6 5 4 none stop non 1 2 3
วันหนึ่ง มีเสียงเล็กๆพูดขึ้นมาว่า "ช่วยหยุดฉันที" ทุกคนมองต้นเสียงและถามเหตุผลมากมายว่าทำไมควรหยุด แต่ไม่ีเหตุผลใดเพียงพอที่ผู้คนเหล่านั้นจะช่วย "หยุด" ได้เลย
ผมก็เป็นหนึ่งในคนมากมายที่ถามเหตุผล ผมถามหาเหตุผลว่าทำไมโดยที่ไม่สนว่าทำไมเสียงนั้นถึงต้องการหยุด ผมเค้นบังคับ ทำทุกวิธีเพื่อเหตุผลที่ไม่มีใครรู้ว่าทำไม

เพียงลำพัง ในที่สุดผมก็ตัดสินใจว่าจะเพิกเฉยเสียงนั้น แล้วใช้ชีวิตตามปกติ ไม่สนว่าเสียงนั้นจะรายล้อมไปด้วยอะไร ไม่สนว่าใครจะได้ยินเสียงนั้นบ้าง ไม่สนด้วยว่าเสียงนั้นมันจะไปอยู่ที่ไหน

จนเสียงนั้นหายไป แล้วก็เข้าสู่ภาวะปกติ ภาวะปกติที่ผมรู้สึกไม่ปกติ ผมไม่รู้เหตุผลว่าทำไม แล้วผมก็หยุดไม่ได้ ผมนับ "1 2 3"  ในใจ หยุดที่ 3 แล้วเริ่มใหม่นับครั้งไม่ถ้วน 

"ได้โปรด ช่วยหยุดผมที" ผมพูดแบบนั้น 

แต่ไม่มีใครที่จะช่วยหยุดผมได้ ทุกคนถามหาเหตุผลที่ผมไม่รู้ว่าทำไม ผมขอร้องพวกเขา ได้โปรด หยุดผมที ไม่ว่าจะใครก็ตาม ผมขอร้องผู้คนมากมาย แต่ไม่มทีใครช่วยผมเลย

จนเสียงเล็กๆนั้น เข้ามาหาผม ไม่พูดอะไรมากมาย เธอช่วยหยุดผมเอาไว้ ณ ตรงนั้น เธอไม่ถามเหตุผล ไม่พูดอะไรทั้งนั้น แค่ "หยุด" ผมเอาไว้ตรงนั้น

และเป็นอีกครั้งที่เสียงเล็กๆนั้นพูด "ช่วยหยุดฉันที" ผมเดินแวกผู้คนรอบตัวเข้าไปหาเธอ ผมไม่ถามหาเหตุผล ผมแค่กอด

แล้วทุกอย่างก็หยุดลง
SHARE
Written in this book
บางทีความคิดก็ทำให้คุณเป็นบ้าได้
แค่ 1 ในร้อยสิ่ง ที่ทำให้คุณเป็นบ้า
Writer
Open
etc.
มันเหมือนเรื่องบ้าๆในชีวิตมันมากมายเกินกว่าที่เราจะวิ่งหนี ผมเลยเลือกที่จะยืนเผชิญหน้ากับมัน และแล้ว...ผมก็กลายเป็นบ้า เรื่องมันน่าเศร้ามากเลยนะครับ

Comments