ความทรงจำกับของเก่าๆ
"วันนี้คงเป็นวันสุดท้ายของเรากับแกแล้วนะ"

ผมบอกกล่าวกับโน๊ตบุ๊คตัวเก่าของผม ที่ผมใช้มันมา 6 ปี ตั้งแต่สมัยม.ต้น, ผมไม่รู้ว่าทำไมผมถึง-รู้สึกแปลกๆ หลังจากรู้ว่าตัวเองต้องทิ้งมันไป (จริงๆ ก็แค่เก็บไว้นั่นแหละ)

ในคืนวันหนึ่ง.. ที่ผมคิดที่จะลงประกาศขายโน๊ตบุ๊คเครื่องนี้ มันมีภาพเหตุการณ์ต่างๆ ที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตผม ผุดขึ้นมาในหัวผมมากมาย อย่างเช่น ภาพนั่งร้องไห้ดูซีรี่ย์กับมัน, แชทกับคนที่แอบชอบกับมัน, อกหักพร้อมไปกับมัน ....

ผมเหมือนมีเพื่อนคนนึงที่พร้อมอยู่กับผมตลอดเวลา ทุกครั้งที่ดีใจ เสียใจ ร้องไห้ (เพราะจริงๆผมแบกมันไปด้วยทุกที่นั่นแหละ ฮ่าๆ) พวกเราผ่านอะไรกันมามากมายตลอด 6 ปีที่ผ่านมา ซึ่งผมก็ไม่โอเคนะ ที่จะส่งต่อมันไปให้กับคนอื่น ไม่รู้สิ ผมก็ไม่เข้าใจความรู้สึกนั้นเหมือนกัน รู้แค่ไม่สบายใจเอาซะเลย ฮ่าๆ
คุณค่าของสิ่งต่างๆ หาใช่ที่ราคาหรือหน้าตาไม่
หากแต่เป็นความทรงจำดีๆที่เคยมีร่วมกันต่างหาก
ที่เป็นคุณค่าที่แท้จริง 


หลังจากคืนนั้นผมก็เลยยกเลิกแพลนที่จะลงประกาศขายมันอีกเลย แล้วก็ใช้มันเรื่อยๆ มาจน ณ ปัจจุบัน ที่ผ่านๆ มามันก็พยายามที่จะพัง พยายามที่จะดื้อ เปิดนู่นนี่ ช้าบ้าง ไม่ขึ้นบ้าง แฮ๊งค์บ้าง ตลอดนั่นแหละ แต่ผมก็ยื้อมันไว้ตลอดเลย คอยลงวินโดว์ ซื้อแรมใส่เพิ่มให้ เปลี่ยน SSD ให้ ต่างๆ นา ทำทุกอย่างให้มันกลับมาเหมือนเดิม อยู่เสมอๆ เลย ฮ่าๆ

แต่สุดท้ายก็ไม่มีอะไรจีรังยั่งยืน ไม่มีสิ่งใดที่จะอยู่กับเราได้ตลอดไป ถึงเวลา ผมก็ต้องปล่อยให้มันไปพักแล้วหละครับ ซึ่งหลังจากมีเครื่องใหม่มาแทนที่มันแล้ว ผมก็คงจะเก็บมันไว้อย่างดีที่สุดนั่นแหละครับ 
 


ความรักของผมก็เช่นกัน ...
SHARE
Written in this book
emotion or something else
เรื่องหลายๆ มันก็สอดคล้องกับเรื่องหลายๆ เรื่องนะ
Writer
wtyy
dream catcher
Your passion is your compass.

Comments