ภาพวันก่อน
6.00 น.
"ฉันถึงห้องละนะ"
"ฉันเพิ่งถึงบ้านตะกี๊"

ข้อความบนช่องสนทนาเด้งขึ้นบนหน้าจอพร้อมๆกัน2ข้อความจาก ฉัน และ เขา

ฉันเหลือบมองข้อความที่ไม่ได้เป็นคนพิมพ์บนหน้าจอก่อนจะกดล็อคหน้าจอ และโยนข้าวของทุกอย่าง ลงบนเก้าอี้ข้างเตียง ปลดเสื้อแจ๊กเก็ตที่ผูกเอวไว้ ถอดถุงเท้าโยนลงตะกร้า ปลดตะขอกางเกงและปล่อยมันลงไปกองกับพื้น ก่อนจะคว้ากางเกงนอนขาสั้นที่พาดไว้ข้างตู้มาใส่แทน 

เดินไปที่อ่างล้างหน้า เปิดก๊อกให้น้ำไหลไปเรื่อยๆ ก่อนจะวักมันขึ้นมาล้างหน้าล้างตาให้หายเหนอะหนะ 

เงยหน้ามองเงาตัวเองในกระจก แล้วภาพของวันนั้นก้วนกลับมาอีกครั้ง

ฉันที่เดินทางมาถึงสถานีขนส่งสายตะวันออกตอนตี4 พร้อมตาบวมตุ่ย นั่งลงที่เก้าอี้ตัวหนึ่งอย่างหมดอาลัยตายอยาก ลืมว่าตัวเองยังไม่ได้หยิบกระเป๋าสัมภาระลงมาจนต้องลำบากวนกลับมาตามคืนในวันถัดมา เสียด้วยซ้ำ 

ฉันนั่งแน่นิ่ง ร่างกายแทบไม่ขยับเขยื่อน แขนขาไร้เรียวแรง จำได้แค่ว่า เมื่อคืน ฉันร้องไห้มาราธอน ตั้งแต่รถออกจากสถานีขนส่งตอน5ทุ่ม ร้องไห้จนกระทั่งผลอยหลับไป 

เรื่องราวในหัวยังคงวนเวียน ภาพของสิ่งต่างๆก่อนหน้านั้นยังคงฉายชัดในหัว น้ำตาพลั้นไหลอีกครั้ง อย่างช่วยไม่ได้ กว่าจะสงบสติอารมณ์ได้ ก้ตอน6โมงเช้า ตอนที่ต้องขึ้นรถไฟฟ้ากลับมาที่ห้องเนี่ยแหละ 

ฉันกลับมาถึงห้องตอนราวๆ6โมงครึ่ง รูมเมทยังคงนอนฝันหวานอยู่ แต่ทันทีที่ฉันถึงห้อง ฉันทิ้งของทุกอย่งลงบนเตียง คว้าผ้าขนหนู หวังไปอาบน้ำให้สดชื่นเสียหน่อย 

ปรากฏว่ากลายเป็น อาบน้ำตาแทรน่ะซิ  รูมเมทหรือก้ยังไม่ตื่น ห้องน้ำก้คงจะมีแค่เสียงอุดอู้ทีเล็ดรอดออหมาได้ กำแพงคงจะกลบเกลื่อนปิดบังอะไรได้บ้าง และทันทีที่ประตูห้องน้ำปิดลง น้ำตาก้ไหลเป็นสายน้ำตกเสียแล้ว


อาบน้ำไป อาบน้ำตาไป ต้องคุมไม่ให้ร่างนี้ล้มทั้งยืนให้ไหว ทั้งๆที่ยากเสียเหลือเกิน


หลังอาบน้ำเสร็จ กลับมาที่เตียง เก็บของออกจากเตียงจนเกือบจะเรียบร้อย ดันเผลอไปคิดเรื่องของเขาซะนี่ เอาอีกแล้ว น้ำตามันพาลจะไหลอีกแล้ว 

ไม่ทันแล้ว มันไหลไปแล้ว นานหลายสิบนาที โดยที่รูมเมทก้ยังคงหลับฝันหวานเช่นเคย ในขณะที่ฉัน ร้องไห้จน ไม่เหลือน้ำตาให้ร้องแล้ว 

นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ร้องไห้ หนักขนาดนั้น ความรู้สึกเจ็บปวดอะไรพวกนั้นมันจะเกิดขึ้นมาได้ยังไงนะ?

ถึงตอนนี้ฉันนังจำได้ ช่วง2-3วันหลังจากวันนั้น ฉันร้องไห้เป็นวักเป็นเวรทุกวัน ทุกเวลา มันจะเจ็บปวดอะไรขนาดนั้นกันนะ ถึงตอนนี้ฉันก้ยังสงสัยอยู่......

เหตุการณ์วันนั้นที่เราแยกกัน กับเหตุการณ์วันนี้  มันไม่ได้ต่างกันซักเท่าไหร่เลย สิ่งที่เขาพูด สิ่งที่เขาทำ ก่อนจะบอกลา มันช่างคล้ายคลึงกันเหลือเกิน 

แต่คราวนี้ฉันไม่เหมือนเดิมแล้ว ความเจ็บปวดอะไรนั่นทำอะไรฉันไม่ได้แล้ว มันก้แค่ความรู้สึกที่เตลิดไป เผลอไผลควบคุมใจตัวเองไม่ได้ชั่วขณะ ถ้าเราตามจับมันให้กลับมาอยู่ในที่ของมันได้ทันเวลา ก้ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว 

ฉันแค่ต้องยอมรับมันให้ได้ ความสัมพันธ์แบบที่ไม่ค่อยจะปรกติแบบนั้น ถ้าคิดจะมี ก้คงต้องอดทน หรือถ้าอดทนไม่ได้ ก้ไม่ควรมีซะตั้งแต่แรก 

วันนั้นฉันอาจจะอ่อนแอเกินกว่าจะรับความเสี่ยงหรือผลกระทบทางใจจากความสัมพันธ์นี้ แต่วันนี้ฉันเปลี่ยนไปแล้วฉันรับได้ทุกความเสี่ยง ความรู้สึกของฉันมันแข็งแรงและมั่นคงขึ้น และยินดีจะเป็นแบบนี้กับเขาต่อไป 

ตราบเท่าที่เราจะยังเป็นแบบนี้กันได้นั่นล่ะ...

ฉันเดินกลับมาที่ห้อง เช็ดหน้าด้วยผ้าขนหนู  ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงของตัว และนึกขึ้นได้ว่าอยากจะเขียนอะไรถึงความทรงจำที่คล้ายคลึงกันนี้สักหน่อย

และเริ่มเขียนมันออกไป ทั้งๆที่ง่วงจนสติหลุดเรียงคำไม่เป็นภาษาคน เฉกเช่นตอนนี้ที่กำลังทำอยู่ยังไงล่ะ

:D

 


SHARE
Written in this book
me
ฉันเอง นี่ฉันเอง เป็นฉันเอง เรื่องของฉันเอง :)
Writer
gade382
𝑺𝒖𝒏-𝑩𝒍𝒆𝒔𝒔𝒆𝒅 𝑮𝒊𝒓𝒍
former Role name : Ultimate•Sad•Girl. Completely unemotional or too emotional, choose one.

Comments