริงก็พอ
👍🏻
Reply
Mackeral
3 years ago
Warmth
Reply